एकदा ऋषी आणि यजमान यज्ञस्थळी एकत्र आले होते. त्यांनी परमेश्वराच्या कृपेची प्रार्थना केली. “वरुणाच्या वरच्या आणि खालच्या पाशांनी आम्ही बांधले गेलो असू, तर ते आमच्यापासून सुटू देत. वाईट स्वप्नं आणि अपयश दूर जाऊ दे, आणि मग आम्ही सज्जनांच्या लोकात पोहोचू,” अशी त्यांची विनंती होती. “लाकडाला, दोराला, पृथ्वीला किंवा शब्दांना ज्या गोष्टींनी तुम्हाला बांधले आहे, त्या सर्व बंधनांतून आम्हाला गार्हपत्य अग्नीने मार्गदर्शन करावे आणि सज्जनांच्या लोकात घेऊन जावे,” असे त्यांनी पुन्हा प्रार्थना केली. सभेत एक शुभ्र तेजस्वी देवता उभी राहिली, तिने मुक्तिदाता हे नाव धारण केले. ती अमरत्व देणारी शक्ती यजमानास बंधनांतून सोडवू लागली. “बंधने फोडा, मार्ग उघडा, बांधलेल्याला मुक्त करा; जसे गर्भ मातृगर्भातून सहज निघतो, तसे आम्ही सर्व मार्गांनी मुक्त होऊ,” अशी त्या देवतेची कृपा होती. यानंतर, यजमानाने आपल्या यज्ञातील अंश विश्वकर्म्याला समर्पित केला—तो सत्याचा पहिला पुत्र आहे. “हे विश्वकर्मा, आम्ही जे काही अर्पण केले आहे, ते वृद्धत्वाच्या पलीकडे जाऊन अखंड धागा ओलांडू दे,” अशी त्याने प्रार्थना केली. “काही जण पूर्वजांच्या देणगीने ताणलेल्या धाग्यावरून पार जातात; काही जण बांधलेले नाहीत, ते देतात, अर्पण करतात—जो कोणी देण्याची इच्छा करतो, त्याला स्वर्गप्राप्ती मिळो,” असा आशीर्वाद दिला गेला. “सर्व भक्तांनी एकत्र येऊन, जे काही अग्नीमध्ये शिजवले व अर्पण केले आहे, त्याच्या रक्षणासाठी जोडप्याने एकत्र शरण जावे,” असा सल्ला देण्यात आला. यजमान म्हणाला, “तपस्येने मी महायज्ञाकडे जातो, एकचित्ताने. हे अग्नी, आम्ही वृद्धत्वाच्या पलीकडे, तिसऱ्या स्वर्गात, एकत्र भोजनात आनंद मानू.” शुद्ध, पवित्र, योग्य अशा स्त्रियांना यजमानाने पुरोहितांच्या हातात स्वतंत्रपणे बसवले. “तुमच्या इच्छेसाठी मी तुम्हाला याने अभिषेक करतो. इंद्र आणि मरुतगण मला हे फळ देवोत,” असे त्याने प्रार्थना केली. यानंतर, यजमानाने सर्व उपस्थितांना एक आसन अर्पण केले, जे जातवेदाने खजिना म्हणून आणले होते. “यजमानाने कल्याणाने मागे यावे, आणि तो सर्वोच्च स्वर्गात ओळखला जावा,” असे त्याने सांगितले. सर्व देवता एकत्र जमले आणि म्हणाले, “जो येथे जगाचा जाणकार आहे, त्याला सर्वोच्च स्वर्गात ओळखा. यजमानाचे सर्व यज्ञ आणि दान पूर्ण होवोत.” “देव हेच पितर आहेत, पितर हेच देव आहेत; मी जो आहे, तोच आहे,” असे यजमानाने नम्रतेने सांगितले. “मी शिजवतो, मी देतो; मी यज्ञ करतो, मी दिलेले अर्पण करतो—माझा त्याग करू नका,” अशी त्याने विनंती केली. “हे राजन्, स्वर्गात स्थिर राहा; हेही तिथे स्थिर राहो. आमच्या पूर्णतेची जाणीव ठेव, आणि देवासारखा आमच्यावर कृपा कर,” असे त्याने प्रार्थना केली. तेव्हा आकाशातून, मध्यप्रदेशातून एक लहान पाण्याचा थेंब यजमानावर पडला. “पूर्ण शक्ती व साराने, अग्नी, पवित्र स्तोत्रे, यज्ञ, आणि सज्जनांच्या कर्मांनी मी समर्थ आहे,” असे त्याने नम्रतेने म्हटले. “झाडावरून पडले असेल, तर ते त्याचे फळ; मध्यप्रदेशातून असेल, तर तो वारा आहे. जिथे शरीर किंवा वस्त्राला स्पर्श झाला, तिथे ते पाणी आपत्ती दूर करो,” अशी त्याची प्रार्थना होती. “लेपन, सुगंध, समृद्धी, सोने, तेज—हे सर्व मला लाभो, आणि एक योग्य पुत्रही. सर्व शुद्ध करणाऱ्या वस्तू माझ्यावर पसरू देत; आपत्ती, दु:ख, वैर्य माझ्यापर्यंत पोहोचू नये,” असे त्याने मागितले. यानंतर, झाडाला संबोधून तो म्हणाला, “हे वृक्ष, तुझे अंग बळकट होवो, तू आमचा मित्र हो. तू गायींनी बांधलेला, बलवान हो, स्थिर राहो, आणि तुझ्या विजयांना विजय मिळो.” “स्वर्ग, पृथ्वी, वृक्ष, पाण्याच्या तेजाने झाकलेले, गायींनी वेढलेले—हे सर्व एकत्र करून इंद्राचा वज्र, रथ अर्पण करतो.” “इंद्राची शक्ती, मरुतांचा समूह, मित्राचा गर्भ, वरुणाचा नाभि—हे सर्व आमच्या अर्पणास स्वीकारो, आणि रथ येथे आणो.” नंतर, पृथ्वी आणि आकाश श्वास घेतात, आणि ढोल सर्वत्र आपली शक्ती प्रस्थापित करतो. “इंद्र आणि देवतांसह शत्रूंना दूर हाकल, अजून अजून दूर ने,” अशी प्रार्थना केली गेली. “तुझा आवाज घुमू दे, शक्ती आणि सामर्थ्य आमच्याकडे येऊ देत; अपाय दूर कर. हे ढोल, वाईट लोकांना हाकलून लाव; तू इंद्राची मूठ आहेस—बळकट हो.” “आम्ही जिंकू, बलवान जिंकू, ध्वजांनी सजलेला ढोल घुमू दे. घोड्यांवर, रथांवर पुरुष आमच्यासाठी पुढे जाऊ देत; इंद्रा, आमचे रथचालक विजयी होवोत.” यानंतर, एक फुलणारे, लाल, रक्ताळलेले औषधी वनस्पतीचे अंग, आणि पसरत जाणाऱ्या ओषधीचेही मांस काढून टाकले. “तुझे दोन फुगलेले भाग, बाळासा, जे बगल आणि मांडीमध्ये लपलेले आहेत—मला त्यावर उपाय माहिती आहे, सर्वज्ञ, उपचार करणारा चिपुद्रु.” “शरीरात, कानात, डोळ्यांत जे काही पसरत आहे, ते आम्ही दूर करतो—फुगवटा, हृदयाचा रोग, खाली जाणारा यक्ष्मा आम्ही दूर करतो.” यानंतर, तारकांनी शकधूम याला आपला राजा केले. “मी त्याच्याकडे समृद्धी पाठवली आहे—हे राज्य सुरक्षित राहो.” “दुपारी, संध्याकाळी, सकाळी, रात्री—सर्व वेळी आम्हाला समृद्धी लाभो.” “दिवस-रात्र, तारे, सूर्य-चंद्र—या सर्वांकडून, हे राजा शकधूम, आम्हाला समृद्धी दे.” “ज्याने आमच्यासाठी संध्याकाळी, रात्री, किंवा दिवसा समृद्धी केली, त्याला, हे तारकांचा राजा शकधूम, नेहमी आमचा नमस्कार असो.” यानंतर, भाग, शांशपेन, इंद्र आणि पृथ्वी यांच्या सहकार्याने यजमानाने स्वतःस भाग्यशाली केले. “अपयश माझ्याजवळ येऊ नये.” “तू झाडांवर विजय मिळवला आहेस, भाग आणि तेजाने—त्याच्यामुळे मला भाग्यशाली कर; अपयश माझ्याजवळ येऊ नये.” “हे लक्ष्मी, जी आंधळी आहेस, जी पुन्हा पुन्हा येतेस, जी झाडांमध्ये वसतेस—तू मला भाग्यशाली कर, माझे शत्रू थकून जावोत.” यानंतर, रथचालकांची आकांक्षा, अप्सरांची इच्छा—“हे देवहो, ती इच्छा दूर करा; ती मला दु:ख देऊ नये,” अशी प्रार्थना केली. “ती मला आठवो, माझी प्रियतमा मला आठवो—हे देवहो, ती इच्छा दूर करा; ती मला दु:ख देऊ नये.” “जशी ती मला आठवते, तशी मी तिला कधीच आठवू नये—हे देवहो, ती इच्छा दूर करा; ती मला दु:ख देऊ नये.” “हे मरुतगण, मला आनंद द्या; हे मध्यप्रदेश, मला आनंद द्या; हे अग्नी, तू मला आनंद दे—ती इच्छा मला दु:ख देऊ नये.” “डोक्यापासून, संपत्तीपासून, शरीरापासून ती इच्छा दूर पडो—हे देवहो, ती इच्छा दूर करा; ती मला दु:ख देऊ नये.” “हे अनुमती, या कृत्यास अनुकूल राहा; या संकल्पास, या अर्पणास नमस्कार—हे देवहो, ती इच्छा दूर करा; ती मला दु:ख देऊ नये.” “जेव्हा तुम्ही तीन योजन, पाच योजन धावता, हे अश्विन, तेव्हा तुम्ही पुन्हा परतता; तुम्ही आमच्या पुत्रांचे पिता आहात.” अशा प्रकारे, ऋषी आणि यजमानांनी विविध देवता, अग्नी, पाणी, वृक्ष, औषधी, ढोल, समृद्धी, भाग्य, आणि प्रेम यांच्या कृपेची प्रार्थना केली. त्यांनी बंधनं तोडली, आपत्ती दूर केली, समृद्धी, आरोग्य आणि आनंदासाठी देवांना नम्रतेने वंदन केले. यज्ञाच्या पवित्र वातावरणात सर्वांनी एकत्रितपणे कल्याण, मुक्ती, आणि दिव्य आनंदाचा अनुभव घेतला.