कथा अशी सुरू होते: एक गोठ्यात, ज्या प्रकारे मांस, सुरा, जुगारातील पासे आणि पुरुषाची वीर्यशक्ती स्त्रीमध्ये लुप्त होते, त्याचप्रमाणे, गायीचे मन तिच्या वासरात पूर्णपणे गुंतून जावे, अशी प्रार्थना केली जाते. जसे हत्ती आपला पाय हत्तीणीच्या पायाशी जोडतो, आणि जसे पुरुषाची वीर्यशक्ती स्त्रीमध्ये लुप्त होते, तसेच गायीचे मन वासरात गुंतावे, असे पुन्हा एकदा म्हटले जाते. याप्रमाणे, जसे जू, पट्टा आणि नाभी जूला जोडले जातात, आणि पुरुषाची वीर्यशक्ती स्त्रीमध्ये लुप्त होते, तसेच गायीचे मन वासरात लुप्त व्हावे, अशी तीव्र भावना व्यक्त होते. यानंतर, यजमान अग्नीला उद्देशून म्हणतो: "मी जे काही अन्न खातो, विविध प्रकारचे, स्वरूपाचे, सोने, घोडे, गायी, शेळ्या, जे काही मी स्वीकारतो, हे अग्नी, यज्ञकर्ता ते उत्तम प्रकारे अर्पण करो." पुढे तो म्हणतो, "माझ्याकडे जे काही आले आहे, अर्पण केलेले किंवा न केलेले, पूर्वजांनी दिलेले आणि लोकांनी मान्य केलेले, माझे मन प्रकाशित झाले आहे, हे अग्नी, यज्ञकर्ता ते उत्तम अर्पण करो." मग तो प्रार्थना करतो, "मी जे काही अन्न खातो, देवांनी दिलेले किंवा न दिलेले, ते मी एकत्र करतो. वैश्वानराच्या महानतेने, पोषक आणि मधुर अन्न माझ्यासाठी कल्याणकारक होवो." पुढे एक अद्भुत दृश्य उभे राहते: जसा काळा एक केस पसरतो, असुराच्या मायेमुळे विविध रूपे निर्माण करतो, तसा, हे सामर्थ्यवान, तुझा बंध अंगाला पुन्हा संपूर्ण करतो. जसे वाऱ्यामुळे त्वचा जाड होते, आणि दुसऱ्यापासून त्वचा वाढते, तशी तुझी त्वचा वाढो. हात, पाय, परकी, हत्ती, गाढव, घोडा, अश्व—जितकी त्वचा त्यांची आहे, तितकी तुझी त्वचा वाढो. यानंतर, देवांना आमंत्रण दिले जाते: "वरुण, सोम, अग्नी, बृहस्पती आणि वसु येथे येवोत. त्या प्रचंड अधिपतीच्या सर्व आप्तजनांनी एकत्रित मनाने या समृद्धीकडे यावे." मग तो म्हणतो, "तुमच्या अंतःकरणातील जे काही सामर्थ्य आहे, तुमच्या मनात जी इच्छा आलेली आहे, मी ती अर्पण व तुपाने शांत करतो. तुमचे आप्तत्व माझ्यामध्ये आनंद मानो." पुढे, "येथेच रहा, जाऊ नका. पूषा तुम्हाला पुढे जाण्यासाठी मार्ग दाखवो. गृहस्वामी तुम्हाला पुन्हा बोलावो. तुमचे आप्तत्व माझ्यामध्ये आनंद मानो." यानंतर, सर्वांची एकता व्हावी, अशी प्रार्थना होते: "तुमची शरीरे, मने, व्रते एकत्रित होवोत; वाणीचा अधिपती भग तुम्हा सर्वांना एकत्रित करो." मनात व अंतःकरणात एकमत असो, आणि भग जर थकला असेल, तर त्याच्या सामर्थ्याने मी तुम्हाला एकमत करतो. जसे आदित्य, वसु आणि प्रचंड मरुत एकत्र होते, तसाच या लोकांचा देखील अभेद्य एकमत असो. पुढे, स्पर्धक शत्रूला घरातून दूर करण्यासाठी इंद्राला प्रार्थना केली जाते: "जो तुझ्याशी स्पर्धा करतो, त्याला दूर हाकल; विघ्नरहित अर्पणाने, हे इंद्र, तो फार दूर जावो." मग इंद्र, वृत्राचा संहार करणारा, त्या शत्रूला अशी जागी पाठवो, जिथून तो अनेक युगांपर्यंत परत येणार नाही. तो तीन दूरस्थ स्थळी जावो, पाच लोकांत जावो, तीन प्रकाशाच्या प्रदेशांपलीकडे जावो, जिथून तो सूर्य आकाशात असेपर्यंत परत येणार नाही. यानंतर, जे शत्रू त्याला वेढतात, त्यांच्याप्रती अग्नीची ज्वाळा त्यांच्या अंतःकरणात प्रवेश करो. मी दीर्घायुष्यासाठी अग्नीच्या धगधगत्या स्थानाचा स्पर्श करतो, ज्याचा धूर पाहणारा त्याच्या तोंडातून उठताना पाहतो. जो अग्नीच्या प्रज्वलनाची विद्या जाणतो, आणि त्याचे स्थान नाभीला देत नाही, तो मृत्यूसाठी निश्चित असतो. पण जो जाणून, क्षत्रिय म्हणून अग्नीचे नाव घेतो, त्याला दीर्घायुष्य लाभते. यानंतर, विश्वाच्या स्थैर्याचे वर्णन येते: तो आकाशावर उभा राहिला, पृथ्वीवर उभा राहिला, या संपूर्ण जगावर उभा राहिला; पर्वत त्यांच्या स्थानी उभे राहिले, आणि मी उभ्या घोड्यांना त्यांच्या जागी ठेवले. जो वर जाण्याचा मार्ग, प्रस्थान, परत येणे आणि उलट फिरणे जाणतो, तो रक्षक आहे—त्याला मी बोलावतो. "हे जातवेद, परत फिर; शंभरजण तुझ्याकडे परत येवोत, हजारो परत येवोत; त्यांच्या द्वारे आम्हाला पुन्हा पुनर्स्थापित कर." यानंतर, गृहस्थाश्रमातील कल्याणासाठी प्रार्थना होते: "त्या अस्तित्वाने, त्या अर्पणाने, तुम्ही पुन्हा पूर्ण व्हा; जी पत्नी आम्ही घरी आणली आहे, ती सारांशाने वाढो." ती पोषणाने, समृद्धीने वाढो; हे दोघे, संपत्ती व हजारपटीने तेजस्वी, अहानिकर राहोत. त्वष्ट्याने पत्नीची निर्मिती केली, तिने तुला तिचा पती केले; त्वष्ट्याने तुम्हा दोघांना हजारो वर्षे आयुष्य देवो. मग, मेघराजाचे स्मरण होते: "हा मेघांचा अधिपती, बलवान, आमचे रक्षण करो, घरातील कलहापासून वाचवो." "तू आमच्या घरी सामर्थ्य टिकव; समृद्धी आणि संपत्ती आम्हाला दे." "हे सहस्त्र समृद्धीच्या अधिपती, तू शासक आहेस; त्यातील एक भाग आम्हाला दे, आम्ही तुझ्या भक्तीत राहो." यानंतर, एक दिव्य अस्तित्व, आकाशातून सर्व प्राण्यांना जाहीर करत उडतो; त्याच्या महान सामर्थ्यासाठी आम्ही अर्पण करतो. तीन काळोख्या, आकाशात देवांसारखे स्थित—त्यांना आम्ही मदतीसाठी बोलावतो, आमच्या रक्षणासाठी. तुझा जन्म पाण्यात, आसन आकाशात, महानता समुद्रात आणि पृथ्वीवर आहे; त्या महान सामर्थ्यासाठी आम्ही अर्पण करतो. यानंतर, "तू अडवणारा आहेस, तू हातांनी रोखतोस, दैत्यांना दूर करतोस; संतान व संपत्ती ताब्यात घेतोस, अडवणारा हात उठला आहे." "हे अडवणाऱ्या हात, गर्भधारणेसाठी गर्भाला थांबव, मुलाला सीमा ओलांडून पुन्हा पुन्हा आमच्याकडे आण." "तो अडवणारा हात, जो अदितीने पुत्राच्या इच्छेने घेतला, त्वष्ट्याने तिला बांधला, जसे मुलाला जन्मासाठी बांधतात." यानंतर, येणाऱ्या पाहुण्याचे स्वागत होते: "जो आला आहे, त्याचे नाव मी स्वीकारतो; मी इंद्र, वृत्रहंता, वासव, शतशक्तीच्या कृपेची याचना करतो." "त्या मार्गाने, ज्या मार्गाने सावित्रीने सूर्याला नेले, अश्विनांनी मार्ग दाखवला—त्याच मार्गाने भगाने मला सांगितले: 'पत्नी मिळव.'" "हे इंद्र, तुझे धनदायक, सुवर्णी अंकुश—त्यानेच मला पत्नी मिळो; हे बलशाली अधिपती, ती मला दे." अशा प्रकारे, या ऋचांमधून, जीवनातील विविध अंगांवर, समृद्धी, एकता, रक्षण, दीर्घायुष्य, आणि सौख्य यासाठी देवांना आणि शक्तींना विनंती केली जाते; आणि या सर्व प्रार्थनांमध्ये श्रद्धा, कृतज्ञता आणि मंगलभावना नांदते.