या मंत्रांच्या अनुक्रमणिकेत एक गूढ, पवित्र कथा विणली आहे, जिच्या प्रत्येक ओळीत जीवन, मृत्यू, आरोग्य, रक्षण आणि देवत्वाचा स्पर्श आहे. सर्वप्रथम, यम, मृत्यू, पितर आणि मार्गदर्शक यांना नमस्कार करून, ऋषी अग्नीला आमच्यासमोर ठेवतात—जो जीवन-मरणाच्या प्रवासाचा जाणकार आहे—आमच्या रक्षणासाठी. ते प्रार्थना करतात की प्राण, मन, दृष्टी आणि बल पुन्हा या मनुष्याजवळ परत यावेत; त्याचे शरीर एकत्रित व्हावे आणि तो आपल्या पायांवर भक्कम उभा राहावा. अग्नीला विनंती होते की, प्राण आणि दृष्टी यांनी या मनुष्याला पुन्हा एकत्र कर, त्याला शरीर आणि बळ देऊन पुनरुज्जीवित कर; तू अमरत्व जाणतोस—त्याने पृथ्वीवर आपले स्थान घेऊ नये, तो जाऊ नये. पुढे, प्रार्थना होते की त्याचा प्राण न जावो, त्याचा अपानही न हिरावला जावो; सूर्य, जो मृत्यूवर अधिपती आहे, त्याच्या किरणांनी त्याला उचलो. जी जीभ आत बोलते, बांधलेली आणि दाबलेली आहे, तिच्या द्वारे शंभर रोग, वाढी व ताप दूर केले आहेत. हे जग देवांना सर्वांत प्रिय, अजिंक्य आहे; ज्यासाठी, हे मनुष्य, तुला येथे मृत्यूसाठी नेमले होते. आम्ही तुला पुन्हा बोलावतो—तू वृद्धापकाळ येण्यापूर्वी न जाऊस. यानंतर, ज्या ज्या प्रकारे जादू, अभिचार किंवा अपाय केले गेले—कच्च्या अन्नात, मिश्र धान्यात, कच्च्या मांसात, कोंबड्यात, बोकडात, कुत्र्यात, निर्जीव वस्तूत, जनावरांमध्ये, चाकाजवळ, गाढवाजवळ, मूळाशी, जूआवर, नांगरात, शेतात, घरच्या अग्नीपाशी, पूर्वेकडील अग्नीपाशी, सभागृहात, देवस्थानात, पास्यात, सैन्यात, धनुष्यबाणाने, नगाऱ्यावर, विहिरीत, स्मशानात, घरात, उंबरठ्यावर, अग्नीमध्ये, खड्ड्यात, जाळण्यात, भक्षण करण्यात—या सर्व ठिकाणी जे काही वाईट केले गेले, ते मी परत घेतो. कोणत्याही चुकीच्या मार्गाने जे काही तुझ्याकडून घेतले गेले, ते मी त्या घेणाऱ्यापासून दूर करतो; दुर्बल व सीमोल्लंघन करणाऱ्यांकडून, दोषासह, परत घेतो. ज्याने अपाय करायचा प्रयत्न केला पण यशस्वी झाला नाही, ज्याने पाय किंवा बोट दुखावले—त्याने आमच्यासाठी चांगले केले, आणि ज्याला वाटा नाही त्याने वाटा असणाऱ्यांसाठी. आता, जो अपाय करणारा आहे, त्याला इंद्र मोठ्या नाशाने नष्ट करो; तो बांधलेला, मूळाशी असलेला, शपथेने बांधलेला आहे—अग्नी त्याला आपल्या शस्त्राने भेदो. रात्र होताच, ऋषी म्हणतात—संध्याकाळचे गीत गा, महान गीत गा, तेज प्रकट करा; अत्रवण, देव सविताचे स्तवन करा. जो नदीमध्ये आहे, सत्याचा तरुण पुत्र, ज्याची वाणी कधीही खोटी नाही, जो अत्यंत कृपाळू आहे—त्याचे स्तवन करा. तो देव सविता आम्हाला अमरत्व भरभरून देवो; दोन्ही स्तुती योग्य मार्गासाठी आहेत. नंतर, यज्ञासाठी सोम द्रव पिळा, आणि जलद व्हा; स्तोत्र ऐकले जावे, आणि कृपा मिळो. त्या इंद्रासाठी सोमाच्या थेंबांनी, जसे पक्षी झाडात जातात, तशी मधुरता भरून जा; हे सर्वदर्शी, वैर आणि दुष्ट शक्ती दूर करा. सोमपान करणाऱ्या, वज्रधारी, तरुण, विजयी इंद्रासाठी सोम पिळा. पुढे, प्रार्थना होते—इंद्र, पूषण व अदिती आमचे रक्षण करो; मरुतगण, सात नद्या, जलसंतती, विष्णू व आकाश आमचे रक्षण करो. स्वर्ग व पृथ्वी समृद्धीसाठी रक्षण करो; शिळा, सोम, सरस्वती, अग्नी व त्याचे शुभ रक्षक आमचे रक्षण करो. अश्विनीकुमार, उषा व रात्रही आम्हाला मोकळीक देवो; जलपुत्र, पोषक, त्वष्टा, आमचे आयुष्य वाढवो. त्वष्टा, आम्हाला दिव्य वाणी दे; पर्जन्य, बृहस्पती, अदिती, पुत्र, भाऊ—हे सर्व रक्षण करो; बलवान आम्हाला कठीण संकटातून वाचवो. अंश, भग, वरुण, मित्र, अर्यमन्, अदिती, मरुतगण—हे सर्व आमचे रक्षण करो; शत्रूचे द्वेष दूर जावो; पोषक, सर्व वैर दूर कर. अश्विनीकुमार बुद्धीने मार्गदर्शन करो; मोकळीक देवो; स्वर्ग व पृथ्वी, वाईट दूर करा. नंतर, अग्नीला साकडे—या मनुष्याला वरच्या दिशेने ने, तुपाने यज्ञ करून; तेज, संतती, समृद्धी देवो. इंद्र, त्याला आपल्या नातलगांत श्रेष्ठ बनव, धन्य बनव; संपत्ती, पोषण, दिर्घायुष्य व वृद्धापकाळ मिळो. ज्या साठी आम्ही यज्ञ करतो, अग्नी, त्याला वाढव; त्यासाठी सोम व बृहस्पती बोलतात. बृहस्पती, जो देव नाही आणि आमच्या विरोधात आहे, त्याला नष्ट कर. सोम, जो अपशब्द बोलतो किंवा शाप देतो, त्याचे तोंड वज्राने फोड; तो चिरडला जावो. जो आमच्यावर हल्ला करतो, जवळचा असो वा दूरचा, त्याचे बळ दूर कर, जसे आकाश आपली शक्ती दाखवते. आमच्याकडे ये, त्या मार्गाने ज्या मार्गाने अदिती, सोम, मित्र कपटाशिवाय जातात. त्या कृपेने आमच्याकडे ये. सोम, ज्या मार्गाने तू असुरांवर विजय मिळवतोस, त्याने आमच्या बाजूने बोल. ज्या मार्गाने देवांनी असुरांची शक्ती निवडली, त्याने आम्हाला रक्षण दे. शेवटी, जसे वेल झाडाला पूर्णपणे व्यापते, तसे तू मला व्याप; जसे स्त्रिया मला इच्छितात, तसेच माझे मन माझ्यापासून दूर जाऊ नये. अशा प्रकारे, या मंत्रांत जीवनाच्या प्रत्येक पैलूला स्पर्श केला आहे—मृत्यूपासून आरोग्यापर्यंत, अभिचारापासून रक्षणापर्यंत, देवांचे स्मरण, स्तुती, आणि अखेर, जीवनाच्या अखंड प्रवाहात देवत्वाचा अनुभव.