एकदा, ऋषी आणि ब्राह्मणांच्या महत्त्वाची कथा सांगितली जाते. ब्राह्मणाला हानी करणे हे अग्नीला, घरातील पूज्य अग्नीला हानी करण्यासारखे आहे. ब्राह्मणाचा वारस सोम आहे, आणि इंद्र त्याला शापांपासून रक्षण करतो. जरी ब्राह्मण शंभर हाडांचा असलेला शत्रू खाली फेकतो, तरी तो पूर्णपणे त्याला जिंकू शकत नाही. जो ब्राह्मणाच्या अन्नाला गोड मानतो, "मी ते खाईन" असे म्हणतो, तो मूर्ख आहे. ब्राह्मणाची जीभ हे धनुष्याच्या तंतू आहे, त्याचे वचन हे बाण आहे, आणि तपश्चर्येने त्याचे दात तीक्ष्ण झाले आहेत. या शक्तींनी ब्राह्मण देवांचा अन्न घेणाऱ्यांना, हृदयाच्या बळाने, देवांनी मार्गदर्शित बाणांनी, ठार मारतो. ब्राह्मणांचे बाण तीक्ष्ण आहेत, ते शस्त्रांनी सज्ज आहेत; त्यांचे बाण कधीही चुकत नाहीत, आणि तपश्चर्येने व रागाने, ते दूरवरूनही शत्रूला भेदतात. राजा, जे हजार होते, अगदी दहा शंभर, त्यांनी ब्राह्मणाची गाय खाल्ली, ते वैतहव्य नष्ट झाले. जशी गाय कापली जाते, तशी वैतहव्य झपाट्याने नष्ट झाले; ज्यांनी तिच्या शेवटच्या केसांचा गाठी कापला, तेही नष्ट झाले. त्या लोकांमध्ये फक्त शंभर उरले, पृथ्वीने त्यांना झटकून टाकले; ब्राह्मणाच्या वंशाला हानी केली, आणि त्यांचे विनाश झाले. जो देवांचे अन्न खातो, तो मानवांमध्ये फिरतो, विषाने फुगतो, हाडासारखा होतो; ब्राह्मणाला, देवांचा मित्र, हानी करणारा, पितृलोकात पोहोचू शकत नाही. अग्नी आमचा मार्गदर्शक आहे, सोम आमचा वारस आहे; इंद्र शापांचा नाश करणारा आहे—हे ज्ञानी जाणतात. राजा, ब्राह्मणाचा बाण विषारी बाणासारखा, तीक्ष्ण शिंगासारखा आहे, भयंकर; त्याने तो अन्न घेणाऱ्याला ठार मारतो. कधीतरी, काही लोक इतके वाढले की त्यांनी आकाशाला स्पर्श केला नाही; त्यांनी भृगु ऋषीला हानी केली, आणि श्रींजय व वैतहव्य नष्ट झाले. जे लोक ब्राह्मण, महान सामनाचा गायक, याला सोपवले, ते पडले; त्यांचे वृद्ध आणि मुले नष्ट झाले. जे ब्राह्मणाला हाकलून दिले, किंवा त्यासाठी किंमत मागितली, ते आता पाण्यात बसून स्वतःचे केस खातात. ब्राह्मणाच्या गायची मांस शिजवली जाते, तोपर्यंत तिची ऊर्जा राज्याचा नाश करते, तिथे कोणताही वीर जन्मत नाही. तिचा शाप भयंकर आहे, तिचे मांस खाणे कठीण आहे; तिच्या दुधाचे पान पितृलोकात पाप बनते. राजा, जो स्वतःला शक्तिशाली मानतो आणि ब्राह्मणाला हानी करण्याचा प्रयत्न करतो, त्याचे राज्य नष्ट होते, जिथे ब्राह्मण राहतो तिथे. आठ पाय, चार डोळे, चार कान, चार जबड्या, दोन तोंडे, दोन जीभ असलेली ती, ब्राह्मणाचा हत्यारा, राज्याला हादरवते. ते राज्य फुटलेल्या होडीमधून पाणी वाहते तसंच वाहून जाते; जिथे ब्राह्मणाला हानी केली जाते, तिथे राज्य दुष्टतेने नष्ट होते. झाडे त्याला दूर करतात, "त्याची सावली आमच्याजवळ येऊ नये" असे म्हणतात—जो ब्राह्मणाच्या संपत्तीला लालसा करतो, नारद. राजा वरुण म्हणतो: हे देवांनी केलेले विष आहे; ब्राह्मणाची गाय खाणारा राज्यात कधीही समृद्ध होत नाही. पृथ्वीने नववेळा नव्वद भूमी हलवली; ब्राह्मणाच्या वंशाला हानी केली, आणि ते पूर्णपणे नष्ट झाले. मृताच्या पायाशी बांधलेली माती, मृताच्या पायाशी ठेवलेली गाठी—हे, ब्राह्मणाचा हत्यारा, देवांनी तुझ्या शय्येसाठी ठरवले आहे. दयाळू आणि पराभूत यांचे अश्रू—हे, ब्राह्मणाचा हत्यारा, देवांनी तुला जलाचा वाटा म्हणून दिले आहे. मृताला स्नान घालण्यासाठी, दाढी ओलावण्यासाठी वापरलेले पाणी—हे, ब्राह्मणाचा हत्यारा, देवांनी तुला जलाचा वाटा म्हणून दिले आहे. मैत्रावरुण पाऊस ब्राह्मणाचा हत्यार्यावर पडत नाही; त्याच्या साठी सभा तयार होत नाही, मित्र त्याच्या वशीत येत नाही. आता युद्धाचा प्रसंग येतो. लाकडी ढोल, गायींच्या शक्तीने भरलेला, शत्रूच्या वचनाचा नाश करणारा, प्रतिस्पर्ध्यांना दबावणारा—सिंहासारखा, विजयासाठी गर्जना करतो. सिंहासारखा, बांधलेला, गर्जणारा, बैलासारखा, गायींचा गंध घेत—तू, बैल, प्रतिस्पर्ध्यांना जिंक, इंद्राने दिलेल्या शक्तीने शत्रूला जिंक. बैल कळपात जसा जोराने घुसतो, गायी शोधतो, तसा तू, विजयी, गर्जना कर; तेजाने इतरांच्या हृदयात भेद कर, आणि शत्रू, गावातून हाकललेले, निघून जावोत. सेना जागी कर, दीर्घायुष्य घे, अनेक दिशांकडे पाहा; ढोल, दिव्य वाणी बोल, शहाण्या, शत्रूंचे ज्ञान आण. ढोलाची वाणी, हेतूने उच्चारलेली, ऐकली जाते, संरक्षित होते, तिच्या आवाजाने ओळखली जाते; शत्रूची पत्नी, आपल्या मुलाला हाताने धरून, युद्धात भयाने, हत्येतून पळून जावो. ढोल, तू प्रथम पृथ्वीवर बोलतोस, तेजाने चमकतोस; शत्रूच्या सैन्याची घोषणा कर, तेजस्वी, खरे शब्द बोल. आवाज आकाशात दोघांमध्ये असो, विजयासाठी प्रतिध्वनी जावोत; गर्जना कर, प्रसिद्धी निर्माण कर, रणशिंगाच्या मैत्रीसाठी, स्वर्गाच्या गौरवासाठी. कौशल्याने तयार केलेला ढोल, वाणी बोलतो; शक्तिशाली शस्त्रांना जाग कर; इंद्राला बोलाव, मित्रांना बोलाव, शत्रूला दूर कर. एकत्र गर्जना कर, धाडसी सैन्याने, अनेक पद्धतीने घोषणा कर, गावाचा दूत बन; चांगले शोध, मार्ग जाण, अनेकांमधून प्रसिद्धी आण, दोन राजांनो. तू शुभदृष्टीचा, संपत्तीमध्ये विजयी, शक्तीत महान, युद्धात जिंकणारा, पवित्र ज्ञानात दृढ. जसा पर्वत सोमा दगडाने दाबतो, तसा, ढोल, रणभूमीवर ज्ञानाने गर्जना कर. शत्रूंचा नाश करणारा, शत्रूच्या शक्तीचा भंग करणारा, गायी शोधणारा, सहनशील, उठणारा—वाणी मंत्रासारखी निर्माण कर, उच्चार आण; युद्धात विजयासाठी आवाज वाढव. अडथळ्याने न हलणारा, ऊर्जा पूर्ण, जलद, शत्रूंना जिंकणारा, युद्धात नेता, युद्धासाठी तयार—इंद्राच्या संरक्षणात, सभेत कौशल्यवान, हृदयात तेजस्वी, शत्रूंच्या नाशासाठी, विजयासाठी पुढे जा. ढोल, आम्ही शत्रूंच्या मनातील दुःख, गोंधळ, वैर दूर करतो; शत्रूंमध्ये द्वेष, थरथर, भय निर्माण करतो—ढोल, त्यांना ठार मार. शत्रू, मन, दृष्टि, हृदयात थरथरून, भयाने पळून जावोत; तूप अर्पण करताना ते पळून जावोत. ढोल, जंगलातून गोळा केलेला, लाल गायींसह, सर्व कुळांचा—तूपाने वाजवलेला ढोल, शत्रूंमध्ये भय निर्माण करतो. अशी ही कथा आहे, ब्राह्मणाच्या महत्त्वाची आणि ढोलाच्या विजयाची, जिथे धर्म आणि शक्ती एकत्र येतात, आणि अधर्माचा नाश होतो.