ബ്രഹ്മാസ്യ ശീര്ഷം ബൃഹദസ്യ പൃഷ്ഠം വാമദേവ്യമുദരമോദനസ്യ । ഛന്ദാംസി പക്ഷൌ മുഖമസ്യ സത്യം വിഷ്ടാരീ ജാതസ്തപസോഽധി യജ്ഞഃ
ബ്രഹ്മം അതിന്റെ തല, ബൃഹത് അതിന്റെ പിൻഭാഗം, വാമദേവ്യം വയറു, ഓദനം അതിന്റെ വശങ്ങൾ; ഛന്ദസ്സുകൾ ചിറകുകൾ, സത്യം വായ്, തപസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച യാഗം അതിൽ പടർന്നിരിക്കുന്നു.
അനസ്ഥാഃ പൂതാഃ പവനേന ശുദ്ധാഃ ശുചയഃ ശുചിമപി യന്തി ലോകമ് । നൈഷാം ശിശ്നം പ്ര ദഹതി ജാതവേദാഃ സ്വര്ഗേ ലോകേ ബഹു സ്ത്രൈണമേഷാമ്
എല്ലാം വാതുവഴി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട്, അസ്ഥിയില്ലാതെ, വിശുദ്ധരായി, വിശുദ്ധലോകത്തേക്ക് അവർ പോകുന്നു; അവർക്കു ജാതവേദസ്സ് അവയുടെ അവയവം ദഹിക്കില്ല, സ്വർഗ്ഗലോകത്ത് അവർക്കു സ്ത്രീസൗഭാഗ്യം കൂടുതലാണ്.
വിഷ്ടാരിണമോദനം യേ പചന്തി നൈനാന് അവര്തിഃ സചതേ കദാ ചന । ആസ്തേ യമ ഉപ യാതി ദേവാന്ത്സം ഗന്ധര്വൈര്മദതേ സോമ്യേഭിഃ
പടർന്ന ഓദനം പാകം ചെയ്യുന്നവർക്ക്, അവരെ തിരിച്ചുവരവ് ഒരിക്കലും അനുഗമിക്കില്ല; അവൻ യമനോടൊപ്പം ഇരുന്നു, ദേവന്മാരെ സമീപിച്ചു, ഗന്ധർവന്മാരോടും സോമപാനികളോടും സന്തോഷിക്കുന്നു.
വിഷ്ടാരിണമോദനം യേ പചന്തി നൈനാന് യമഃ പരി മുഷ്ണാതി രേതഃ । രഥീ ഹ ഭൂത്വാ രഥയാന ഈയതേ പക്ഷീ ഹ ഭൂത്വാതി ദിവഃ സമേതി
പടർന്ന ഓദനം പാകം ചെയ്യുന്നവരെ യമൻ അവരുടെ സന്തതിയെ അകറ്റുന്നില്ല; അവൻ രഥിയാവുകയും രഥത്തിൽ കയറി പോകുകയും, പക്ഷിയാവുകയും ആകാശത്തേക്ക് എത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഏഷ യജ്ഞാനാം വിതതോ വഹിഷ്ഠോ വിഷ്ടാരിണം പക്ത്വാ ദിവമാ വിവേശ । ആണ്ഡീകം കുമുദം സം തനോതി ബിസം ശാലൂകം ശഫകോ മുലാലീ । ഏതാസ്ത്വാ ധാരാ ഉപ യന്തു സര്വാഃ സ്വര്ഗേ ലോകേ മധുമത്പിന്വമാനാ ഉപ ത്വാ തിഷ്ഠന്തു പുഷ്കരിണീഃ സമന്താഃ
യാഗങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായത് ഇതാണ്; പടർന്ന ഓദനം പാകം ചെയ്ത് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവൻ താമര, കുമുദം, കിഴങ്ങ്, മൂലങ്ങൾ എന്നിവ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു; ഈ എല്ലാ പ്രവാഹങ്ങളും സ്വർഗ്ഗലോകത്ത് തേൻ നിറഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് നിന്നെ തേടി വരട്ടെ, എല്ലാ ദിക്കിലും താമരക്കുളങ്ങൾ നിന്നെ ചുറ്റിനില്ക്കട്ടെ.
ഘൃതഹ്രദാ മധുകൂലാഃ സുരോദകാഃ ക്ഷീരേണ പൂര്ണാ ഉദകേന ദധ്നാ । ഏതാസ്ത്വാ ധാരാ ഉപ യന്തു സര്വാഃ സ്വര്ഗേ ലോകേ മധുമത്പിന്വമാനാ ഉപ ത്വാ തിഷ്ഠന്തു പുഷ്കരിണീഃ സമന്താഃ
നെയ്യ് നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങൾ, തേൻ നിറഞ്ഞ കരകൾ, നല്ല വെള്ളം, പാൽ, തൈര് എന്നിവ നിറഞ്ഞു; ഈ എല്ലാ പ്രവാഹങ്ങളും സ്വർഗ്ഗലോകത്ത് തേൻ നിറഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് നിന്നെ തേടി വരട്ടെ, എല്ലാ ദിക്കിലും താമരക്കുളങ്ങൾ നിന്നെ ചുറ്റിനില്ക്കട്ടെ.
ചതുരഃ കുമ്ഭാംശ്ചതുര്ധാ ദദാമി ക്ഷീരേണ പൂര്നാമുദകേന ദധ്നാ । ഏതാസ്ത്വാ ധാരാ ഉപ യന്തു സര്വാഃ സ്വര്ഗേ ലോകേ മധുമത്പിന്വമാനാ ഉപ ത്വാ തിഷ്ഠന്തു പുഷ്കരിണീഃ സമന്താഃ
നാനായി നാലു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച പാൽ, വെള്ളം, തൈര് നിറഞ്ഞ നാലു കലശങ്ങൾ ഞാൻ അർപ്പിക്കുന്നു; ഈ എല്ലാ പ്രവാഹങ്ങളും സ്വർഗ്ഗലോകത്ത് തേൻ നിറഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് നിന്നെ തേടി വരട്ടെ, എല്ലാ ദിക്കിലും താമരക്കുളങ്ങൾ നിന്നെ ചുറ്റിനില്ക്കട്ടെ.
ഇമമോദനം നി ദധേ ബ്രാഹ്മണേഷു വിഷ്ടാരിണം ലോകജിതം സ്വര്ഗമ് । സ മേ മാ ക്ഷേഷ്ട സ്വധയാ പിന്വമാനോ വിശ്വരൂപാ ധേനുഃ കാമദുഘാ മേ അസ്തു
ഈ പടർന്ന ഓദനം ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ വെക്കുന്നു, ലോകവിജയിയായത്, സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതും; അത് എന്നിൽ നിന്ന് കുറയാതെ സ്വാധീനത്തോടെ നിറഞ്ഞു നില്ക്കട്ടെ; എല്ലാ രൂപങ്ങളുമുള്ള കാമധേനു എന്നെ തേടിയെത്തട്ടെ.
യമോദനം പ്രഥമജാ ഋതസ്യ പ്രജാപതിസ്തപസാ ബ്രഹ്മണേഽപചത്। യോ ലോകാനാം വിധൃതിര്നാഭിരേഷാത്തേനൌദനേനാതി തരാണി മൃത്യുമ്
യമന്റെ ഓദനം, സത്യത്തിന്റെ ആദ്യജനനം, പ്രജാപതി തപസ്സിലൂടെ ബ്രഹ്മാവിനായി പാകം ചെയ്തു; ലോകങ്ങളുടെ ആധാരവും നാഭിയും ആയ ആ ഓദനത്തിലൂടെ മരണത്തെ കടക്കാം.
യേനാതരന് ഭൂതകൃതോഽതി മൃത്യും യമന്വവിന്ദന് തപസാ ശ്രമേണ । യം പപാച ബ്രഹ്മണേ ബ്രഹ്മ പൂര്വം തേനൌദനേനാതി തരാണി മൃത്യുമ്
ഭൂതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചവർ അതിലൂടെ മരണത്തെ കടന്നു, യമൻ തപസ്സും പരിശ്രമവുംകൊണ്ട് അതിനെ കണ്ടെത്തി; ബ്രഹ്മാവ് ബ്രഹ്മാവിനായി ആദ്യം പാകം ചെയ്ത ആ ഓദനത്തിലൂടെ മരണത്തെ കടക്കാം.
യോ ദാധാര പൃഥിവീം വിശ്വഭോജസം യോ അന്തരിക്ഷമാപൃണാദ്രസേന । യോ അസ്തഭ്നാദ്ദിവമൂര്ധ്വോ മഹിമ്നാ തേനൌദനേനാതി തരാണി മൃത്യുമ്
ഭൂമിയെ പോഷകമായതാക്കി നിലനിർത്തിയവൻ, അന്തരീക്ഷം രസത്തോടെ നിറച്ചവൻ, ആകാശം മഹത്വത്തോടെ താങ്ങിയവൻ—അവന്റെ ഓദനത്തിലൂടെ മരണത്തെ കടക്കാം.
യസ്മാന് മാസാ നിര്മിതാസ്ത്രിംശദരാഃ സംവത്സരോ യസ്മാന് നിര്മിതോ ദ്വാദശാരഃ । അഹോരാത്രാ യം പരിയന്തോ നാപുസ്തേനൌദനേനാതി തരാണി മൃത്യുമ്
മാസങ്ങൾ മുപ്പതു ഭാഗങ്ങളായി, സംവത്സരം പന്ത്രണ്ടു ചക്രങ്ങളായി സൃഷ്ടിച്ചവനിൽ നിന്നാണ്; അഹോരാത്രങ്ങൾ അവനെ ചുറ്റി അവസാനമില്ലാതെ കറങ്ങുന്നു—അവന്റെ ഓദനത്തിലൂടെ മരണത്തെ കടക്കാം.
യഃ പ്രാണദഃ പ്രാണദവാന് ബഭൂവ യസ്മൈ ലോകാ ഘൃതവന്തഃ ക്ഷരന്തി । ജ്യോതിഷ്മതീഃ പ്രദിശോ യസ്യ സര്വാസ്തേനൌദനേനാതി തരാണി മൃത്യുമ്
ശ്വാസം നൽകുന്നവനും, ശ്വാസം തന്നവനും, അവനുവേണ്ടി ലോകങ്ങൾ നെയ്യുപോലെ ഒഴുകുന്നു; പ്രകാശമുള്ള എല്ലാ ദിക്കുകളും അവന്റേതാണ്—അവന്റെ ഓദനത്തിലൂടെ മരണത്തെ കടക്കാം.
യസ്മാത്പക്വാദമൃതം സംബഭൂവ യോ ഗായത്ര്യാ അധിപതിര്ബഭൂവ । യസ്മിന് വേദാ നിഹിതാ വിശ്വരൂപാസ്തേനൌദനേനാതി തരാണി മൃത്യുമ്
പാകം ചെയ്ത അമൃതം അവനിൽ നിന്നു ജനിച്ചു, ഗായത്രിയുടെ അധിപതിയായവൻ, എല്ലാ രൂപങ്ങളിലുള്ള വേദങ്ങൾ അവനിൽ സ്ഥാപിതമാണ്—അവന്റെ ഓദനത്തിലൂടെ മരണത്തെ കടക്കാം.
അവ ബാധേ ദ്വിഷന്തം ദേവപീയും സപത്നാ യേ മേഽപ തേ ഭവന്തു । ബ്രഹ്മൌദനം വിശ്വജിതം പചാമി ശൃണ്വന്തു മേ ശ്രദ്ദധാനസ്യ ദേവാഃ
എന്നെ വെറുക്കുന്നവനെയും ദൈവങ്ങളെ ദ്വേഷിക്കുന്നവനെയും എനിക്കു ശത്രുക്കളായവരെയും നീ അകറ്റേണമേ. ഞാൻ വിജയപ്രദമായ അന്നം പാകം ചെയ്യുന്നു; ഭക്തിയോടു കേൾക്കുന്ന ദേവന്മാർ എന്റെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കട്ടെ.
താന്ത്സത്യൌജാഃ പ്ര ദഹത്വഗ്നിര്വൈശ്വാനരോ വൃഷാ । യോ നോ ദുരസ്യാദ്ദിപ്സാച്ചാഥോ യോ നോ അരാതിയാത്
നമ്മെ ദോഷം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെയും ആക്രമിക്കാൻ നോക്കുന്നവരെയും യഥാർത്ഥ ശക്തിയോടെ അഗ്നി വൈശ്വാനരൻ ദഹിക്കട്ടെ.
യോ നോ ദിപ്സാദദിപ്സതോ ദിപ്സതോ യശ്ച ദിപ്സതി । വൈശ്വാനരസ്യ ദംഷ്ട്രയോരഗ്നേരപി ദധാമി തമ്
നമ്മെ ദോഷം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെയും ദോഷം ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവരെയും നേരിട്ട് ആക്രമിക്കുന്നവരെയും ഞാൻ അഗ്നി വൈശ്വാനരന്റെ വായ്ക്കുള്ളിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്നു.
യ ആഗരേ മൃഗയന്തേ പ്രതിക്രോശേഽമാവാസ്യേ । ക്രവ്യാദോ അന്യാന് ദിപ്സതഃ സര്വാംസ്താന്ത്സഹസാ സഹേ
വീട്ടിനുള്ളിൽ ഞങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നവരെയും അമാവാസ്യയിൽ എതിര് വിളിച്ചുപറയുന്നവരെയും മറ്റുള്ളവരെ ആക്രമിക്കുന്ന മാംസഭക്ഷകരെയും ഞാൻ ശക്തിയോടെ നേരിടുന്നു.
സഹേ പിശാചാന്ത്സഹസൈഷാം ദ്രവിണം ദദേ । സര്വാന് ദുരസ്യതോ ഹന്മി സം മ ആകൂതിര്ഋധ്യതാമ്
ഞാൻ പിശാചുകളെ നേരിടുന്നു; അവരെ കീഴടക്കി സമ്പത്ത് നൽകുന്നു. ദോഷം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ ഞാൻ സംഹരിക്കുന്നു; എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് സഫലമാകട്ടെ.
യേ ദേവാസ്തേന ഹാസന്തേ സൂര്യേണ മിമതേ ജവമ് । നദീഷു പര്വതേഷു യേ സം തൈഃ പശുഭിര്വിദേ
തെറ്റുകാരെ പരിഹസിക്കുന്ന ദേവന്മാരും സൂര്യനോടൊപ്പം വേഗം അളക്കുന്നവരും നദികളിലും പർവ്വതങ്ങളിലും ഉള്ളവരും—അവരൊക്കെയും എന്റെ കൂട്ടുകാരാണ്.
തപനോ അസ്മി പിശാചാനാം വ്യാഘ്രോ ഗോമതാമിവ । ശ്വാനഃ സിംഹമിവ ദൃഷ്ട്വാ തേ ന വിന്ദന്തേ ന്യഞ്ചനമ്
പിശാചുകളിലൊന്നായ ഞാൻ ദഹിപ്പിക്കുന്നവനാണ്, പശുക്കളിൽ കടുവപോലെയും, സിംഹത്തെ കണ്ടു നായ പേടിക്കുന്നതുപോലെ, എന്നെ കണ്ടാൽ അവർക്ക് ഒളിച്ചിടം കണ്ടെത്താനാവില്ല.
ന പിശാചൈഃ സം ശക്നോമി ന സ്തേനൈഃ ന വനര്ഗുഭിഃ । പിശാചാസ്തസ്മാന് നശ്യന്തി യമഹം ഗ്രാമമാവിശേ
പിശാചുകളും കള്ളരും കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നവരും എന്നെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; അതുകൊണ്ടു ഞാൻ കടന്നുവരുന്ന ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നു പിശാചുകൾ നശിക്കുന്നു.
യം ഗ്രാമമാവിശത ഇദമുഗ്രം സഹോ മമ । പിശാചാസ്തസ്മാന് നശ്യന്തി ന പാപമുപ ജാനതേ
ഏത് ഗ്രാമത്തിലേക്കു ഞാൻ കടന്നാലും ഈ ഭയങ്കര ശക്തി എനിക്ക് കൂടെയുണ്ട്; അവിടെ നിന്ന് പിശാചുകൾ നശിക്കുന്നു, ദോഷം അടുത്ത് വരാറില്ല.
യേ മാ ക്രോധയന്തി ലപിതാ ഹസ്തിനം മശകാ ഇവ । താന് അഹം മന്യേ ദുര്ഹിതാന് ജനേ അല്പശയൂന് ഇവ
എന്നെ വാക്കുകൊണ്ട് പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നവരെ, എലിവണ്ടിയെ ചുഴലിക്കുന്ന ഈച്ചകളെപ്പോലെ, ഞാൻ ദുഷ്ടന്മാരായി കണക്കാക്കുന്നു; അവർ മനുഷ്യരിൽ ചുരുങ്ങിയ ആയുസുള്ളവരാണ്.
അഭി തം നിര്ഋതിര്ധത്താമശ്വമിവ അശ്വാഭിധാന്യാ । മല്വോ യോ മഹ്യം ക്രുധ്യതി സ ഉ പാശാന് ന മുച്യതേ
എന്നോട് വൈരാഗ്യം കാണിക്കുന്നവനെ നാശം പിടിക്കട്ടെ, കുതിരയെ പിടിക്കുന്നവൻപോലെ; എന്നോട് കോപിക്കുന്നവൻ പാശങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകില്ല.
ത്വയാ പൂര്വമഥര്വാണോ ജഘ്നൂ രക്ഷാംസ്യോഷധേ । ത്വയാ ജഘാന കശ്യപസ്ത്വയാ കണ്വോ അഗസ്ത്യഃ
നീയോടൊപ്പം, ഔഷധമേ, പുരാതന അഥർവന്മാർ ദാനവരെ സംഹരിച്ചു; നീയോടൊപ്പം കശ്യപനും, കണ്വനും, അഗസ്ത്യനും അവരെ ജയിച്ചു.
ത്വയാ വയമപ്സരസോ ഗന്ധര്വാംസ്ചാതയാമഹേ । അജശൃങ്ഗ്യജ രക്ഷഃ സര്വാന് ഗന്ധേന നാശയ
നീയോടൊപ്പം നാം അപ്സരസ്സുകളെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും അകറ്റുന്നു; ആടിന്റെ കൊമ്പുള്ളവളേ, നിന്റെ സുഗന്ധംകൊണ്ട് എല്ലാ ദാനവരെയും നശിപ്പിക്കൂ.
നദീം യന്ത്വപ്സരസോഽപാം താരമവശ്വസമ് । ഗുല്ഗുലൂഃ പീലാ നലദ്യൌക്ഷഗന്ധിഃ പ്രമന്ദനീ । തത്പരേതാപ്സരസഃ പ്രതിബുദ്ധാ അഭൂതന
അപ്സരസ്സുകൾ നദിയിലേക്കും വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കിലേക്കും അനിശ്ചിതമായ കടവിലേക്കും പോകട്ടെ; ഗുൽഗുലൂ, പീല, നലദ്യു, കാളയുടെ സുഗന്ധമുള്ള പ്രമന്ദനി—ഇവരെല്ലാം, ഇപ്പോൾ വിട്ടുപോയ അപ്സരസ്സുകൾ, വീണ്ടും ഉണരട്ടെ.
യത്രാശ്വത്ഥാ ന്യഗ്രോധാ മഹാവൃക്ഷാഃ ശിഖണ്ഡിനഃ । തത്പരേതാപ്സരസഃ പ്രതിബുദ്ധാ അഭൂതന
അശ്വത്തും ആൽമരവും വലിയ കൊമ്പുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും നിലകൊള്ളുന്നിടത്ത്, അവിടെ വിട്ടുപോയ അപ്സരസ്സുകൾ വീണ്ടും ഉണരട്ടെ.
യത്ര വഃ പ്രേങ്ഖാ ഹരിതാ അര്ജുനാ ഉത യത്രാഘാതാഃ കര്കര്യഃ സംവദന്തി । തത്പരേതാപ്സരസഃ പ്രതിബുദ്ധാ അഭൂതന
നിങ്ങളുടെ പച്ചതൂക്കുകളും അർജുനമരവും, അടിച്ചുപറയുന്ന കല്ലുകളും ശബ്ദിക്കുന്നിടത്തും, അവിടെ വിട്ടുപോയ അപ്സരസ്സുകൾ വീണ്ടും ഉണരട്ടെ.