ശമ്യാ ഹ നാമ ദധിഷേ മമ ദിപ്സന്തി യേ ധനാ । രാത്രീഹി താന് അസുതപാ യ സ്തേനോ ന വിദ്യതേ യത്പുനര്ന വിദ്യതേ
എന്റെ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കെതിരെ, നീ എനിക്ക് 'ശാന്തി' എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചു. ഉറങ്ങാത്ത രാത്രിയേ, അവരെ അകറ്റിക്കളയണം. കള്ളൻ കാണപ്പെടാത്ത, വീണ്ടും ഒരിക്കലും കാണപ്പെടാത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് അവരെ നീയയക്കണം.
ഭദ്രാസി രാത്രി ചമസോ ന വിഷ്ടോ വിഷ്വങ്ഗോരൂപം യുവതിര്ബിഭര്ഷി । ചക്ഷുഷ്മതീ മേ ഉശതീ വപൂമ്ഷി പ്രതി ത്വം ദിവ്യാ ന ക്ഷാമമുക്ഥാഃ
ശുഭമായ രാത്രിയേ, മറിഞ്ഞുപോകാത്ത പാത്രംപോലാണ് നീ. യുവതിയായ നീ എല്ലാ പശുക്കളുടെയും രൂപം ധരിക്കുന്നു. പ്രകാശമുള്ളവളേ, കാഴ്ചയുള്ളവളേ, നീ മനോഹരമായ രൂപങ്ങൾ കൈവശം വയ്ക്കുന്നു; ആകാശം ഭൂമിയെ ഉപേക്ഷിക്കാത്തതുപോലെ നീ ഭൂമിയെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
യോ അദ്യ സ്തേന ആയത്യഘായുര്മര്ത്യോ രിപുഃ । രാത്രീ തസ്യ പ്രതീത്യ പ്ര ഗ്രീവാഃ പ്ര ശിരോ ഹനത്
ഇന്ന് ആരെങ്കിലും കള്ളനോ, ദുഷ്ടനോ, ശത്രുവോ ആണെങ്കിൽ, രാത്രി അവനെ നേരിട്ടാൽ അവളുടെ കൈകൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തും തലയും തകർക്കട്ടെ.
പ്ര പാദൌ ന യഥായതി പ്ര ഹസ്തൌ ന യഥാശിഷത്। യോ മലിമ്ലുരുപായതി സ സംപിഷ്ടോ അപായതി । അപായതി സ്വപായതി ശുഷ്കേ സ്ഥാണാവപായതി
അവന്റെ കാലുകൾ ശരിയായി നടക്കാതിരിക്കുക, കൈകൾ ഇഷ്ടംപോലെ നീങ്ങാതിരിക്കുക. മലിനതയിൽ ചുറ്റി നടക്കുന്നവൻ തകർന്നു നശിക്കട്ടെ. അവൻ നശിക്കട്ടെ, വീണ്ടും വീണ്ടും, ഉണങ്ങിയ മരക്കൊമ്പിൽ നില്ക്കുമ്പോഴും നശിക്കട്ടെ.
അധ രാത്രി തൃഷ്ടധൂമമശീര്ഷാണമഹിം കൃണു । അക്ഷൌ വൃകസ്യ നിര്ജഹ്യാസ്തേന തം ദ്രുപദേ ജഹി
ഇപ്പോൾ, രാത്രിയേ, മൂന്നു പുക ഉയരുന്ന തലരഹിതനായ പാമ്പിനെ നീ ശക്തിഹീനയാക്കണം. പുലിയുടെ പാശങ്ങൾ തകർക്കണം; കാട്ടിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കള്ളനെ നീ സംഹരിക്കണം.
യേ തേ രാത്ര്യനഡ്വാഹസ്തീക്ഷ്ണശൃങ്ഗാഃ സ്വാശവഃ । തേഭിര്നോ അദ്യ പാരയാതി ദുര്ഗാണി വിശ്വഹാ
രാത്രിയേ, നിന്റെ കന്നുകാലികൾ, മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളും ശക്തമായ പല്ലുകളും ഉള്ളവരാണ്. അവരാൽ ഇന്ന് ഞങ്ങളെ എല്ലാ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും കാത്തുകൊണ്ടു കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകണം, വിജയവാനായവളേ.
രാത്രിംരാത്രിമരിഷ്യന്തസ്തരേമ തന്വാ വയമ് । ഗമ്ഭീരമപ്ലവാ ഇവ ന തരേയുരരാതയഃ
രാത്രിക്ക് ശേഷം രാത്രി, ജീവിച്ച്, ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ ശരീരത്തോടെ കടന്നുപോകട്ടെ. ആഴമുള്ള വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങാത്തവരെപ്പോലെ, ശത്രുക്കൾ ഞങ്ങളെ കടക്കാൻ കഴിയരുത്.
യഥാ ശാമ്യാകഃ പ്രപതന്ന് അപവാന് നാനുവിദ്യതേ । ഏവാ രാത്രി പ്ര പാതയ യോ അസ്മാമഭ്യഘായതി
വാടിയ ചെടിക്കൊമ്പ് വീണുപോകുമ്പോൾ കാറ്റ് അതിനെ പിന്തുടരാത്തതുപോലെ, ഞങ്ങളെ ദോഷം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനെ നീ രാത്രിയേ, താഴെ വീഴ്ത്തണം.
അപ സ്തേനം വാസയോ ഗോഅജമുത തസ്കരമ് । അഥോ യോ അര്വതഃ ശിരോഽഭിധായ നിനീഷതി
കള്ളനെയും, പശു മോഷ്ടാവിനെയും, മറ്റൊരു മോഷ്ടാവിനെയും നീ അകറ്റണം. കുതിരയുടെ തല ലക്ഷ്യമിട്ടു അതിനെ എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനെയും നീ അകറ്റണം.
യദദ്യ രാത്രി സുഭഗേ വിഭജന്ത്യയോ വസു । യദേതദസ്മാന് ഭോജയ യഥേദന്യാന് ഉപായസി
ശുഭമായ രാത്രിയേ, ഇന്ന് എത്ര സമ്പത്ത് വിഭജിക്കപ്പെടുകയാണോ, അതോ നീ ഞങ്ങൾക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും നൽകുന്ന ഭക്ഷണമോ, അതെല്ലാം—
ഉഷസേ നഃ പരി ദേഹി സര്വാന് രാത്ര്യനാഗസഃ । ഉഷാ നോ അഹ്നേ ആ ഭജാദഹസ്തുഭ്യം വിഭാവരി
രാത്രിയേ, ഞങ്ങളെ മുഴുവനും അപകടമില്ലാതെ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് കൈമാറണം. പ്രഭാതം ഞങ്ങൾക്ക് ദിനം പങ്കിടട്ടെ, പ്രകാശമുള്ളവളേ, കൈകളില്ലാത്തവളേ.
അയുതോഽഹമയുതോ മ ആത്മായുതം മേ ചക്ഷുരയുതം മേ ശ്രോത്രമ് । അയുതോ മേ പ്രാണോഽയുതോ മേഽപാനോഽയുതോ മേ വ്യാനോഽയുതോഽഹം സര്വഃ
ഞാൻ ആയിരക്കണക്കിന് ആകുന്നു, എന്റെ ആത്മാവും അത്രയും ആകുന്നു, എന്റെ കണ്ണും അത്രയും, ചെവിയും അത്രയും. എന്റെ ശ്വാസവും, പുറത്തേക്കുള്ള ശ്വാസവും, വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ശ്വാസവും ആയിരക്കണക്കിന് ആകുന്നു; ഞാൻ എല്ലാം, ആയിരക്കണക്കിന്.
ദേവസ്യ ത്വാ സവിതുഃ പ്രസവേഽശ്വിനോര്ബാഹുഭ്യാം പൂഷ്ണോ ഹസ്താഭ്യാം പ്രസൂത ആ രഭേ
ദൈവമായ സവിറ്റാവിന്റെ പ്രേരണയിൽ, അശ്വിനികളുടെ ഭുജങ്ങളിൽ നിന്നും പൂഷന്റെ കൈകളിൽ നിന്നുമാണ് ഞാൻ നിന്നെ പിടിക്കുന്നത്.
കാമസ്തദഗ്രേ സമവര്തത മനസോ രേതഃ പ്രഥമം യദാസീത്। സ കാമ കാമേന ബൃഹതാ സയോനീ രായസ്പോഷം യജമാനായ ധേഹി
ആദ്യത്തിൽ ആഗ്രഹം ഉദിച്ചു, മനസ്സിന്റെ ആദ്യ വിത്ത് അതായിരുന്നു. മഹത്തായ ആഗ്രഹത്തോടൊപ്പം ഒരേ ഗർഭത്തിൽ നിന്നുള്ള ആഗ്രഹമേ, യജമാനന് സമൃദ്ധിയും ഐശ്വര്യവും നല്കണമേ.
ത്വം കാമ സഹസാസി പ്രതിഷ്ഠിതോ വിഭുര്വിഭാവാ സഖ ആ സഖീയതേ । ത്വമുഗ്രഃ പൃതനാസു സസഹിഃ സഹ ഓജോ യജമാനായ ധേഹി
നീ, ആഗ്രഹമേ, ശക്തിയോടെ നിലകൊണ്ടവനും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചവനും പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷനാവുന്നവനും സ്നേഹിതർക്കു സ്നേഹിതനുമാണ്. നീ യുദ്ധങ്ങളിൽ ശക്തനാണ്; യജമാനന് ബലം നല്കണമേ.
ദൂരാച്ചകമാനായ പ്രതിപാണായാക്ഷയേ । ആസ്മാ അശൃണ്വന്ന് ആശാഃ കാമേനാജനയന്ത്സ്വഃ
ദൂരത്ത് നിന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും അന്വേഷിക്കുന്നവനും ക്ഷയിക്കാത്തവനും വേണ്ടി പ്രതീക്ഷകൾ കേട്ടു; ആഗ്രഹത്താൽ അവർ സ്വയം പ്രകാശം സൃഷ്ടിച്ചു.
കാമേന മാ കാമ ആഗന് ഹൃദയാദ്ധൃദയം പരി । യദമീഷാമദോ മനസ്തദൈതൂപ മാമിഹ
ആഗ്രഹം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഹൃദയത്തിലേക്ക് എന്നിലേക്കു വരട്ടെ. ഇവരിൽ ഉള്ള ആഹ്ലാദവും ചിന്തയും എല്ലാം എന്നിലേക്കു വരട്ടെ.
യത്കാമ കാമയമാനാ ഇദം കൃണ്മസി തേ ഹവിഃ । തന് നഃ സര്വം സമൃധ്യതാമഥൈതസ്യ ഹവിഷോ വീഹി സ്വാഹാ
ആഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തിയും നിന്റെ ഹോമമാണ്. അതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് സമൃദ്ധിയാകട്ടെ; ഈ ഹോമം നീ സ്വീകരിക്കണമേ, സ്വാഹാ.
കാലോ അശ്വോ വഹതി സപ്തരശ്മിഃ സഹസ്രാക്ഷോ അജരോ ഭൂരിരേതാഃ । തമാ രോഹന്തി കവയോ വിപശ്ചിതസ്തസ്യ ചക്രാ ഭുവനാനി വിശ്വാ
ഏഴു കിരണങ്ങളുള്ള കുതിരയായ കാലം എല്ലാം വഹിക്കുന്നു; ആയിരം കണ്ണുകളുള്ള, വൃദ്ധിയില്ലാത്ത, ശക്തനായ അവൻ ഈ സകല ജീവികളെയും വഹിക്കുന്നു. ജ്ഞാനികളും വിവേകികളും അവനിൽ കയറിയിരിക്കുന്നു; അവന്റെ ചക്രങ്ങൾ ലോകങ്ങളാണ്.
സപ്ത ചക്രാന് വഹതി കാല ഏഷ സപ്താസ്യ നാഭീരമൃതം ന്വക്ഷഃ । സ ഇമാ വിശ്വാ ഭുവനാന്യഞ്ജത്കാലഃ സ ഈയതേ പ്രഥമോ നു ദേവഃ
ഈ കാലം ഏഴു ചക്രങ്ങൾ വഹിക്കുന്നു, ഏഴു വായുകൾ ഉണ്ട്, അവന്റെ നാഭി അമൃതമാണ്, അക്ഷം ശാശ്വതമാണ്. അവൻ ഈ ലോകങ്ങളെ എല്ലാം ചലിപ്പിക്കുന്നു; കാലം ആദ്യ ദൈവമാണ്, അവൻ മുന്നോട്ട് പോവുന്നു.
പൂര്ണഃ കുമ്ഭോഽധി കാല ആഹിതസ്തം വൈ പശ്യാമോ ബഹുധാ നു സന്തമ് । സ ഇമാ വിശ്വാ ഭുവനാനി പ്രത്യങ്കാലം തമാഹുഃ പരമേ വ്യോമന്
പൂർണ്ണമായ ഒരു കലശം കാലത്തിന്മേൽ വെച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ പല രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതായി നാം കാണുന്നു. അവൻ ഈ ലോകങ്ങളെ എല്ലാം ചലിപ്പിക്കുന്നു; ആ കാലത്തെ അവർ പരമാകാശം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
സ ഏവ സം ഭുവനാന്യാഭരത്സ ഏവ സം ഭുവനാനി പര്യൈത്। പിതാ സന്ന് അഭവത്പുത്ര ഏഷാം തസ്മാദ്വൈ നാന്യത്പരമസ്തി തേജഃ
അവനാണ് ഈ ലോകങ്ങളെ എല്ലാം ഏറ്റെടുത്തതും ചുറ്റി നടന്നതും. അവൻ ഇവരുടെ പിതാവും പുത്രനുമായി. അതിനാൽ അവനേക്കാൾ വലിയ പ്രകാശം ഇല്ല.
കാലോഽമൂം ദിവമജനയത്കാല ഇമാഃ പൃഥിവീരുത । കാലേ ഹ ഭൂതം ഭവ്യം ചേഷിതം ഹ വി തിഷ്ഠതേ
കാലം ഈ ആകാശത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു; കാലം തന്നെ ഈ ഭൂമിയും. കാലത്തിൽ തന്നെയാണ് ഭൂതവും ഭാവിയും എല്ലാ പ്രവർത്തികളും നിലകൊള്ളുന്നത്.
കാലോ ഭൂതിമസൃജത കാലേ തപതി സൂര്യഃ । കാലേ ഹ വിശ്വാ ഭൂതാനി കാലേ ചക്ഷുര്വി പശ്യതി
കാലം ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; കാലത്തിൽ സൂര്യൻ ദഹിക്കുന്നു. കാലത്തിലാണ് എല്ലാ ജീവികളും നിലനിൽക്കുന്നത്; കാലത്തിലാണ് കണ്ണ് കാണുന്നത്.
കാലേ മനഃ കാലേ പ്രാണഃ കാലേ നാമ സമാഹിതമ് । കാലേന സര്വാ നന്ദന്ത്യാഗതേന പ്രജാ ഇമാഃ
കാലത്തിൽ മനസ്സും, കാലത്തിൽ ശ്വാസവും, കാലത്തിൽ പേരും സമാഹിതമാണ്. കാലം വന്നാൽ ഈ സകല ജനങ്ങളും ആനന്ദിക്കുന്നു.
കാലേ തപഃ കാലേ ജ്യേഷ്ഠം കാലേ ബ്രഹ്മ സമാഹിതമ് । കാലോ ഹ സര്വസ്യേശ്വരോ യഃ പിതാസീത്പ്രജാപതേഃ
കാലത്തിൽ തപസ്സും, കാലത്തിൽ പ്രാധാന്യവും, കാലത്തിൽ ബ്രഹ്മവും സമാഹിതമാണ്. കാലം എല്ലാറ്റിനും അധിപതിയാണ്; അവൻ പ്രജാപതിയുടെ പിതാവായി.
തേനേഷിതം തേന ജാതം തദു തസ്മിന് പ്രതിഷ്ഠിതമ് । കാലോ ഹ ബ്രഹ്മ ഭൂത്വാ ബിഭര്തി പരമേഷ്ഠിനമ്
അവനാൽ എല്ലാം പ്രേരിതവും ജനിച്ചതും അവനിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുമാണ്. ബ്രഹ്മനായി കാലം പരമേശ്വരനെ നിലനിര്ത്തുന്നു.
കാലഃ പ്രജാ അസൃജത കാലോ അഗ്രേ പ്രജാപതിമ് । സ്വയംഭൂഃ കശ്യപഃ കാലാത്തപഃ കാലാദജായത
കാലം സകല ജീവികളെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ആദിയിൽ കാലം പ്രജാപതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വയംഭുവായ കശ്യപൻ കാലത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്; തപസ്സും കാലത്തിൽ നിന്നാണ്.
കാലാദാപഃ സമഭവന് കാലാദ്ബ്രഹ്മ തപോ ദിശഃ । കാലേനോദേതി സൂര്യഃ കാലേ നി വിശതേ പുനഃ
കാലത്തിൽ നിന്നാണ് വെള്ളവും, ബ്രഹ്മവും, തപസ്സും, ദിശകളും ഉദിച്ചത്. സൂര്യൻ കാലത്താൽ ഉദിക്കുന്നു, പിന്നെ കാലത്തിൽ തന്നെ അസ്തമിക്കുന്നു.
കാലേന വാതഃ പവതേ കാലേന പൃഥിവീ മഹീ । ദ്യൌര്മഹീ കാല ആഹിതാ
കാലത്താൽ കാറ്റ് വീശുന്നു, കാലത്താൽ മഹാഭൂമി നിലകൊള്ളുന്നു. മഹാകാശവും കാലത്തിൽ സ്ഥാപിതമാണ്.