Atharva Veda · Vedha360

AV 18.2.21

{൮} ഹ്വയാമി തേ മനസാ മന ഇഹേമാന് ഗൃഹാമുപ ജുജുഷാണ ഏഹി । സം ഗച്ഛസ്വ പിതൃഭിഃ സം യമേന സ്യോനാസ്ത്വാ വാതാ ഉപ വാന്തു ശഗ്മാഃ

എന്റെ മനസ്സുകൊണ്ടും ചിന്തകൊണ്ടും നിന്നെ വിളിക്കുന്നു. ഈ വീടുകളില്‍ വന്നു വസിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച് വരൂ. പിതാക്കന്മാരോടും യമനോടും കൂടെ ചേർന്ന് പോവൂ. സ്നേഹമുള്ള കാറ്റുകള്‍ നിന്നെ സുഗമമായി ഇവിടെ എത്തിക്കട്ടെ.

AV 18.2.22

ഉത്ത്വാ വഹന്തു മരുത ഉദവാഹാ ഉദപ്രുതഃ । അജേന കൃണ്വന്തഃ ശീതം വര്ഷേണോക്ഷന്തു ബാലിതി

മാരുത്ഗണങ്ങള്‍ നിന്നെ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുപോകട്ടെ, ഉയര്‍ത്തുന്നവരും നിന്നെ ഉയര്‍ത്തട്ടെ. ആടിനൊപ്പം നിന്നെ തണുപ്പിച്ച്, മഴയാല്‍ നിന്നെ നനയിക്കട്ടെ, ബാലാ.

AV 18.2.23

ഉദഹ്വമായുരായുഷേ ക്രത്വേ ദക്ഷായ ജീവസേ । സ്വാന് ഗച്ഛതു തേ മനോ അധാ പിതൄംരുപ ദ്രവ

നിന്റെ ആയുസ്സ് ഉയരുകയും, ജീവനും ശക്തിയും ദക്ഷതയും ലഭിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. നിന്റെ മനസ്സ് സ്വന്തം ഇടത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ, പിന്നെ പിതാക്കന്മാരുടെ അടുക്കല്‍ ഓടിപ്പോകൂ.

AV 18.2.24

മാ തേ മനോ മാസോര്മാങ്ഗാനാം മാ രസസ്യ തേ । മാ തേ ഹാസ്ത തന്വഃ കിം ചനേഹ

നിന്റെ മനസ്സ് മാസത്തിലേക്കോ അവയവങ്ങളിലേക്കോ രസത്തിലേക്കോ പോകരുത്. നിന്റെ കൈകളോ ശരീരത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഭാഗമോ ഇവിടെ പോകാതിരിക്കണം.

AV 18.2.25

മാ ത്വാ വൃക്ഷഃ സം ബാധിഷ്ട മാ ദേവീ പൃഥിവീ മഹീ । ലോകം പിതൃഷു വിത്ത്വൈധസ്വ യമരാജസു

വൃക്ഷം നിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുത്, മഹത്തായ ദിവ്യമായ ഭൂമി നിന്നെ പീഡിപ്പിക്കരുത്. പിതാക്കന്മാരുടെ ഇടയിലും യമരാജാവിന്റെ ഇടയിലും നീ സ്ഥാനം കണ്ടെത്തൂ.

AV 18.2.26

യത്തേ അങ്ഗമതിഹിതം പരാചൈരപാനഃ പ്രാണോ യ ഉ വാ തേ പരേതഃ । തത്തേ സംഗത്യ പിതരഃ സനീഡാ ഘാസാദ്ഘാസം പുനരാ വേശയന്തു

നിന്റെ ഏതെങ്കിലും അവയവം ദൂരെയെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍, ശ്വാസം, ജീവന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റെന്തെങ്കിലും വിട്ടുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍, നിന്റെ പിതാക്കന്മാര്‍ അവയെ ഒത്തുചേര്‍ത്ത് ഓരോ ഭാഗവും വീണ്ടും അവിടേക്ക് കൊണ്ടുവരട്ടെ.

AV 18.2.27

അപേമം ജീവാ അരുധന് ഗൃഹേഭ്യസ്തം നിര്വഹത പരി ഗ്രാമാദിതഃ । മൃത്യുര്യമസ്യാസീദ്ദൂതഃ പ്രചേതാ അസൂന് പിതൃഭ്യോ ഗമയാം ചകാര

ജീവിച്ചിരുന്നവർ അവനെക്കുറിച്ച് വിലപിച്ചു; അവനെ വീടുകളിൽ നിന്ന്, ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ. മരണൻ, യമന്റെ ബുദ്ധിമാൻ ദൂതൻ, അവന്റെ ജീവൻ പിതാക്കളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

AV 18.2.28

യേ ദസ്യവഃ പിതൃഷു പ്രവിഷ്ടാ ജ്ഞാതിമുഖാ അഹുതാദശ്ചരന്തി । പരാപുരോ നിപുരോ യേ ഭരന്ത്യഗ്നിഷ്ടാന് അസ്മാത്പ്ര ധമാതി യജ്ഞാത്

പിതാക്കളിൽ പ്രവേശിച്ച ദുഷ്ടന്മാർ, ബന്ധുക്കളുടെ രൂപത്തിൽ അഹുതമായി സഞ്ചരിക്കുന്നവർ, യാഗത്തിൽ നിന്ന് അർപ്പണങ്ങൾ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുന്നവരും അഗ്നിയെ വഹിക്കുന്നവരും, ഇവർ ഈ യാഗത്തിൽ നിന്ന് ദൂരെയാക്കപ്പെടട്ടെ.

AV 18.2.29

സം വിശന്ത്വിഹ പിതരഃ സ്വാ നഃ സ്യോനം കൃണ്വന്തഃ പ്രതിരന്ത ആയുഃ । തേഭ്യഃ ശകേമ ഹവിഷാ നക്ഷമാണാ ജ്യോഗ്ജീവന്തഃ ശരദഃ പുരൂചീഃ

പിതാക്കന്മാർ ഇവിടെ ഒരുമിച്ച് വന്നു, ഞങ്ങൾക്ക് സുഖകരമായ വിശ്രമസ്ഥലം ഒരുക്കി, ദീർഘായുസ്സ് നൽകട്ടെ. ഞങ്ങൾ അവർക്കായി ഹവികൾ അർപ്പിച്ച്, അനേകം വർഷങ്ങൾ ഉല്ലാസത്തോടെ ജീവിക്കട്ടെ.

AV 18.2.30

യാം തേ ധേനും നിപൃണാമി യമു ക്ഷീര ഓദനമ് । തേനാ ജനസ്യാസോ ഭര്താ യോഽത്രാസദജീവനഃ

നിനക്കായി ഞാൻ ചിതറുന്ന പശുവിന്റെ പാലാണ് ഭക്ഷണം; അതിന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നവൻ ജനങ്ങൾക്ക് പോഷകനാകട്ടെ.

AV 18.2.31

{൯} അശ്വാവതീം പ്ര തര യാ സുശേവാ ര്ക്ഷാകം വാ പ്രതരം നവീയഃ । യസ്ത്വാ ജഘാന വധ്യഃ സോ അസ്തു മാ സോ അന്യദ്വിദത ഭാഗധേയമ്

നല്ല കുതിരകളോടുകൂടിയതിലേക്കോ, നല്ല സേവനമുള്ളതിലേക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ പുതിയ വഴിയിലേക്കോ നീ കടക്കൂ. നിന്നെ കൊല്ലേണ്ടി വന്നവൻ അതുപോലെയാകട്ടെ; അവൻ മറ്റേതെങ്കിലും ഭാഗം നേടരുത്.

AV 18.2.32

യമഃ പരോഽവരോ വിവസ്വാന് തതഃ പരം നാതി പശ്യാമി കിം ചന । യമേ അധ്വരോ അധി മേ നിവിഷ്ടോ ഭുവോ വിവസ്വാന് അന്വാതതാന

യമൻ ദൂരെയാണു, വിവസ്വാൻ അടുത്താണ്; അതിനപ്പുറം ഞാൻ ഒന്നും കാണുന്നില്ല. യമന്റെ യാഗത്തിൽ നിന്നെ ഞാൻ വച്ചിരിക്കുന്നു; വിവസ്വാൻ നിന്നെ ഭൂമിയിൽ വിരിച്ചു.

AV 18.2.33

അപാഗൂഹന്ന് അമൃതാം മര്ത്യേഭ്യഃ കൃത്വാ സവര്ണാമദധുര്വിവസ്വതേ । ഉതാശ്വിനാവഭരദ്യത്തദാസീദജഹാദു ദ്വാ മിഥുനാ സരണ്യൂഃ

അമരന്മാരെ മരണന്മാരിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച്, വിവസ്വാനുവേണ്ടി വ്യത്യാസം സൃഷ്ടിച്ചു. അശ്വിനികൾ നൽകിയതെല്ലാം എടുത്തുപോയി; സരണ്യു ഇരട്ടകളെ ഉപേക്ഷിച്ചു.

AV 18.2.34

യേ നിഖാതാ യേ പരോപ്താ യേ ദഗ്ധാ യേ ചോദ്ധിതാഃ । സര്വാംസ്താന് അഗ്ന ആ വഹ പിതൄന് ഹവിഷേ അത്തവേ

മണ്ണിൽ അടക്കംചെയ്തവരും, മുകളിൽ വെച്ചവരും, ദഹിപ്പിച്ചവരും, തുറന്നിടത്തുള്ളവരും — അഗ്നേ, അവരെല്ലാം ഇവിടെ ഹവികൾ സ്വീകരിക്കാൻ കൊണ്ടുവരിക.

AV 18.2.35

യേ അഗ്നിദഗ്ധാ യേ അനഗ്നിദഗ്ധാ മധ്യേ ദിവഃ സ്വധയാ മാദയന്തേ । ത്വം താന് വേത്ഥ യദി തേ ജാതവേദഃ സ്വധയാ യജ്ഞം സ്വധിതിം ജുഷന്താമ്

അഗ്നിയിൽ ദഹിപ്പിച്ചവരും, അഗ്നിയില്ലാതെ ദഹിപ്പിച്ചവരും, സ്വധയാൽ സ്വർഗത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവരും — ജാതവേദാ, നീ അവരെ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ ഹവിയും യാഗവും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കട്ടെ.

AV 18.2.36

ശം തപ മാതി തപോ അഗ്നേ മാ തന്വം തപഃ । വണേഷു ശുഷ്മോ അസ്തു തേ പൃഥിവ്യാമസ്തു യദ്ധരഃ

അഗ്നേ, അവനെ അധികം ദഹിപ്പിക്കരുത്; അവന്റെ ശരീരം ചുട്ടുപോകരുത്. നിന്റെ ശക്തി മരങ്ങളിൽ മാത്രം ഇരിക്കട്ടെ; പ്രകാശം ഭൂമിയിൽ മാത്രം ഉണ്ടാകട്ടെ.

AV 18.2.37

ദദാമ്യസ്മാ അവസാനമേതദ്യ ഏഷ ആഗന് മമ ചേദഭൂദിഹ । യമശ്ചികിത്വാന് പ്രത്യേതദാഹ മമൈഷ രായ ഉപ തിഷ്ഠതാമിഹ

ഇവിടെ വന്നവൻ എന്റെതായിരിക്കട്ടെ എന്ന് ഞാൻ അവനു വിശ്രമസ്ഥലം നൽകുന്നു. യമൻ അറിഞ്ഞ് മറുപടി പറഞ്ഞു: ഈയാൾ ഇവിടെ എന്റെ സമ്പത്തിനൊപ്പം നിലകൊള്ളട്ടെ.

AV 18.2.38

ഇമാം മാത്രാം മിമീമഹേ യഥാപരം ന മാസാതൈ । ശതേ ശരത്സു നോ പുരാ