യോഽസ്യ സപ്തമോഽപാനസ്താ ഇമാ ദക്ഷിണാഃ
അവന്റെ ഏഴാമത്തെ ചവിട്ടുപാദം ഈ ദക്ഷിണകളാണ്.
യോഽസ്യ പ്രഥമോ വ്യാനഃ സേയം ഭൂമിഃ
അവന്റെ ആദ്യത്തെ ശ്വാസം ഈ ഭൂമിയാണ്.
യോഽസ്യ ദ്വിതീയോ വ്യാനസ്തദന്തരിക്ഷമ്
അവന്റെ രണ്ടാമത്തെ ശ്വാസം ആ അന്തരീക്ഷമാണ്.
യോഽസ്യ തൃതീയോ വ്യാനഃ സാ ദ്യൌഃ
അവന്റെ മൂന്നാമത്തെ ശ്വാസം ആകാശമാണ്.
യോഽസ്യ ചതുര്ഥോ വ്യാനസ്താനി നക്ഷത്രാണി
അവന്റെ നാലാമത്തെ ശ്വാസം ഈ നക്ഷത്രങ്ങളാണ്.
യോഽസ്യ പഞ്ചമോ വ്യാനസ്ത ഋതവഃ
അവന്റെ അഞ്ചാമത്തെ ശ്വാസം ഈ ঋതുക്കളാണ്.
യോഽസ്യ ഷഷ്ഠോ വ്യാനസ്ത ആര്തവാഃ
അവന്റെ ആറാമത്തെ ശ്വാസം ഈ കാലഘട്ടങ്ങളാണ്.
യോഽസ്യ സപ്തമോ വ്യാനഃ സ സംവത്സരഃ
അവന്റെ ഏഴാമത്തെ ശ്വാസം സംവത്സരം ആണ്.
സമാനമര്ഥം പരി യന്തി ദേവാഃ സംവത്സരം വാ ഏതദൃതവോഽനുപരിയന്തി വ്രാത്യം ച
ദേവന്മാർ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി ചുറ്റുന്നു; ঋതുക്കൾ സംവത്സരത്തെയും വ്രാത്യനെയും പിന്തുടരുന്നു.
യദാദിത്യമഭിസംവിശന്ത്യമാവാസ്യാം ചൈവ തത്പൌര്ണമാസീം ച
അവർ സൂര്യനിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോഴും, അമാവാസ്യയിലും പൗർണ്ണമിയിലും,
ഏകം തദേഷാമമൃതത്വമിത്യാഹുതിരേവ
അവർക്കുള്ള അമൃതത അതൊന്നാണ് — അർപ്പണം തന്നെയാണ്.
തസ്യ വ്രാത്യസ്യ
ആ വ്രാത്യന്റെ —
യദസ്യ ദക്ഷിണമക്ഷ്യസൌ സ ആദിത്യോ യദസ്യ സവ്യമക്ഷ്യസൌ സ ചന്ദ്രമാഃ
അവന്റെ വലതുകണ്ണ് സൂര്യനാണ്; ഇടതുകണ്ണ് ചന്ദ്രനാണ്.
യോഽസ്യ ദക്ഷിണഃ കര്ണോഽയം സോ അഗ്നിര്യോഽസ്യ സവ്യഃ കര്ണോഽയം സ പവമാനഃ
അവന്റെ വലതുകാത് അഗ്നിയാണ്; ഇടതുകാത് പവമാനനാണ്.
അഹോരാത്രേ നാസികേ ദിതിശ്ചാദിതിശ്ച ശീര്ഷകപാലേ സംവത്സരഃ ശിരഃ
ദിവസവും രാത്രിയും അവന്റെ മൂക്കാണ്; ദിതിയും അദിതിയും അവന്റെ തലയൊപ്പുകൾ; സംവത്സരം അവന്റെ തലയാണ്.
അഹ്നാ പ്രത്യങ്വ്രാത്യോ രാത്ര്യാ പ്രാങ്നമോ വ്രാത്യായ
വ്രാത്യൻ പകലിൽ പടിഞ്ഞാറോട്ട് നോക്കുന്നു; രാത്രിയിൽ കിഴക്കോട്ട് നോക്കുന്നു. വ്രാത്യനോട് നമസ്കാരം.
അതിസൃഷ്ടോ അപാം വൃഷഭോഽതിസൃഷ്ടാ അഗ്നയോ ദിവ്യാഃ
ജലങ്ങളുടെ കാളയും ദൈവികമായ അഗ്നികളും വിട്ടയക്കപ്പെട്ടു.
രുജന് പരിരുജന് മൃണന് പ്രമൃണന്
വിള്ളുന്നു, ചുറ്റുന്നു, തകർക്കുന്നു, പൂർണ്ണമായി നശിപ്പിക്കുന്നു.
മ്രോകോ മനോഹാ ഖനോ നിര്ദാഹ ആത്മദൂഷിസ്തനൂദൂഷിഃ
നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, മനസ്സു കവർന്നെടുക്കുന്നവൻ, കുഴിയെടുക്കുന്നവൻ, ദഹിപ്പിക്കുന്നവൻ, സ്വയം മലിനമാക്കുന്നവൻ, ശരീരം മലിനമാക്കുന്നവൻ.
ഇദം തമതി സൃജാമി തം മാഭ്യവനിക്ഷി
ഈ ഇരുണ്ടത്വം ഞാൻ വിട്ടയക്കുന്നു; അത് എന്നെ ചുറ്റിക്കൊള്ളാതിരിക്കുക.
തേന തമഭ്യതിസൃജാമോ യോഽസ്മാന് ദ്വേഷ്ടി യം വയം ദ്വിഷ്മഃ
നമുക്ക് വെറുപ്പുള്ളവർക്കും നമ്മെ വെറുക്കുന്നവർക്കും ഈ ഇരുണ്ടത്വം വിട്ടയക്കുന്നു.
അപാമഗ്രമസി സമുദ്രം വോഽഭ്യവസൃജാമി
ജലത്തിന്റെ അറ്റത്താണ് ഞാൻ; നിങ്ങളെ സമുദ്രത്തിലേക്ക് വിട്ടയക്കുന്നു.
യോഽപ്സ്വഗ്നിരതി തം സൃജാമി മ്രോകം ഖനിം തനൂദൂഷിമ്
ജലത്തിൽ അഗ്നി ഉള്ളവനോടാണ് ഞാൻ നശിപ്പിക്കുന്നവനെയും കുഴിയെടുക്കുന്നവനെയും ശരീരം മലിനമാക്കുന്നവനെയും വിട്ടയക്കുന്നത്.
യോ വ ആപോഽഗ്നിരാവിവേശ സ ഏഷ യദ്വോ ഘോരം തദേതത്
ജലങ്ങളിൽ അഗ്നിയായി പ്രവേശിച്ചവൻ ഇവനാണ്; നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഭയാനകമായത് ഇതാണ്.
ഇന്ദ്രസ്യ വ ഇന്ദ്രിയേണാഭി ഷിഞ്ചേത്
ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തിയാൽ അവൻ ചൊരിയട്ടെ.
അരിപ്രാ ആപോ അപ രിപ്രമസ്മത്
ജലങ്ങളേ, ശത്രുവിനെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി നീക്കൂ.
പ്രാസ്മദേനോ വഹന്തു പ്ര ദുഷ്വപ്ന്യം വഹന്തു
ഞങ്ങളുടെ പാപവും ദുഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളും അവൾ അകറ്റിക്കൊണ്ടുപോകട്ടെ.
ശിവേന മാ ചക്ഷുഷാ പശ്യതാപഃ ശിവയാ തന്വോപ സ്പൃശത ത്വചം മേ
ദയയുള്ള കണ്ണുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കൂ ജലങ്ങളേ; ദയയുള്ള ശരീരത്തോടെ എന്റെ ത്വക്കിനെ സ്പർശിക്കൂ.
ശിവാന് അഗ്നീന് അപ്സുഷദോ ഹവാമഹേ മയി ക്ഷത്രം വര്ച ആ ധത്ത ദേവീഃ
ജലങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ദയയുള്ള അഗ്നികളെ ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു; ദേവികൾ എനിക്ക് ശക്തിയും പ്രകാശവും നൽകട്ടെ.
നിര്ദുരര്മണ്യ ഊര്ജാ മധുമതീ വാക്
അപായം ഇല്ലാത്ത, ഊർജ്ജസ്വലവും മധുരവുമായ വാക്ക്.