പര്ണോഽസി തനൂപാനഃ സയോനിര്വീരോ വീരേണ മയാ । സംവത്സരസ്യ തേജസാ തേന ബധ്നാമി ത്വാ മണേ
നീ ഇലയാണ്, ശരീരത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവൻ, വീരനോടൊപ്പം ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു, എനിക്കൊപ്പം വീരത്വം പുലർത്തുന്നു. വർഷത്തിന്റെ ഊർജ്ജംകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ, ഈ മണിയെ, ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
പുമാന് പുംസഃ പരിജാതോഽശ്വത്ഥഃ ഖദിരാദധി । സ ഹന്തു ശത്രൂന് മാമകാന് യാന് അഹം ദ്വേഷ്മി യേ ച മാമ്
പുരുഷന്റെ പുത്രനായ അശ്വത്തവൃക്ഷം ഖദിരവൃക്ഷത്തിന് മുകളിൽ നില്ക്കുന്നു. ഞാൻ വെറുക്കുന്നവരെയും എന്നെ വെറുക്കുന്നവരെയും അശ്വത്തം തകർക്കട്ടെ.
താന് അശ്വത്ഥ നിഃ ശൃണീഹി ശത്രൂന് വൈബാധദോധതഃ । ഇന്ദ്രേണ വൃത്രഘ്നാ മേദീ മിത്രേണ വരുണേന ച
അശ്വത്തവൃക്ഷമേ, എന്റെ ശത്രുക്കളെ നീ അകറ്റി തള്ളുക; ഇന്ദ്രനും മിത്രനും വരുണനും കൂടെ നിന്നെ സഹായിക്കട്ടെ.
യഥാശ്വത്ഥ നിരഭനോഽന്തര്മഹത്യര്ണവേ । ഏവാ താന്ത്സര്വാന് നിര്ഭങ്ഗ്ധി യാന് അഹം ദ്വേഷ്മി യേ ച മാമ്
എങ്ങനെ അശ്വത്തവൃക്ഷം ആഴമുള്ള മഹാസമുദ്രത്തിൽ വീണുപോയോ, അതുപോലെ ഞാൻ വെറുക്കുന്നവരെയും എന്നെ വെറുക്കുന്നവരെയും നീ തകർക്കണം.
യഃ സഹമാനശ്ചരസി സാസഹാന ഇവ ഋഷഭഃ । തേനാശ്വത്ഥ ത്വയാ വയം സപത്നാന്ത്സഹിഷീമഹി
നീ സഹിച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റി നടക്കുന്നു, സഹിക്കുന്നവരിൽ കാളപോലെ. അശ്വത്തവൃക്ഷമേ, നിന്നിലൂടെ ഞങ്ങൾ എതിരാളികളെ ജയിക്കട്ടെ.
സിനാത്വേനാന് നിര്ഋതിര്മൃത്യോഃ പാശൈരമോക്യൈഃ । അശ്വത്ഥ ശത്രൂന് മാമകാന് യാന് അഹം ദ്വേഷ്മി യേ ച മാമ്
നിന്റെ ശക്തിയാൽ, നാശവും മരണത്തിന്റെ പാശങ്ങളും അകറ്റപ്പെടട്ടെ; അശ്വത്തവൃക്ഷമേ, ഞാൻ വെറുക്കുന്നവരെയും എന്നെ വെറുക്കുന്നവരെയും നീ തകർക്കണം.
യഥാശ്വത്ഥ വാനസ്പത്യാന് ആരോഹന് കൃണുഷേഽധരാന് । ഏവാ മേ ശത്രോര്മൂര്ധാനം വിഷ്വഗ്ഭിന്ദ്ധി സഹസ്വ ച
നീ അശ്വത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ ചേരുവകൾ മേലോട്ടു വളരാൻ കാരണമാകുന്നതുപോലെ, എന്റെ ശത്രുവിന്റെ തല എല്ലാടും തകർക്കുകയും അവനെ ജയിക്കുകയും ചെയ്യണമേ.
തേഽധരാഞ്ചഃ പ്ര പ്ലവന്താം ഛിന്നാ നൌരിവ ബന്ധനാത്। ന വൈബാധപ്രണുത്താനാം പുനരസ്തി നിവര്തനമ്
താഴേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടവർ കെട്ടിയിരുന്ന തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന തോണിപോലെ ഒഴുകിപ്പോകട്ടെ; കഷ്ടതകൊണ്ട് അകറ്റപ്പെട്ടവർക്കു പിന്നെ തിരിച്ചുവരവ് ഇല്ല.
പ്രൈണാന് നുദേ മനസാ പ്ര ചിത്തേനോത ബ്രഹ്മണാ । പ്രൈണാന് വൃക്ഷസ്യ ശാഖയാശ്വത്ഥസ്യ നുദാമഹേ
ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ടും ചിന്തയുകൊണ്ടും വചനത്താലും അവരെ അകറ്റുന്നു; അശ്വത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖയാൽ ഞങ്ങൾ അവരെ അകറ്റുന്നു.
ഹരിണസ്യ രഘുഷ്യദോഽധി ശീര്ഷണി ഭേഷജമ് । സ ക്ഷേത്രിയം വിഷാണയാ വിഷൂചീനമനീനശത്
വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന മാൻ്റെ തലയിലാണ് ഔഷധം; അതിന്റെ കൊമ്പുകൊണ്ട് ക്ഷേത്രിയം എന്ന രോഗവും ദുഷ്ടാത്മാവും അതു നശിപ്പിച്ചു.
അനു ത്വാ ഹരിണോ വൃഷാ പദ്ഭിശ്ചതുര്ഭിരക്രമീത്। വിഷാണേ വി ഷ്യ ഗുഷ്പിതം യദസ്യ ക്ഷേത്രിയം ഹൃദി
ശക്തിയുള്ള മാൻ നാലു കാലുകളോടെ നിന്നെ പിന്തുടർന്നു; അതിന്റെ കൊമ്പിലാണ് ഹൃദയത്തിൽ കുടിയിരിക്കുന്ന ക്ഷേത്രിയത്തിന് ഔഷധം.
അദോ യദവരോചതേ ചതുഷ്പക്ഷമിവ ഛദിഃ । തേനാ തേ സര്വം ക്ഷേത്രിയമങ്ഗേഭ്യോ നാശയാമസി
നാലു കോണുകളുള്ള മറംപോലെ വെളിപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉള്ള എല്ലാ ക്ഷേത്രിയവും ഞങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു.
അമൂ യേ ദിവി സുഭഗേ വിചൃതൌ നാമ താരകേ । വി ക്ഷേത്രിയസ്യ മുഞ്ചതാമധമം പാശമുത്തമമ്
ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളായി സഞ്ചരിക്കുന്നവരായ ഭാഗ്യവതിയായവളേ, അവർ നിന്നിൽ നിന്നു ക്ഷേത്രിയത്തിന്റെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും അഴിച്ചുകളയട്ടെ.
ആപ ഇദ്വാ ഉ ഭേഷജീരാപോ അമീവചാതനീഃ । ആപോ വിശ്വസ്യ ഭേഷജീസ്താസ്ത്വാ മുഞ്ചന്തു ക്ഷേത്രിയാത്
ജലങ്ങൾ ഔഷധമാണ്, രോഗം മാറ്റുന്നതാണ്, എല്ലാറ്റിനും ഔഷധമാണ്; അവ നിന്നിൽ നിന്നു ക്ഷേത്രിയം അകറ്റട്ടെ.
യദാസുതേഃ ക്രിയമാനായാഃ ക്ഷേത്രിയം ത്വാ വ്യാനശേ । വേദാഹം തസ്യ ഭേഷജം ക്ഷേത്രിയം നാശയാമി ത്വത്
നിനക്കു പരിക്കിൽ നിന്നു ഉണ്ടായ ക്ഷേത്രിയം എനിക്ക് അറിയാം; അതിന് ഔഷധം എനിക്ക് അറിയാം; ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നു ക്ഷേത്രിയം നശിപ്പിക്കുന്നു.
അപവാസേ നക്ഷത്രാണാമപവാസ ഉഷസാമുത । അപാസ്മത്സര്വം ദുര്ഭൂതമപ ക്ഷേത്രിയമുച്ഛതു
നക്ഷത്രങ്ങൾ അസ്തമിക്കുന്നതിലും ഉഷസ്സുകൾ അകന്നുപോകുന്നതിലും, ഞങ്ങളിൽ നിന്നു എല്ലാ ദുർഭാഗ്യവും ക്ഷേത്രിയവും അകറ്റപ്പെടട്ടെ.
ആ യാതു മിത്ര ഋതുഭിഃ കല്പമാനഃ സംവേശയന് പൃഥിവീമുസ്രിയാഭിഃ । അഥാസ്മഭ്യം വരുണോ വായുരഗ്നിര്ബൃഹദ്രാഷ്ട്രം സംവേശ്യം ദധാതു
കാലാവസ്ഥകളോടൊപ്പം മിത്രൻ ഇവിടെ വന്നു ഭൂമിയെ കിരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കട്ടെ; പിന്നെ വരുണൻ, വായു, അഗ്നി ഇവർ ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലം ഒരുക്കിക്കൊടുക്കട്ടെ.
ധാതാ രാതിഃ സവിതേദം ജുഷന്താമിന്ദ്രസ്ത്വഷ്ടാ പ്രതി ഹര്യന്തു മേ വചഃ । ഹുവേ ദേവീമദിതിം ശൂരപുത്രാം സജാതാനാം മധ്യമേഷ്ഠാ യഥാസാനി
ധാതാവ്, രതി, സവിതാ ഇവർ ഇതിനെ സ്വീകരിക്കട്ടെ; ഇന്ദ്രനും ത്വഷ്ടാവും എന്റെ വാക്കിനെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ; വീരന്മാരുടെ മാതാവായ അദിതിയെ ഞാൻ അവളുടെ ബന്ധുക്കളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമയായി വിളിക്കുന്നു.
ഹുവേ സോമം സവിതാരം നമോഭിര്വിശ്വാന് ആദിത്യാമഹമുത്തരത്വേ । അയമഗ്നിര്ദീദായദ്ദീര്ഘമേവ സജാതൈരിദ്ധോഽപ്രതിബ്രുവദ്ഭിഃ
സോമനെയും പ്രേരകനായ സവിതാവിനെയും ഞാൻ വിനയപൂർവ്വം വിളിക്കുന്നു; വടക്കോട്ട് എല്ലാ ആദിത്യന്മാരെയും; ഈ അഗ്നി ദീർഘകാലം ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം പ്രകാശിക്കുന്നു, എതിര്ക്കാത്തവർ അതിനെ തെളിയിക്കുന്നു.
ഇഹേദസാഥ ന പരോ ഗമാഥേര്യോ ഗോപാഃ പുഷ്ടപതിര്വ ആജത്। അസ്മൈ കാമായോപ കാമിനീര്വിശ്വേ വോ ദേവാ ഉപസംയന്തു
നിങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കണം, മറ്റിടത്തേക്ക് പോകരുത്; പശുക്കളുടെ കാവലനും സമൃദ്ധിയുടെ ഉടമയും വന്നിരിക്കുന്നു; അവന്റെ ആഗ്രഹത്തിനായി, ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ ദേവതകളും ഒന്നിച്ചു വരിക.
സം വോ മനാംസി സം വ്രതാ സമാകൂതീര്നമാമസി । അമീ യേ വിവ്രതാ സ്ഥന താന് വഃ സം നമയാമസി
നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകളും വ്രതങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഒന്നാകട്ടെ, ഞാൻ നിങ്ങളെ നമസ്കരിക്കുന്നു; തമ്മിൽ ഭിന്നമായിരിക്കുന്നവരെ ഞാൻ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.
അഹം ഗൃഭ്ണാമി മനസാ മനാംസി മമ ചിത്തമനു ചിത്തേഭിരേത । മമ വശേഷു ഹൃദയാനി വഃ കൃണോമി മമ യാതമനുവര്ത്മാന ഏത
എന്റെ മനസ്സുകൊണ്ട് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മനസ്സുകളെ പിടിക്കുന്നു; എന്റെ ചിന്ത നിങ്ങളുടെ ചിന്തയെ പിന്തുടരുന്നു; നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വരട്ടെ, നിങ്ങളുടെ വഴികൾ എന്റെ വഴിയെ പിന്തുടരട്ടെ.
കര്ശഫസ്യ വിശഫസ്യ ദ്യൌഃ പിതാ പൃഥിവീ മാതാ । യഥാഭിചക്ര ദേവാസ്തഥാപ കൃണുതാ പുനഃ
കൃഷിയന്ത്രത്തിന്റെ തലയും അതിന്റെ ചേരുവയും ആകാശം പിതാവും ഭൂമി മാതാവുമാണ്; ദേവന്മാർ അവയെ എങ്ങനെ ഒന്നാക്കിയോ, ജലമേ, അങ്ങനെ വീണ്ടും ഒന്നാക്കണം.
അശ്രേഷ്മാണോ അധാരയന് തഥാ തന് മനുനാ കൃതമ് । കൃണോമി വധ്രി വിഷ്കന്ധം മുഷ്കാബര്ഹോ ഗവാമിവ
ധൈര്യമില്ലാത്തവർ പിന്തുണയോടെ നിലനിന്നു; അങ്ങനെ മനു ചെയ്തു; ഞാൻ ഉണങ്ങിയ ശാഖയെ പശുവിന്റെ തേൻപോലെ ഫലപ്രദമാക്കുന്നു.
പിശങ്ഗേ സൂത്രേ ഖൃഗലം തദാ ബധ്നന്തി വേധസഃ । ശ്രവസ്യും ശുഷ്മം കാബവം വധ്രിം കൃണ്വന്തു ബന്ധുരഃ
കറുത്ത നൂലുകൊണ്ട് ഖൃഗളം ബന്ധിക്കുന്നു; പരിചയമുള്ളവർ ശ്രവസ്യു, ശുഷ്മ, കാബവ, വധ്രി എന്നിവ ഉറപ്പാക്കട്ടെ.
യേനാ ശ്രവസ്യവശ്ചരഥ ദേവാ ഇവാസുരമായയാ । ശുനാം കപിരിവ ദൂഷണോ ബന്ധുരാ കാബവസ്യ ച
ദേവന്മാർ അസുരമായികയുടെ സഹായത്തോടെ ശ്രവസ്യുവിനെ നീക്കുന്നതുപോലെ, ബന്ധുരയും കാബവയും കുരങ്ങിനെപ്പോലെയും ദോഷകരനെയുംപ്പോലെയും ആകുന്നു.
ദുഷ്ട്യൈ ഹി ത്വാ ഭത്സ്യാമി ദൂഷയിഷ്യാമി കാബവമ് । ഉദാശവോ രഥാ ഇവ ശപഥേഭിഃ സരിഷ്യഥ
ദോഷത്തിനായി ഞാൻ നിന്നെ അപമാനിക്കും, കാബവത്തെ മലിനമാക്കും; കുതിരയില്ലാത്ത രഥങ്ങളെപ്പോലെ, നിങ്ങൾ ശാപങ്ങളോടെ മുന്നോട്ട് പോകും.
ഏകശതം വിഷ്കന്ധാനി വിഷ്ഠിതാ പൃഥിവീമനു । തേഷാം ത്വാമഗ്രേ ഉജ്ജഹരുര്മണിം വിഷ്കന്ധദൂഷണമ്
നൂറ് വിഷ്കന്ധങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയിൽ നിന്നു മുന്നിൽ നിന്നെ, രത്നം, വിഷ്കന്ധദൂഷകനെ ഉയർത്തി.
പ്രഥമാ ഹ വ്യുവാസ സാ ധേനുരഭവദ്യമേ । സാ നഃ പയസ്വതീ ദുഹാമുത്തരാമുത്തരാം സമാമ്
ആദ്യം ഉണർന്നതും യമന്റെ പശുവായതും അവളാണ്; അവൾ പാൽപുഷ്ടിയോടെ നമ്മുക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ സമൃദ്ധി നൽകട്ടെ.
യാം ദേവാഃ പ്രതിനന്ദന്തി രാത്രിം ധേനുമുപായതീമ് । സംവത്സരസ്യ യാ പത്നീ സാ നോ അസ്തു സുമങ്ഗലീ
ദേവന്മാർ ആസ്വദിക്കുന്ന, പശുവായി വരുന്ന രാത്രിയാണ് അവൾ; സംവത്സരത്തിന്റെ ഭാര്യയായ അവൾ നമ്മുക്ക് ശുഭം വരുത്തട്ടെ.