ഉത്കേതുനാ ബൃഹതാ ദേവ ആഗന്ന് അപാവൃക്തമോഽഭി ജ്യോതിരശ്രൈത്। ദിവ്യഃ സുപര്ണഃ സ വീരോ വ്യഖ്യദദിതേഃ പുത്രോ ഭുവനാനി വിശ്വാ
വലിയ കൊടിയുമായി ദൈവം അടുത്തു, ഇരുട്ട് അകറ്റി പ്രകാശം കണ്ടു; ആകാശത്തിലെ ദൈവപക്ഷി, അദിതിയുടെ മകൻ, ആ വീരൻ, എല്ലാ ലോകങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തി.
ഉദ്യന് രശ്മീന് ആ തനുഷേ വിശ്വാ രുപാണി പുഷ്യസി । ഉഭാ സമുദ്രൌ ക്രതുനാ വി ഭാസി സര്വാംല്ലോകാന് പരിഭൂര്ഭ്രാജമാനഃ
നീ ഉയർന്നപ്പോൾ, നിന്റെ കിരണങ്ങൾ വ്യാപിച്ചു, എല്ലാ രൂപങ്ങളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം നീ ഇരുവശത്തുള്ള സമുദ്രങ്ങളിലും പ്രകാശിക്കുന്നു, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും വളഞ്ഞ് തിളങ്ങുന്നു.
{൭} പൂര്വാപരം ചരതോ മായയൈതൌ ശിശൂ ക്രീഡന്തൌ പരി യാതോഽര്ണവമ് । വിശ്വാന്യോ ഭുവനാ വിചഷ്ടേ ഹൈരണ്യൈരന്യം ഹരിതോ വഹന്തി
ഈ രണ്ട് ശിശുക്കൾ, തങ്ങളുടെ മായയാൽ മുന്നും പിന്നുമായി സഞ്ചരിച്ച്, സമുദ്രം ചുറ്റി കളിക്കുന്നു. ഒരാൾ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും കാണുന്നു, മറ്റൊരാളെ സ്വർണ്ണകുതിരകൾ വഹിക്കുന്നു.
ദിവി ത്വാത്ത്രിരധാരയത്സൂര്യാ മാസായ കര്തവേ । സ ഏഷി സുധൃതസ്തപന് വിശ്വാ ഭൂതാവചാകശത്
ആകാശത്ത്, മാസം രൂപപ്പെടാൻ മൂന്നു പ്രാവശ്യം നിന്നെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു, സൂര്യനേ. നീ ഉറപ്പോടെ, പ്രകാശത്തോടെ സഞ്ചരിച്ച്, എല്ലാ ജീവികളെയും അറിയിക്കുന്നു.
ഉഭാവന്തൌ സമര്ഷസി വത്സഃ സംമാതരാവിവ । നന്വേതദിതഃ പുരാ ബ്രഹ്മ ദേവാ അമീ വിദുഃ
കിടാവിന് അമ്മമാർ ഇരുവരും ഉള്ളതുപോലെ, നീ ഇരുവിധവും സഹിക്കുന്നു. ഇതിന് മുമ്പ് തന്നെ ദേവന്മാർ ഈ പരിശുദ്ധജ്ഞാനം അറിഞ്ഞിരുന്നു.
യത്സമുദ്രമനു ശ്രിതം തത്സിഷാസതി സൂര്യഃ । അധ്വാസ്യ വിതതോ മഹാന് പൂര്വശ്ചാപരശ്ച യഃ
സമുദ്രത്തിന് അപ്പുറത്ത് സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ സൂര്യൻ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവന്റെ വഴി വലിയതും, മുൻപും പിന്നെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
തം സമാപ്നോതി ജൂതിഭിസ്തതോ നാപ ചികിത്സതി । തേനാമൃതസ്യ ഭക്ഷം ദേവാനാം നാവ രുന്ധതേ
അവൻ തന്റെ പരിശ്രമത്തിലൂടെ അതിനെ നേടുന്നു, അവിടെ നിന്ന് പിന്നോട്ട് തിരിയാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ ദേവന്മാർക്ക് അമൃതഭോജനം അവൻ തടയുന്നില്ല.
ഉദു ത്യം ജാതവേദസം ദേവം വഹന്തി കേതവഃ । ദൃശേ വിശ്വായ സൂര്യമ്
കിരണങ്ങൾ ആ ജാതവേദസായ ദൈവമായ സൂര്യനെ മുകളിലേക്ക് വഹിക്കുന്നു, എല്ലാവർക്കും കാണാൻ.
അപ ത്യേ തായവോ യഥാ നക്ഷത്രാ യന്ത്യക്തുഭിഃ । സൂരായ വിശ്വചക്ഷസേ
പക്ഷികൾ പറക്കുന്നതുപോലെ, ആ കിരണങ്ങൾ രാത്രികളോടൊപ്പം പുറത്ത് പോകുന്നു, സർവ്വം കാണുന്ന സൂര്യനുവേണ്ടി.
അദൃശ്രന്ന് അസ്യ കേതവോ വി രശ്മയോ ജനാമനു । ഭ്രാജന്തോ അഗ്നയോ യഥാ
അവന്റെ കിരണങ്ങൾ, അവന്റെ രശ്മികൾ ജനങ്ങളിൽ കാണപ്പെട്ടു, അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
തരണിര്വിശ്വദര്ശതോ ജ്യോതിഷ്കൃദസി സൂര്യ । വിശ്വമാ ഭാസി രോചന
നീ വേഗതയുള്ളവനും സർവ്വം കാണുന്നവനും പ്രകാശം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും ആണു, സൂര്യനേ. നീ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും തിളങ്ങുന്നു.
പ്രത്യങ്ദേവാനാം വിശഃ പ്രത്യങ്ങുദേഷി മാനുഷീഃ । പ്രത്യങ്വിശ്വം സ്വര്ദൃശേ
ദേവന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളിലേക്കും, മനുഷ്യരുടെ സംഗമങ്ങളിലേക്കും, നീ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു; എല്ലാ പ്രകാശമുള്ള ലോകത്തെയും നീ കാണുന്നു.
{൮} യേനാ പാവക ചക്ഷസാ ഭുരണ്യന്തം ജനാഁ അനു । ത്വം വരുണ പശ്യസി
അഗ്നിപോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൊണ്ട്, നീ എല്ലാ ജീവികളെയും കാണുന്നു; നീ, വരുണാ, എല്ലാം കാണുന്നു.
വി ദ്യാമേഷി രജസ്പൃഥ്വഹര്മിമാനോ അക്തുഭിഃ । പശ്യന് ജന്മാനി സൂര്യ
വ്യാപകമായ ആകാശത്തിലൂടെ, സൂര്യനേ, നീ നിന്റെ പ്രകാശം ദിവസങ്ങളോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകുന്നു, എല്ലാ ജനനങ്ങളെയും കാണുന്നു.
സപ്ത ത്വാ ഹരിതോ രഥേ വഹന്തി ദേവ സൂര്യ । ശോചിഷ്കേശം വിചക്ഷണമ്
ഏഴ് പച്ച കുതിരകളാണ് ദൈവമായ സൂര്യനെ രഥത്തിൽ വഹിക്കുന്നത്; അഗ്നിപോലെ കേശമുള്ളവയും, സർവ്വം കാണുന്നവനും.
അയുക്ത സപ്ത ശുന്ധ്യുവഃ സൂരോ രഥസ്യ നപ്ത്യഃ । താഭിര്യാതി സ്വയുക്തിഭിഃ
ഏഴ് വേഗമുള്ള കുതിരകളാണ് സൂര്യന്റെ രഥത്തിന്റെ മക്കൾ; അവയെ കെട്ടി, സൂര്യൻ സ്വയം അവയുമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.
രോഹിതോ ദിവമാരുഹത്തപസാ തപസ്വീ । സ യോനിമൈതി സ ഉ ജായതേ പുനഃ സ ദേവാനാമധിപതിര്ബഭൂവ
ചുവപ്പന് തപസ്സുകൊണ്ട് സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് ഉയര്ന്നു. അവന് ഗര്ഭത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു. അവന് ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയായി.
യോ വിശ്വചര്ഷണിരുത വിശ്വതോമുഖോ യോ വിശ്വതസ്പാണിരുത വിശ്വതസ്പൃഥഃ । സം ബാഹുഭ്യാം ഭരതി സം പതത്രൈര്ദ്യാവാപൃഥിവീ ജനയന് ദേവ ഏകഃ
എല്ലാവരിലും സഞ്ചരിക്കുന്നവനും എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും മുഖമുള്ളവനും എല്ലായിടത്തും കൈകളുള്ളവനും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും, ഇരുവശത്തും കൈകളും ചിറകുകളും ചേര്ത്ത്, ആ ഏകദേവന് ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഏകപാദ്ദ്വിപദോ ഭൂയോ വി ചക്രമേ ദ്വിപാത്ത്രിപാദമഭ്യേതി പശ്ചാത്। ദ്വിപാദ്ധ ഷട്പദോ ഭൂയോ വി ചക്രമേ ത ഏകപദസ്തന്വം സമാസതേ
ഒരടി കൊണ്ടു ഇരടി ഉള്ളവരെക്കാള് ദൂരം കടക്കുന്നു. രണ്ടടി ഉള്ളവനില് നിന്ന് മൂന്നടി ഉള്ളവനിലേക്കു പിന്നിലേക്കു എത്തുന്നു. രണ്ടടി ഉള്ളവനില് നിന്ന് ആറടി ഉള്ളവരെക്കാള് ദൂരം കടക്കുന്നു. ഒരടി ഉള്ളവര് തങ്ങളുടെ ശരീരം ചേര്ക്കുന്നു.
അതന്ദ്രോ യാസ്യന് ഹരിതോ യദാസ്ഥാദ്ദ്വേ രൂപേ കൃണുതേ രോചമാനഃ । കേതുമാന് ഉദ്യന്ത്സഹമാനോ രജാംസി വിശ്വാ ആദിത്യ പ്രവതോ വി ഭാസി
അയക്കാത്തവന്, മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോള് പച്ചനിറമുള്ളവന് തിളങ്ങി രണ്ട് രൂപങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പതാകയോടെ ഉയർന്ന്, വിശാലമായ അന്തരീക്ഷം സഹിച്ച്, പ്രകാശമേകുന്നവനേ, നീ സൂര്യന്റെ എല്ലാ പാതകളും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
ബണ്മഹാഁ അസി സൂര്യ ബഡാദിത്യ മഹാഁ അസി । മഹാംസ്തേ മഹതോ മഹിമാ ത്വമാദിത്യ മഹാഁ അസി
നീ മഹത്തായവനാണ്, സൂര്യനേ, മഹാദിത്യനേ, നീ മഹത്താണ്. നിന്റെ മഹത്വം അതിമഹത്താണ്, ആദിത്യനേ, നീ സത്യത്തിൽ മഹത്താണ്.
രോചസേ ദിവി രോചസേ അന്തരിക്ഷേ പതങ്ഗ പൃഥിവ്യാം രോചസേ രോചസേ അപ്സ്വന്തഃ । ഉഭാ സമുദ്രൌ രുച്യാ വ്യാപിഥ ദേവോ ദേവാസി മഹിഷഃ സ്വര്ജിത്
നീ സ്വര്ഗത്തില് പ്രകാശിക്കുന്നു, അന്തരീക്ഷത്തിലും പ്രകാശിക്കുന്നു, പക്ഷിയേ, ഭൂമിയിലും നീ പ്രകാശിക്കുന്നു, വെള്ളത്തിനുള്ളിലും നീ പ്രകാശിക്കുന്നു. രണ്ടു സമുദ്രങ്ങളിലും നിന്റെ പ്രകാശം വ്യാപിക്കുന്നു, ദേവനേ, നീ മഹാശക്തനായവനും പ്രകാശത്തിന്റെ അധിപനുമാണ്.
{൯} അര്വാങ്പരസ്താത്പ്രയതോ വ്യധ്വ ആശുര്വിപശ്ചിത്പതയന് പതങ്ഗഃ । വിഷ്ണുര്വിചിത്തഃ ശവസാധിതിഷ്ഠന് പ്ര കേതുനാ സഹതേ വിശ്വമേജത്
ദൂരത്ത് നിന്ന് സമീപത്തേക്ക് വരികയും, വഴി പിന്തുടരികയും ചെയ്യുന്ന വേഗമുള്ള, ബുദ്ധിമാനായ, പറക്കുന്ന പക്ഷി; അനേകം കാഴ്ചകളുള്ള വിഷ്ണു, ശക്തിയോടെ നിലകൊണ്ടു, തന്റെ പതാകയോടെ സകല ചലനങ്ങളെയും സഹിക്കുന്നു.
ചിത്രശ്ചികിത്വാന് മഹിഷഃ സുപര്ണ ആരോചയന് രോദസീ അന്തരിക്ഷമ് । അഹോരാത്രേ പരി സൂര്യം വസാനേ പ്രാസ്യ വിശ്വാ തിരതോ വീര്യാണി
പ്രഭയുള്ളവനും ജ്ഞാനിയുമായ മഹാശക്തനായ, മനോഹരചിറകുള്ളവന്, ആകാശവും ഭൂമിയും അന്തരീക്ഷവും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. രാവും പകലും സൂര്യനെ പൊതിഞ്ഞ്, എല്ലാ വീര്യങ്ങളും ലോകങ്ങളിലേക്കു വിതറുന്നു.
തിഗ്മോ വിഭ്രാജന് തന്വം ശിശാനോഽരംഗമാസഃ പ്രവതോ രരാണഃ । ജ്യോതിഷ്മാന് പക്ഷീ മഹിഷോ വയോധാ വിശ്വാ ആസ്ഥാത്പ്രദിശഃ കല്പമാനഃ
തീവ്രമായും പ്രകാശമുള്ളവനായി, തന്റെ രൂപം അണിഞ്ഞ്, സമീപിക്കാനാവാത്തവന്, നദികളെ ഒഴുക്കുന്നു. പ്രകാശമുള്ള ചിറകുള്ള മഹാശക്തനായ പക്ഷി, പക്ഷികളുടെ നേതാവ്, എല്ലാ ദിശകളും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, അവയെ ക്രമീകരിക്കുന്നു.
ചിത്രം ദേവാനാം കേതുരനീകം ജ്യോതിഷ്മാന് പ്രദിശഃ സൂര്യ ഉദ്യന് । ദിവാകരോഽതി ദ്യുമ്നൈസ്തമാംസി വിശ്വാതാരീദ്ദുരിതാനി ശുക്രഃ
ദേവന്മാരുടെ അത്ഭുതമായ പതാകയും മുഖവും, ദിശകളിൽ ഉദയിക്കുന്ന പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനാണ്. പകലുണ്ടാക്കുന്നവന്, മഹത്വത്തിൽ അതിക്രമിച്ചവന്, തിളങ്ങുന്നവന്, എല്ലാ ഇരുട്ടും ദു:ഖങ്ങളും അകറ്റുന്നു.
ചിത്രം ദേവാനാമുദഗാദനീകം ചക്ഷുര്മിത്രസ്യ വരുണസ്യാഗ്നേഃ । ആപ്രാദ് ദ്വായാപൃഥിവീ അന്തരിക്ഷം സൂര്യ ആത്മാ ജഗതസ്തസ്ഥുഷശ്ച
ദേവന്മാരിൽ അത്ഭുതമായി ഉദിച്ച മുഖം, മിത്രനുടെയും വരുണന്റെയും അഗ്നിയുടെയും കണ്ണാണ്. സൂര്യനേ, നീ ആകാശവും ഭൂമിയും അന്തരീക്ഷവും നിറച്ചു, നീ സഞ്ചരിക്കുന്നതിന്റെയും നിലകൊള്ളുന്നതിന്റെയും ആത്മാവാണ്.
ഉച്ചാ പതന്തമരുണം സുപര്ണം മധ്യേ ദിവസ്തരണിം ഭ്രാജമാനമ് । പശ്യാമ ത്വാ സവിതാരം യമാഹുരജസ്രം ജ്യോതിര്യദവിന്ദദത്ത്രിഃ
നാം നിന്നെ കാണുന്നു, സവിറ്റാവേ, ഉയരത്തിൽ പറക്കുന്ന, ചുവന്ന മനോഹരചിറകുള്ളവനേ, ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ തിളങ്ങുന്നവനേ, അവര് അക്ഷയപ്രകാശം എന്നു വിളിക്കുന്നവനേ, മൂവര് കണ്ടെത്തിയവനേ.
ദിവസ്പൃഷ്ഠേ ധാവമാനം സുപര്ണമദിത്യാഃ പുത്രം നാഥകാമ ഉപ യാമി ഭീതഃ । സ നഃ സൂര്യ പ്ര തിര ദീര്ഘമായുര്മാ രിഷാമ സുമതൌ തേ സ്യാമ
ആകാശത്തിന്റെ മുകളിലൂടെ ഓടുന്ന മനോഹരചിറകുള്ളവനും, ആദിത്യയുടെ പുത്രനുമായവനേ, ഭയപ്പെട്ട് സംരക്ഷണം തേടി ഞാന് സമീപിക്കുന്നു. സൂര്യനേ, ഞങ്ങളെ ദീര്ഘായുസ്സിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകണം, ഞങ്ങള് നശിക്കരുത്, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്തില് ഞങ്ങള് ഇരിക്കട്ടെ.
സഹസ്രാഹ്ണ്യം വിയതാവസ്യ പക്ഷൌ ഹരേര്ഹംസസ്യ പതതഃ സ്വര്ഗമ് । സ ദേവാന്ത്സര്വാന് ഉരസ്യുപദദ്യ സംപശ്യന് യാതി ഭുവനാനി വിശ്വാ
ആയിരം ദിവസങ്ങളുമായി, സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് പറക്കുന്ന വേഗമുള്ള ഹംസയുടെ ചിറകുകള്. അവന് എല്ലാം കാണുകയും, എല്ലാ ലോകങ്ങളിലേക്കും എത്തുകയും, എല്ലാ ദേവന്മാരെയും തന്റെ ഹൃദയത്തില് വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.