മാ പ്ര ഗാമ പഥോ വയം മാ യജ്ഞാദിന്ദ്ര സോമിനഃ । മാന്ത സ്ഥുര്നോ അരാതയഃ
നാം വഴിതെറ്റരുതേ, യാഗത്തിൽ നിന്നും മാറരുതേ, ഇന്ദ്രനേ, സോമനേ; ശത്രുക്കൾ ഞങ്ങളിലുണ്ടാകരുത്.
യോ യജ്ഞസ്യ പ്രസാധനസ്തന്തുര്ദേവേഷ്വാതതഃ । തമാഹുതമശീമഹി
ദേവന്മാരിൽ യാഗത്തിന്റെ ഒരുക്കനായ, നീട്ടിയ നൂലായ അവനെ, അർപ്പിതമായ ആ ഹോമം ഞങ്ങൾ സ്വീകരിക്കട്ടെ.
13.2 ഉദസ്യ കേതവോ ദിവി ശുക്രാ ഭ്രാജന്ത ഈരതേ । ആദിത്യസ്യ നൃചക്ഷസോ മഹിവ്രതസ്യ മീഢുഷഃ
അവന്റെ പ്രകാശമുള്ള പതാകകൾ ആകാശത്ത് തിളങ്ങി ഉയരുന്നു; മനുഷ്യരെല്ലാം കാണുന്ന, മഹാനായ വ്രതശീലിയും ദയാനിധിയുമായ ആദിത്യന്റെ.
ദിശാം പ്രജ്ഞാനാം സ്വരയന്തമര്ചിഷാ സുപക്ഷമാശും പതയന്തമര്ണവേ । സ്തവാമ സൂര്യം ഭുവനസ്യ ഗോപാം യോ രശ്മിഭിര്ദിശ ആഭാതി സര്വാഃ
ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനായ സൂര്യനെ നാം സ്തുതിക്കുന്നു; ദിശകൾ അറിയിക്കുന്നവൻ, തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൻ, വേഗത്തിൽ പറക്കുന്നവൻ, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ, എല്ലാ ദിശകളും തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
യത്പ്രാങ്പ്രത്യങ്സ്വധയാ യാസി ശീഭം നാനാരൂപേ അഹനീ കര്ഷി മായയാ । തദാദിത്യ മഹി തത്തേ മഹി ശ്രവോ യദേകോ വിശ്വം പരി ഭൂമ ജായസേ
നീ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും സ്വയം നിയമപ്രകാരം സഞ്ചരിക്കുന്നു, വിവിധരൂപത്തിലുള്ള ദിവസങ്ങളെ ശക്തിയാൽ ആകർഷിക്കുന്നു. ആദിത്യനേ, അതാണ് നിന്റെ മഹത്വം, അതാണ് നിന്റെ മഹാശ്രി, നീ ഒറ്റയ്ക്കാണ് എല്ലാം ചുറ്റി ജനിക്കുന്നത്.
വിപശ്ചിതം തരണിം ഭ്രാജമാനം വഹന്തി യം ഹരിതഃ സപ്ത ബഹ്വീഃ । സ്രുതാദ്യമത്ത്രിര്ദിവമുന്നിനായ തം ത്വാ പശ്യന്തി പരിയാന്തമാജിമ്
ഏഴു പച്ചവണ്ടികൾ, അനേകം, ജ്ഞാനിയുമായ വേഗവാനായ പ്രകാശവാനായവനെ വഹിക്കുന്നു. അത്രി ആ ഒഴുകുന്നവനെ ആകാശത്തിലേക്ക് നയിച്ചു; നീ സഞ്ചരിക്കുന്നതെങ്ങും അവർ കാണുന്നു.
മാ ത്വാ ദഭന് പരിയാന്തമാജിം സ്വസ്തി ദുര്ഗാമതി യാഹി ശീഭമ് । ദിവം ച സൂര്യ പൃഥിവീം ച ദേവീമഹോരാത്രേ വിമിമാനോ യദേഷി
നീ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ആരും നിന്നെ ദോഷം ചെയ്യരുത്; സുഖത്തോടെ, നന്മയോടെ നീ യാത്രചെയ്യുക. ദൈവമായ സൂര്യനേ, നീ ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും, പകലെയും രാത്രിയെയും അളക്കുമ്പോൾ.
സ്വസ്തി തേ സൂര്യ ചരസേ രഥായ യേനോഭാവന്തൌ പരിയാസി സദ്യഃ । യം തേ വഹന്തി ഹരിതോ വഹിഷ്ഠാഃ ശതമശ്വാ യദി വാ സപ്ത ബഹ്വീഃ
സൂര്യനേ, നീ രഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകട്ടെ; അതിൽ നീ വേഗത്തിൽ ചുറ്റുന്നു. നിന്റെ മികച്ച പച്ചവണ്ടികൾ, നൂറു കുതിരകളോ ഏഴോ അനേകമോ, നിന്നെ വഹിക്കുന്നു.
സുഖം സൂര്യ രഥമംശുമന്തം സ്യോനം സുവഹ്നിമധി തിഷ്ഠ വാജിനമ് । യം തേ വഹന്തി ഹരിതോ വഹിഷ്ഠാഃ ശതമശ്വാ യദി വാ സപ്ത ബഹ്വീഃ
സൂര്യനേ, പ്രകാശമുള്ള രഥത്തിൽ സുഖമായി കയറി, നല്ല വേഗമുള്ള കുതിരയെ അഗ്നിപോലെ ഉണർത്തുക. നിന്റെ പച്ച നിറമുള്ള കുതിരകൾ, അവയെണ്ണം നൂറായാലും, ഏഴായാലും, അല്ലെങ്കിൽ അനവധി ആയാലും, നിന്നെ വഹിക്കുന്നു.
സപ്ത സൂര്യോ ഹരിതോ യാതവേ രഥേ ഹിരണ്യത്വചസോ ബൃഹതീരയുക്ത । അമോചി ശുക്രോ രജസഃ പരസ്താദ്വിധൂയ ദേവസ്തമോ ദിവമാരുഹത്
ഏഴ് പച്ച കുതിരകളാണ് സూర്യൻ തന്റെ യാത്രയ്ക്കായി സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്ന വലിയ ശക്തിയുള്ള രഥത്തിൽ കെട്ടിയത്. പ്രകാശം പകരുന്നവൻ ഇരുട്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ദൈവം ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ഉത്കേതുനാ ബൃഹതാ ദേവ ആഗന്ന് അപാവൃക്തമോഽഭി ജ്യോതിരശ്രൈത്। ദിവ്യഃ സുപര്ണഃ സ വീരോ വ്യഖ്യദദിതേഃ പുത്രോ ഭുവനാനി വിശ്വാ
വലിയ കൊടിയുമായി ദൈവം അടുത്തു, ഇരുട്ട് അകറ്റി പ്രകാശം കണ്ടു; ആകാശത്തിലെ ദൈവപക്ഷി, അദിതിയുടെ മകൻ, ആ വീരൻ, എല്ലാ ലോകങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തി.
ഉദ്യന് രശ്മീന് ആ തനുഷേ വിശ്വാ രുപാണി പുഷ്യസി । ഉഭാ സമുദ്രൌ ക്രതുനാ വി ഭാസി സര്വാംല്ലോകാന് പരിഭൂര്ഭ്രാജമാനഃ
നീ ഉയർന്നപ്പോൾ, നിന്റെ കിരണങ്ങൾ വ്യാപിച്ചു, എല്ലാ രൂപങ്ങളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം നീ ഇരുവശത്തുള്ള സമുദ്രങ്ങളിലും പ്രകാശിക്കുന്നു, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും വളഞ്ഞ് തിളങ്ങുന്നു.
{൭} പൂര്വാപരം ചരതോ മായയൈതൌ ശിശൂ ക്രീഡന്തൌ പരി യാതോഽര്ണവമ് । വിശ്വാന്യോ ഭുവനാ വിചഷ്ടേ ഹൈരണ്യൈരന്യം ഹരിതോ വഹന്തി
ഈ രണ്ട് ശിശുക്കൾ, തങ്ങളുടെ മായയാൽ മുന്നും പിന്നുമായി സഞ്ചരിച്ച്, സമുദ്രം ചുറ്റി കളിക്കുന്നു. ഒരാൾ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും കാണുന്നു, മറ്റൊരാളെ സ്വർണ്ണകുതിരകൾ വഹിക്കുന്നു.
ദിവി ത്വാത്ത്രിരധാരയത്സൂര്യാ മാസായ കര്തവേ । സ ഏഷി സുധൃതസ്തപന് വിശ്വാ ഭൂതാവചാകശത്
ആകാശത്ത്, മാസം രൂപപ്പെടാൻ മൂന്നു പ്രാവശ്യം നിന്നെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു, സൂര്യനേ. നീ ഉറപ്പോടെ, പ്രകാശത്തോടെ സഞ്ചരിച്ച്, എല്ലാ ജീവികളെയും അറിയിക്കുന്നു.
ഉഭാവന്തൌ സമര്ഷസി വത്സഃ സംമാതരാവിവ । നന്വേതദിതഃ പുരാ ബ്രഹ്മ ദേവാ അമീ വിദുഃ
കിടാവിന് അമ്മമാർ ഇരുവരും ഉള്ളതുപോലെ, നീ ഇരുവിധവും സഹിക്കുന്നു. ഇതിന് മുമ്പ് തന്നെ ദേവന്മാർ ഈ പരിശുദ്ധജ്ഞാനം അറിഞ്ഞിരുന്നു.
യത്സമുദ്രമനു ശ്രിതം തത്സിഷാസതി സൂര്യഃ । അധ്വാസ്യ വിതതോ മഹാന് പൂര്വശ്ചാപരശ്ച യഃ
സമുദ്രത്തിന് അപ്പുറത്ത് സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ സൂര്യൻ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവന്റെ വഴി വലിയതും, മുൻപും പിന്നെയും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
തം സമാപ്നോതി ജൂതിഭിസ്തതോ നാപ ചികിത്സതി । തേനാമൃതസ്യ ഭക്ഷം ദേവാനാം നാവ രുന്ധതേ
അവൻ തന്റെ പരിശ്രമത്തിലൂടെ അതിനെ നേടുന്നു, അവിടെ നിന്ന് പിന്നോട്ട് തിരിയാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ ദേവന്മാർക്ക് അമൃതഭോജനം അവൻ തടയുന്നില്ല.
ഉദു ത്യം ജാതവേദസം ദേവം വഹന്തി കേതവഃ । ദൃശേ വിശ്വായ സൂര്യമ്
കിരണങ്ങൾ ആ ജാതവേദസായ ദൈവമായ സൂര്യനെ മുകളിലേക്ക് വഹിക്കുന്നു, എല്ലാവർക്കും കാണാൻ.
അപ ത്യേ തായവോ യഥാ നക്ഷത്രാ യന്ത്യക്തുഭിഃ । സൂരായ വിശ്വചക്ഷസേ
പക്ഷികൾ പറക്കുന്നതുപോലെ, ആ കിരണങ്ങൾ രാത്രികളോടൊപ്പം പുറത്ത് പോകുന്നു, സർവ്വം കാണുന്ന സൂര്യനുവേണ്ടി.
അദൃശ്രന്ന് അസ്യ കേതവോ വി രശ്മയോ ജനാമനു । ഭ്രാജന്തോ അഗ്നയോ യഥാ
അവന്റെ കിരണങ്ങൾ, അവന്റെ രശ്മികൾ ജനങ്ങളിൽ കാണപ്പെട്ടു, അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
തരണിര്വിശ്വദര്ശതോ ജ്യോതിഷ്കൃദസി സൂര്യ । വിശ്വമാ ഭാസി രോചന
നീ വേഗതയുള്ളവനും സർവ്വം കാണുന്നവനും പ്രകാശം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും ആണു, സൂര്യനേ. നീ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും തിളങ്ങുന്നു.
പ്രത്യങ്ദേവാനാം വിശഃ പ്രത്യങ്ങുദേഷി മാനുഷീഃ । പ്രത്യങ്വിശ്വം സ്വര്ദൃശേ
ദേവന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളിലേക്കും, മനുഷ്യരുടെ സംഗമങ്ങളിലേക്കും, നീ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു; എല്ലാ പ്രകാശമുള്ള ലോകത്തെയും നീ കാണുന്നു.
{൮} യേനാ പാവക ചക്ഷസാ ഭുരണ്യന്തം ജനാഁ അനു । ത്വം വരുണ പശ്യസി
അഗ്നിപോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൊണ്ട്, നീ എല്ലാ ജീവികളെയും കാണുന്നു; നീ, വരുണാ, എല്ലാം കാണുന്നു.
വി ദ്യാമേഷി രജസ്പൃഥ്വഹര്മിമാനോ അക്തുഭിഃ । പശ്യന് ജന്മാനി സൂര്യ
വ്യാപകമായ ആകാശത്തിലൂടെ, സൂര്യനേ, നീ നിന്റെ പ്രകാശം ദിവസങ്ങളോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകുന്നു, എല്ലാ ജനനങ്ങളെയും കാണുന്നു.
സപ്ത ത്വാ ഹരിതോ രഥേ വഹന്തി ദേവ സൂര്യ । ശോചിഷ്കേശം വിചക്ഷണമ്
ഏഴ് പച്ച കുതിരകളാണ് ദൈവമായ സൂര്യനെ രഥത്തിൽ വഹിക്കുന്നത്; അഗ്നിപോലെ കേശമുള്ളവയും, സർവ്വം കാണുന്നവനും.
അയുക്ത സപ്ത ശുന്ധ്യുവഃ സൂരോ രഥസ്യ നപ്ത്യഃ । താഭിര്യാതി സ്വയുക്തിഭിഃ
ഏഴ് വേഗമുള്ള കുതിരകളാണ് സൂര്യന്റെ രഥത്തിന്റെ മക്കൾ; അവയെ കെട്ടി, സൂര്യൻ സ്വയം അവയുമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.
രോഹിതോ ദിവമാരുഹത്തപസാ തപസ്വീ । സ യോനിമൈതി സ ഉ ജായതേ പുനഃ സ ദേവാനാമധിപതിര്ബഭൂവ
ചുവപ്പന് തപസ്സുകൊണ്ട് സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് ഉയര്ന്നു. അവന് ഗര്ഭത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു. അവന് ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയായി.
യോ വിശ്വചര്ഷണിരുത വിശ്വതോമുഖോ യോ വിശ്വതസ്പാണിരുത വിശ്വതസ്പൃഥഃ । സം ബാഹുഭ്യാം ഭരതി സം പതത്രൈര്ദ്യാവാപൃഥിവീ ജനയന് ദേവ ഏകഃ
എല്ലാവരിലും സഞ്ചരിക്കുന്നവനും എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും മുഖമുള്ളവനും എല്ലായിടത്തും കൈകളുള്ളവനും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും, ഇരുവശത്തും കൈകളും ചിറകുകളും ചേര്ത്ത്, ആ ഏകദേവന് ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഏകപാദ്ദ്വിപദോ ഭൂയോ വി ചക്രമേ ദ്വിപാത്ത്രിപാദമഭ്യേതി പശ്ചാത്। ദ്വിപാദ്ധ ഷട്പദോ ഭൂയോ വി ചക്രമേ ത ഏകപദസ്തന്വം സമാസതേ
ഒരടി കൊണ്ടു ഇരടി ഉള്ളവരെക്കാള് ദൂരം കടക്കുന്നു. രണ്ടടി ഉള്ളവനില് നിന്ന് മൂന്നടി ഉള്ളവനിലേക്കു പിന്നിലേക്കു എത്തുന്നു. രണ്ടടി ഉള്ളവനില് നിന്ന് ആറടി ഉള്ളവരെക്കാള് ദൂരം കടക്കുന്നു. ഒരടി ഉള്ളവര് തങ്ങളുടെ ശരീരം ചേര്ക്കുന്നു.
അതന്ദ്രോ യാസ്യന് ഹരിതോ യദാസ്ഥാദ്ദ്വേ രൂപേ കൃണുതേ രോചമാനഃ । കേതുമാന് ഉദ്യന്ത്സഹമാനോ രജാംസി വിശ്വാ ആദിത്യ പ്രവതോ വി ഭാസി
അയക്കാത്തവന്, മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോള് പച്ചനിറമുള്ളവന് തിളങ്ങി രണ്ട് രൂപങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പതാകയോടെ ഉയർന്ന്, വിശാലമായ അന്തരീക്ഷം സഹിച്ച്, പ്രകാശമേകുന്നവനേ, നീ സൂര്യന്റെ എല്ലാ പാതകളും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.