ഹന്ത്വേനാന് പ്ര ദഹത്വരിര്യോ നഃ പൃതന്യതി । ക്രവ്യാദാഗ്നിനാ വയം സപത്നാന് പ്ര ദഹാമസി
നമ്മെ എതിര്ക്കുന്ന ശത്രുവിനെ അവൻ കൊല്ലട്ടെ, അവനെ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ. മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന അഗ്നിയോടെ, ഞങ്ങൾ എതിരാളികളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
അവാചീനാന് അവ ജഹീന്ദ്ര വജ്രേണ ബാഹുമാന് । അധാ സപത്നാന് മാമകാന് അഗ്നേസ്തേജോഭിരാദിഷി
താഴോട്ടുനോക്കുന്നവരെ, ശക്തനായ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ വജ്രംകൊണ്ട് സംഹരിക്കൂ. അപ്പോൾ അഗ്നിയുടെ ശക്തിയാൽ എന്റെ എതിരാളികളെ നീ അകറ്റിക്കളയണം.
{൩} അഗ്നേ സപത്നാന് അധരാന് പാദയാസ്മദ്വ്യഥയാ സജാതമുത്പിപാനം ബൃഹസ്പതേ । ഇന്ദ്രാഗ്നീ മിത്രാവരുണാവധരേ പദ്യന്താമപ്രതിമന്യൂയമാനാഃ
അഗ്നേ, ഞങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ ഞങ്ങളുടെ അടിയിൽ തള്ളി നശിപ്പിക്കണം; നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ ശത്രുതയുള്ളവർക്കു വേദന നൽകണം, ബൃഹസ്പതേ. ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും, മിത്രനും വരുണനും, ദ്വേഷമുള്ളവരെ തകർത്തു അവരെ ശക്തിയില്ലാത്തവരാക്കട്ടെ.
ഉദ്യംസ്ത്വം ദേവ സൂര്യ സപത്നാന് അവ മേ ജഹി । അവൈനാന് അശ്മനാ ജഹി തേ യന്ത്വധമം തമഃ
ദേവനായ സൂര്യാ, നീ ഉയർന്ന് എന്റെ ശത്രുക്കളെ തകർക്കണം. കല്ലുകൊണ്ട് അവരെ അടിച്ചുതകർക്കണം; അവർ ഏറ്റവും ഇരുണ്ടതിലേക്കു പോകട്ടെ.
വത്സോ വിരാജോ വൃഷഭോ മതീനാമാ രുരോഹ ശുക്രപൃഷ്ഠോഽന്തരിക്ഷമ് । ഘൃതേനാര്കമഭ്യര്ചന്തി വത്സം ബ്രഹ്മ സന്തം ബ്രഹ്മണാ വര്ധയന്തി
വത്സു പ്രകാശമുള്ളവനും, ചിന്തകളിൽ ശക്തനായ കാളയും, തിളങ്ങുന്ന ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. നെയ്യാൽ അവർ സൂര്യവത്സുവിനെ പൂജിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ അവനെ ബ്രഹ്മണാൽ വളർത്തുന്നു.
ദിവം ച രോഹ പൃഥിവീം ച രോഹ രാഷ്ട്രം ച രോഹ ദ്രവിണം ച രോഹ । പ്രജാം ച രോഹാമൃതം ച രോഹ രോഹിതേന തന്വം സം സ്പൃഷസ്വ
ആകാശത്തിലേക്കും ഭൂമിയിലേക്കും രാജ്യം നേടാനും സമ്പത്ത് നേടാനും നീ ഉയരണം. സന്തതിയും അമൃതവും നേടണം; ചുവന്നവനാൽ നിന്റെ ശരീരം സ്പർശിക്കണം.
യേ ദേവാ രാഷ്ട്രഭൃതോഽഭിതോ യന്തി സൂര്യമ് । തൈഷ്ടേ രോഹിതഃ സമ്വിദാനോ രാഷ്ട്രം ദധാതു സുമനസ്യമാനഃ
രാജ്യം സംരക്ഷിക്കുന്ന ദേവന്മാർ സൂര്യനെ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവരോടൊപ്പം രോഹിതൻ ഐക്യത്തോടെ രാജ്യം സ്നേഹത്തോടെ നിലനിര്ത്തട്ടെ.
ഉത്ത്വാ യജ്ഞാ ബ്രഹ്മപൂതാ വഹന്ത്യധ്വഗതോ ഹരയസ്ത്വാ വഹന്തി । തിരഃ സമുദ്രമതി രോചസേഽര്ണവമ്
ബ്രഹ്മണാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച യാഗങ്ങൾ നിനക്കായി കൊണ്ടുവരുന്നു; കുതിരകൾ നിന്നെ വഴിയിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. നീ സമുദ്രവും അര്ണവവും കടന്ന് പ്രകാശിക്കുന്നു.
രോഹിതേ ദ്യാവാപൃഥിവീ അധി ശ്രിതേ വസുജിതി ഗോജിതി സംധനാജിതി । സഹസ്രം യസ്യ ജനിമാനി സപ്ത ച വോചേയം തേ നാഭിം ഭുവനസ്യാധി മജ്മനി
രോഹിതനിൽ ദ്യാവും ഭൂമിയും, സമ്പത്തിലും പശുവിലും കൂട്ടായ്മയിലും ജയവും സ്ഥാപിതമാണ്. അവനു ആയിരം ജന്മങ്ങളും ഏഴും ഉണ്ട്; ലോകത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്നു നിന്റെ നാഭിയെ ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
യശാ യാസി പ്രദിശോ ദിശശ്ച യശാഃ പശൂനാമുത ചര്ഷണീനാമ് । യശാഃ പൃഥിവ്യാ അദിത്യാ ഉപസ്ഥേഽഹം ഭൂയാസം സവിതേവ ചാരുഃ
നീ മഹത്വത്തോടെ ദിശകളിലേക്കും, പശുക്കളിലും ജനങ്ങളിലും മഹത്വത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ മടിയിൽ മഹത്വത്തോടെ, ആദിത്യേ, ഞാൻ സാവിത്രിയെപ്പോലെ മനോഹരനാകട്ടെ.
അമുത്ര സന്ന് ഇഹ വേത്ഥേതഃ സംസ്താനി പശ്യസി । ഇതഃ പശ്യന്തി രോചനം ദിവി സൂര്യം വിപശ്ചിതമ്
നീ അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോഴും ഇവിടെ എല്ലാം അറിയുന്നു; കൂട്ടായ്മകൾ നീ കാണുന്നു. ഇവിടുനിന്ന് അവർ ആകാശത്തിലെ പ്രകാശമുള്ള ജ്ഞാനിയായ സൂര്യനെ കാണുന്നു.
ദേവോ ദേവാന് മര്ചയസ്യന്തശ്ചരസ്യര്ണവേ । സമാനമഗ്നിമിന്ധതേ തം വിദുഃ കവയഃ പരേ
ദേവനായ നീ ദേവന്മാരെ ആദരിക്കുന്നു, നീ സമുദ്രത്തിനകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഒരേ അഗ്നിയെ തെളിയിക്കുന്നു; അപ്പുറത്തുള്ള ജ്ഞാനികൾ അവനെ അറിയുന്നു.
{൪} അവഃ പരേണ പര ഏനാവരേണ പദാ വത്സം ബിബ്രതീ ഗൌരുദസ്ഥാത്। സാ കദ്രീചീ കം സ്വിദര്ധം പരാഗാത്ക്വ സ്വിത്സൂതേ നഹി യൂഥേ അസ്മിന്
കാള, വത്സുവിനെ ചുമന്നു, ഒരു കാൽ മുകളിലും മറ്റേ കാൽ താഴെയും നിർത്തി. ആ കദ്രുവർണ്ണവൾ ഒരു ഭാഗം എടുത്ത് അകലെയായി; അവൾ എവിടെ പ്രസവിക്കുന്നു എന്ന് അറിയില്ല, ഈ കൂട്ടത്തിൽ അല്ല.
ഏകപദീ ദ്വിപദീ സാ ചതുഷ്പദ്യഷ്ടാപദീ നവപദീ ബഭൂവുഷീ । സഹസ്രാക്ഷരാ ഭുവനസ്യ പങ്ക്തിസ്തസ്യാഃ സമുദ്രാ അധി വി ക്ഷരന്തി
അവൾ ഏകപാദിയായും, ഇരുപാദിയായും, നാല്പാദിയായും, എട്ടുപാദിയായും, ഒമ്പതുപാദിയായും ആയി. ലോകത്തിന്റെ ആയിരം അക്ഷരങ്ങളുള്ള പദം അവളിൽ നിന്നാണ്; സമുദ്രങ്ങൾ അവളിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്നു.
ആരോഹന് ദ്യാമമൃതഃ പ്രാവ മേ വചഃ । ഉത്ത്വാ യജ്ഞാ ബ്രഹ്മപൂതാ വഹന്ത്യധ്വഗതോ ഹരയസ്ത്വാ വഹന്തി
അമരനായ നീ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു; എന്റെ വാക്ക് പുറത്ത് പോയി. ബ്രഹ്മണാൽ ശുദ്ധമായ യാഗങ്ങൾ നിനക്കായി കൊണ്ടുവരുന്നു; കുതിരകൾ നിന്നെ വഴിയിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.
വേദ തത്തേ അമര്ത്യ യത്ത ആക്രമണം ദിവി । യത്തേ സധസ്ഥം പരമേ വ്യോമന്
നിന്റെ ആകാശത്തിലെ ചുവടും, പരമാകാശത്തിലെ നിന്റെ സദസ്സും, അമരന്മാർ അതറിയുന്നു.
സൂര്യോ ദ്യാം സൂര്യഃ പൃഠിവീം സൂര്യ ആപോഽതി പശ്യതി । സൂര്യോ ഭൂതസ്യൈകം ചക്ഷുരാ രുരോഹ ദിവം മഹീമ്
സൂര്യൻ ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും ജലങ്ങളെയും കാണുന്നു. സൂര്യൻ, സകലഭൂതങ്ങളുടെ ഏകദൃക്, ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും ഉയർന്നു.
ഉര്വീരാസന് പരിധയോ വേദിര്ഭൂമിരകല്പത । തത്രൈതാവഗ്നീ ആധത്ത ഹിമം ഘ്രംസം ച രോഹിതഃ
വിസ്തൃതമായ വേലികൾ ഒരുക്കി, യാഗവേദി ഒരുക്കി. അവിടെ അഗ്നി ഹിമവും പനിയും, രോഹിതനെയും സ്ഥാപിച്ചു.
ഹിമം ഘ്രംസം ചാധായ യൂപാന് കൃത്വാ പര്വതാന് । വര്ഷാജ്യാവഗ്നീ ഈജാതേ രോഹിതസ്യ സ്വര്വിദഃ
ഹിമവും പനിയും സ്ഥാപിച്ച്, പർവതങ്ങൾപോലുള്ള യൂപങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച്, രോഹിതന്റെ പ്രകാശം അറിയുന്നവർ അഗ്നിയെ നെയ്യും തേനുംകൊണ്ട് തെളിച്ചു.
സ്വര്വിദോ രോഹിതസ്യ ബ്രഹ്മണാഗ്നിഃ സമിധ്യതേ । തസ്മാദ്ഘ്രംസസ്തസ്മാദ്ധിമസ്തസ്മാദ്യജ്ഞോഽജായത
രോഹിതന്റെ ബ്രഹ്മണാൽ, പ്രകാശം അറിയുന്ന അഗ്നി തെളിയുന്നു. അവനിൽ നിന്നാണ് പനിയും ഹിമവും യാഗവും ഉദിച്ചുവന്നത്.
ബ്രഹ്മണാഗ്നീ വാവൃധാനൌ ബ്രഹ്മവൃദ്ധൌ ബ്രഹ്മാഹുതൌ । ബ്രഹ്മേദ്ധാവഗ്നീ ഈജാതേ രോഹിതസ്യ സ്വര്വിദഃ
ബ്രഹ്മാവും അഗ്നിയും ഒരുമിച്ച് വളർന്നു, ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പോഷണത്തിൽ, ബ്രഹ്മത്തിൽ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്. ബ്രഹ്മത്തിൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട അഗ്നിയെ, സൂര്യനെ അറിയുന്ന രോഹിതന്റെ യാഗത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നു.
സത്യേ അന്യഃ സമാഹിതോഽപ്സ്വന്യഃ സമിധ്യതേ । ബ്രഹ്മേദ്ധാവഗ്നീ ഈജാതേ രോഹിതസ്യ സ്വര്വിദഃ
ഒരുത്തൻ സത്യത്തിൽ ഏകാഗ്രനായി, മറ്റൊരുത്തൻ വെള്ളത്തിൽ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മത്തിൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട അഗ്നിയെ, സൂര്യനെ അറിയുന്ന രോഹിതന്റെ യാഗത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നു.
{൫} യം വാതഃ പരിശുമ്ഭതി യം വേന്ദ്രോ ബ്രഹ്മണസ്പതിഃ । ബ്രഹ്മേദ്ധാവഗ്നീ ഈജാതേ രോഹിതസ്യ സ്വര്വിദഃ
വായു ചുറ്റിപ്പറ്റുന്നവനെയും, ഇന്ദ്രനും ബ്രഹ്മണസ്പതിയും പിന്തുണയ്ക്കുന്നവനെയും, ബ്രഹ്മത്തിൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട അഗ്നിയെ, സൂര്യനെ അറിയുന്ന രോഹിതന്റെ യാഗത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നു.
വേദിം ഭൂമിം കല്പയിത്വാ ദിവം കൃത്വാ ദക്ഷിണാമ് । ഘ്രംസം തദഗ്നിം കൃത്വാ ചകാര വിശ്വമാത്മന്വദ്വര്ഷേണാജ്യേന രോഹിതഃ
ബലിപീഠം ഭൂമിയായി ഒരുക്കി, ആകാശത്തെ ദക്ഷിണ ദിക്കാക്കി, വർഷത്തിലെ നെയ്യാൽ രോഹിതൻ ആ അഗ്നിയെ, എല്ലാം ആസ്വദിക്കുന്ന ആത്മാവിനെ, സൃഷ്ടിച്ചു.
വര്ഷമാജ്യം ഘ്രംസോ അഗ്നിര്വേദിര്ഭൂമിരകല്പത । തത്രൈതാന് പര്വതാന് അഗ്നിര്ഗീര്ഭിരൂര്ധ്വാമകല്പയത്
വർഷത്തിലെ നെയ്യാണ് മഴയായ അഗ്നി, ആ അഗ്നി ബലിപീഠവും ഭൂമിയും ആയി. അവിടെ അഗ്നി തന്റെ സ്തുതികളാൽ ഈ മലകൾ ഉയർത്തി സ്ഥാപിച്ചു.
ഗീര്ഭിരൂര്ധ്വാന് കല്പയിത്വാ രോഹിതോ ഭൂമിമബ്രവീത്। ത്വയീദം സര്വം ജായതാം യദ്ഭൂതം യച്ച ഭാവ്യമ്
സ്തുതികളാൽ മലകൾ ഉയർത്തി സ്ഥാപിച്ച ശേഷം, രോഹിതൻ ഭൂമിയോട് പറഞ്ഞു: നിന്നിൽ എല്ലാം ജനിക്കട്ടെ, ഉണ്ടായതും വരാനിരിക്കുന്നതും.
സ യജ്ഞഃ പ്രഥമോ ഭൂതോ ഭവ്യോ അജായത । തസ്മാദ്ധ ജജ്ഞ ഇദം സര്വം യത്കിം ചേദം വിരോചതേ രോഹിതേന ഋഷിണാഭൃതമ്
ആ യാഗം ആദ്യം ഉണ്ടായത്, ഉണ്ടായതും വരാനിരിക്കുന്നതും അതിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു. അതിൽ നിന്നാണ് ഇവിടെ പ്രകാശിക്കുന്ന എല്ലാം, രോഹിതൻ എന്ന ഋഷി അത് താങ്ങുന്നു.
യശ്ച ഗാം പദാ സ്ഫുരതി പ്രത്യങ്സൂര്യം ച മേഹതി । തസ്യ വൃശ്ചാമി തേ മൂലം ന ഛായാം കരവോഽപരമ്
ആരെങ്കിലും കാലുകൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ കാൽവയ്ക്കുകയോ, സൂര്യനെ നേരിട്ട് മൂത്രം ചെയ്യുകയോ ചെയ്താൽ, ഞാൻ അവന്റെ മൂലമാണ് മുറിക്കുന്നത്, നിഴലല്ല; മറ്റൊന്നൊന്നും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല.
യോ മാഭിഛായമത്യേഷി മാം ചാഗ്നിം ചാന്തരാ । തസ്യ വൃശ്ചാമി തേ മൂലം ന ഛായാം കരവോഽപരമ്
ആരെങ്കിലും എന്നെയും എന്റെ നിഴലിനെയും ഇടയ്ക്ക് കടന്നുപോകുകയോ, എന്നെയും അഗ്നിയെയും ഇടയിൽ വെച്ച് കടക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ഞാൻ അവന്റെ മൂലമാണ് മുറിക്കുന്നത്, നിഴലല്ല; മറ്റൊന്നൊന്നും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല.
യോ അദ്യ ദേവ സൂര്യ ത്വാം ച മാം ചാന്തരായതി । ദുഷ്വപ്ന്യം തസ്മിം ഛമലം ദുരിതാനി ച മൃജ്മഹേ
ദൈവമായ സൂര്യനേ, ഇന്നെന്തെങ്കിലും നിന്നെയും എന്നെയും ഇടയിൽ വെച്ച് കടക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവനിൽ നിന്നു ഞങ്ങൾ ദുഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളും അശുദ്ധിയും ദുർഭാഗ്യങ്ങളും നീക്കുന്നു.