മൃത്യോഃ പദം യോപയന്ത ഏത ദ്രാഘീയ ആയുഃ പ്രതരം ദധാനാഃ । ആസീനാ മൃത്യും നുദതാ സധസ്ഥേഽഥ ജീവാസോ വിദഥമാ വദേമ
മരണത്തിന്റെ പാത കടക്കുന്നവര് ദീര്ഘായുസ്സ് സ്ഥാപിക്കുന്നു—അവര് കൂടെ ഇരുന്നു, മരണത്തെ സഭയില് നിന്ന് അകറ്റുന്നു; പിന്നെ, ജീവിച്ചുകൊണ്ട് നാം സഭയില് സംസാരിക്കട്ടെ.
{൯} ഇമാ നാരീരവിധവാഃ സുപത്നീരാഞ്ജനേന സര്പിഷാ സം സ്പൃശന്താമ് । അനശ്രവോ അനമീവാഃ സുരത്നാ ആ രോഹന്തു ജനയോ യോനിമഗ്രേ
ഈ സ്ത്രീകള് വിധവമല്ലാത്തവരും നല്ല ഭാര്യമാരുമാകട്ടെ; അവര് അഞ്ജനവും നെയ്യും ഉപയോഗിച്ച് തങ്ങളെ തൊടട്ടെ. കണ്ണീര് ഇല്ലാതെ, രോഗം ഇല്ലാതെ, സമ്പത്ത് നിറഞ്ഞവരായി, അവര് ആദ്യം ജനനയോനിയില് കയറട്ടെ.
വ്യാകരോമി ഹവിഷാഹമേതൌ തൌ ബ്രഹ്മണാ വ്യഹം കല്പയാമി । സ്വധാം പിതൃഭ്യോ അജരാം കൃണോമി ദീര്ഘേണായുഷാ സമിമാന്ത്സൃജാമി
ഹവിസ്സോടെ ഞാന് ഇവരെ വേര്പെടുത്തുന്നു; ബ്രഹ്മശബ്ദത്തോടെ ഞാന് അവരെ ക്രമീകരിക്കുന്നു. പിതാക്കന്മാര്ക്കുള്ള സ്വധാ ക്ഷയിക്കാതെ നിലനില്ക്കട്ടെ; ദീര്ഘായുസ്സോടെ ഇവരെ ഒരുമിച്ച് വിടുന്നു.
യോ നോ അഗ്നിഃ പിതരോ ഹൃത്സ്വന്തരാവിവേശാമൃതോ മര്ത്യേഷു । മയ്യഹം തം പരി ഗൃഹ്ണാമി ദേവം മാ സോ അസ്മാന് ദ്വിക്ഷത മാ വയം തമ്
നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാര് ഹൃദയത്തില് സ്ഥാപിച്ച അഗ്നി, മരണന്മാരില് അമൃതസ്വരൂപിയായത്—ആ ദൈവത്തെ ഞാന് എന്റെ ഉള്ളില് സ്വീകരിക്കട്ടെ; അവന് ഞങ്ങളെ ദോഷം ചെയ്യരുത്, ഞാനും അവനെ ദോഷം ചെയ്യരുത്.
അപാവൃത്യ ഗാര്ഹപത്യാത്ക്രവ്യാദാ പ്രേത ദക്ഷിണാ । പ്രിയം പിതൃഭ്യ ആത്മനേ ബ്രഹ്മഭ്യഃ കൃണുതാ പ്രിയമ്
ഗാര്ഹപത്യാഗ്നിയില് നിന്ന് മാംസഭക്ഷകരെ മാറ്റിയ ശേഷം, പ്രേതന്മാരേ, വലതുവശത്തേക്ക്—പിതാക്കന്മാര്ക്കും ആത്മാവിനും ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്കും ഇഷ്ടമായത് ഇഷ്ടമാക്കുക.
ദ്വിഭാഗധനമാദായ പ്ര ക്ഷിണാത്യവര്ത്യാ । അഗ്നിഃ പുത്രസ്യ ജ്യേഷ്ഠസ്യ യഃ ക്രവ്യാദനിരാഹിതഃ
രണ്ടുഭാഗം സമ്പത്ത് എടുത്ത്, ശേഷിച്ചത് അഗ്നി ഉപഭോഗിക്കുന്നു; മൂത്തമകനുടെ അഗ്നി, മാംസഭക്ഷണം ഒഴിവാക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോള്.
യത്കൃഷതേ യദ്വനുതേ യച്ച വസ്നേന വിന്ദതേ । സര്വം മര്ത്യസ്യ തന് നാസ്തി ക്രവ്യാച്ചേദനിരാഹിതഃ
അവന് എത്രയൊക്കെ ഉഴുന്നു, എത്രയൊക്കെ നേടുന്നു, എത്ര സമ്പത്ത് കൊണ്ടും കിട്ടുന്നു—മാംസഭക്ഷകന് അകറ്റിയില്ലെങ്കില് അതൊന്നും മനുഷ്യന് സ്വന്തമല്ല.
അയജ്ഞിയോ ഹതവര്ചാ ഭവതി നൈനേന ഹവിരത്തവേ । ഛിനത്തി കൃഷ്യാ ഗോര്ധനാദ്യം ക്രവ്യാദനുവര്തതേ
യജ്ഞത്തിന് യോഗ്യനല്ല, തേജസ് നശിക്കുന്നു, ഹവിസ് സ്വീകരിക്കാനാവില്ല; വയലിന്റെ വിളയും പശുവിന്റെ പാല്യും മാംസഭക്ഷകന് പിന്തുടരുന്നവന് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു.
മുഹുര്ഗൃധ്യൈഃ പ്ര വദത്യാര്തിം മര്ത്യോ നീത്യ । ക്രവ്യാദ്യാന് അഗ്നിരന്തികാദനുവിദ്വാന് വിതാവതി
ആളുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തങ്ങളുടെ താൽപര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് ദു:ഖം പറയാറുണ്ട്; എന്നാൽ kravyāda-കളെ അറിയുന്ന ജ്ഞാനി അഗ്നിയിൽ നിന്ന് അവരെ അകറ്റി നിലനിർത്തുന്നു.
ഗ്രാഹ്യാ ഗൃഹാഃ സം സൃജ്യന്തേ സ്ത്രിയാ യന് മ്രിയതേ പതിഃ । ബ്രഹ്മൈവ വിദ്വാന് ഏഷ്യോ യഃ ക്രവ്യാദം നിരാദധത്
സ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവ് മരിച്ചാൽ വീടുകൾ പിടിച്ചെടുക്കുകയും പുനർനിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്യണം; അതിനാൽ, ബ്രഹ്മജ്ഞാനി kravyāda-നെ അകറ്റാൻ അവിടെ എത്തണം.
യദ്രിപ്രം ശമലം ചകൃമ യച്ച ദുഷ്കൃതമ് । ആപോ മാ തസ്മാച്ഛുമ്ഭന്ത്വഗ്നേഃ സംകസുകാച്ച യത്
നാം ചെയ്ത എല്ലാ അശുദ്ധിയും ദുഷ്കൃത്യവും ജലങ്ങൾ അകറ്റട്ടെ; അഗ്നിക്കടുത്തുള്ളതിൽ നിന്നുമുള്ള അശുദ്ധിയും അകറ്റട്ടെ.
{൧൦} താ അധരാദുദീചീരാവവൃത്രന് പ്രജാനൈതീഃ പഥിഭിര്ദേവയാനൈഃ । പര്വതസ്യ വൃഷഭസ്യാധി പൃഷ്ഠേ നവാശ്ചരന്തി സരിതഃ പുരാണീഃ
അവ ജലങ്ങൾ താഴെ നിന്ന് ഉയർന്ന് വടക്കോട്ട് ഒഴുകുന്നു; ദൈവികമായ വഴികളിലൂടെ ജീവികളെ കൊണ്ടുപോകുന്നു; കാളപോലുള്ള പർവതത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് പുരാതന നദികൾ വീണ്ടും ഒഴുകുന്നു.
അഗ്നേ അക്രവ്യാന് നിഃ ക്രവ്യാദം നുദാ ദേവയജനം വഹ
അഗ്നേ, kravyāda-നെ അകറ്റി ദേവതകൾക്ക് അർപ്പണം എത്തിച്ചേരാൻ സഹായിക്കൂ.
ഇമം ക്രവ്യാദാ വിവേശായം ക്രവ്യാദമന്വഗാത്। വ്യാഘ്രൌ കൃത്വാ നാനാനം തം ഹരാമി ശിവാപരമ്
ഈ kravyāda-ൻ അകത്തു കടന്നിരിക്കുന്നു, പിന്നെയും പിന്തുടരുന്നു; അവരെ രണ്ട് പുലികളാക്കി, ദോഷം ചെയ്യുന്നവനെ ഞാൻ അകറ്റുന്നു, ശുഭം ചെയ്യുന്നവനെ അവിടെ തന്നെ വിടുന്നു.
അന്തര്ധിര്ദേവാനാം പരിധിര്മനുഷ്യാണാമഗ്നിര്ഗാര്ഹപത്യ ഉഭയാന് അന്തരാ ശ്രിതഃ
ദേവന്മാരുടെ പരിധി അകത്താണ്, മനുഷ്യരുടെ അതിരുകൾ പുറത്താണ്; അഗ്നി, ഗൃഹപതിയുടെ അഗ്നി, ഇരുവർക്കിടയിലായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ജീവാനാമായുഃ പ്ര തിര ത്വമഗ്നേ പിതൄണാം ലോകമപി ഗച്ഛന്തു യേ മൃതാഃ । സുഗാര്ഹപത്യോ വിതപന്ന് അരാതിമുഷാമുഷാം ശ്രേയസീം ധേഹ്യസ്മൈ
അഗ്നേ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ആയുസ്സ് നീക്കിക്കൊൾക; മരിച്ചവർ പിതൃലോകത്തിൽ പോകട്ടെ; ശത്രുവിനെ അകറ്റി, നല്ല വഴി അവനു നൽകൂ.
സര്വാന് അഗ്നേ സഹമാനഃ സപത്നാന് ഐഷാമൂര്ജം രയിമസ്മാസു ധേഹി
അഗ്നേ, എല്ലാ എതിരാളികളെയും സഹിച്ച്, അവരുടെ ശക്തിയും സമ്പത്തും ഞങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക.
ഇമമിന്ദ്രം വഹ്നിം പപ്രിമന്വാരഭധ്വം സ വോ നിര്വക്ഷദ്ദുരിതാദവദ്യാത്। തേനാപ ഹത ശരുമാപതന്തം തേന രുദ്രസ്യ പരി പാതാസ്താമ്
ഈ ഇന്ദ്രൻ അഗ്നിയെ പിടിക്കൂ; അതിനാൽ നിങ്ങൾ ദോഷവും അപവാദവും വിട്ടു രക്ഷപ്പെടും; അതുപയോഗിച്ച് വീഴുന്ന അമ്പിനെ തകർക്കൂ; അതിനാൽ രുദ്രന്റെ സംരക്ഷണം നമ്മെ കാക്കട്ടെ.
അനഡ്വാഹം പ്ലവമന്വാരഭധ്വം സ വോ നിര്വക്ഷദ്ദുരിതാദവദ്യാത്। ആ രോഹത സവിതുര്നാവമേതാം ഷഡ്ഭിരുര്വീഭിരമതിം തരേമ
ഈ കാളയെയും ഈ തൂവലിനെയും പിടിക്കൂ; അതിനാൽ നിങ്ങൾ ദോഷവും അപവാദവും വിട്ടു രക്ഷപ്പെടും; സവിതാവിന്റെ ഈ തോണിയിൽ കയറി, ആറു വിശാലമായ വഴികളിലൂടെ സുരക്ഷിതമായി കടക്കാം.
അഹോരാത്രേ അന്വേഷി ബിഭ്രത്ക്ഷേമ്യസ്തിഷ്ഠന് പ്രതരണഃ സുവീരഃ । അനാതുരാന്ത്സുമനസസ്തല്പ ബിഭ്രജ്ജ്യോഗേവ നഃ പുരുഷഗന്ധിരേധി
അവൻ പകലും രാത്രിയും അന്വേഷിക്കുന്നു, വീടിനേയും ചുമന്ന് ഉറച്ചതായും പാലംപോലെയും നിലകൊള്ളുന്നു; ആരോഗ്യവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ കിടക്ക ചുമന്ന്, ഞങ്ങൾക്കായി യോക്കുപോലെ സുഗന്ധമായിത്തീരു.
തേ ദേവേഭ്യ ആ വൃശ്ചന്തേ പാപം ജീവന്തി സര്വദാ । ക്രവ്യാദ്യാന് അഗ്നിരന്തികാദശ്വ ഇവാനുവപതേ നഡമ്
അവർ ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടവരാണ്, എപ്പോഴും പാപത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു; അഗ്നി, കുതിരപോലെ, kravyāda-കളെ അടുത്ത് നിന്ന് തുരത്തുന്നു, ഒരാൾ നനലുകൾ തുരത്തുന്നതുപോലെ.
{൧൧} യേഽശ്രദ്ധാ ധനകാമ്യാ ക്രവ്യാദാ സമാസതേ । തേ വാ അന്യേഷാം കുമ്ഭീം പര്യാദധതി സര്വദാ
ആസ്തികതയില്ലാത്ത, ധനലോഭികളായ kravyāda-കൾ ഒരുമിച്ച് കൂടുന്നു; അവർ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ പാത്രം നിറയ്ക്കുന്നു.
പ്രേവ പിപതിഷതി മനസാ മുഹുരാ വര്തതേ പുനഃ । ക്രവ്യാദ്യാന് അഗ്നിരന്തികാദനുവിദ്വാന് വിതാവതി
മനസ്സ് വീഴുന്നതുപോലെയാണെങ്കിലും, വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചു വരുന്നു; kravyāda-കളെ അറിയുന്ന ജ്ഞാനി അഗ്നിയിൽ നിന്ന് അവരെ അകറ്റുന്നു.
അവിഃ കൃഷ്ണാ ഭാഗധേയം പശൂനാം സീസം ക്രവ്യാദപി ചന്ദ്രം ത ആഹുഃ । മാഷാഃ പിഷ്ടാ ഭാഗധേയം തേ ഹവ്യമരണ്യാന്യാ ഗഹ്വരം സചസ്വ
കറുത്ത ആട് മൃഗങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്, സീസം kravyāda-യുടെ ഭാഗം, ചന്ദ്രൻ അവരുടെതാണെന്ന് പറയുന്നു; അരച്ച ഉഴുന്ന് നിന്റെ ഭാഗം, അതാണ് ഹോമത്തിന് അർപ്പിക്കേണ്ടത്, കാടിനൊപ്പം ചേർന്നു.
ഇഷീകാം ജരതീമിഷ്ട്വാ തില്പിഞ്ജം ദണ്ഡനം നഡമ് । തമിന്ദ്ര ഇധ്മം കൃത്വാ യമസ്യാഗ്നിം നിരാദധൌ
ഇഷീക, എള്ളിന്റെ തൊലി, ദണ്ഡം, നനൽ എന്നിവകൊണ്ട് പൂജ ചെയ്ത്, ഇന്ദ്രൻ അതിനെ ഇന്ധനമാക്കി, യമന്റെ അഗ്നി അതിൽ തെളിയിച്ചു.
പ്രത്യഞ്ചമര്കം പ്രത്യര്പയിത്വാ പ്രവിദ്വാന് പന്ഥാം വി ഹ്യാവിവേശ । പരാമീഷാമസൂന് ദിദേശ ദീര്ഘേണായുഷാ സമിമാന്ത്സൃജാമി
സൂര്യനെ പടിഞ്ഞാറോട്ട് തിരിച്ചു വിട്ട്, ജ്ഞാനി ശരിയായ വഴിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവരുടെ ശ്വാസം മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് വിട്ടു, ദീർഘായുസ്സോടെ ഇവരെ ഞാൻ മോചിപ്പിക്കുന്നു.
12.3 പുമാന് പുംസോഽധി തിഷ്ഠ ചര്മേഹി തത്ര ഹ്വയസ്വ യതമാ പ്രിയാ തേ । യാവന്താവഗ്രേ പ്രഥമം സമേയഥുസ്തദ്വാം വയോ യമരാജ്യേ സമാനമ്
ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ മേൽ ചർമ്മം ധരിച്ച് നിൽക്കുന്നു; അവിടെ നിന്നു നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ വിളിച്ചുവരുത്തു, അവൾ നിന്നുവേണ്ടി പരിശ്രമിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആദ്യം എത്രകാലം ഒന്നിച്ച് ജീവിച്ചുവോ, അതേ ആയുസ്സും യമന്റെ ലോകത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാകട്ടെ.
താവദ്വാം ചക്ഷുസ്തതി വീര്യാണി താവത്തേജസ്തതിധാ വാജിനാനി । അഗ്നിഃ ശരീരം സചതേ യദൈധോഽധാ പക്വാന് മിഥുനാ സം ഭവാഥഃ
നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചയും ശക്തിയും തേജസ്സും ഉത്സാഹവും അത്രയേറെ ആയിരിക്കട്ടെ. അഗ്നി ദേഹത്തോടൊപ്പം ചേർന്ന്, അഗ്നി തെളിയുമ്പോൾ, ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ആകുന്നു.
സമസ്മിംല്ലോകേ സമു ദേവയാനേ സം സ്മാ സമേതം യമരാജ്യേഷു । പൂതൌ പവിത്രൈരുപ തദ്ധ്വയേഥാം യദ്യദ്രേതോ അധി വാം സംബഭൂവ
ഈ ലോകത്തും ദേവന്മാരുടെ വഴിയിലും യമന്റെ ലോകങ്ങളിലും നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാകട്ടെ. ശുദ്ധീകരിച്ചവരായി, നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ വിത്ത് ഉണർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ വിളിച്ചുവരുത്തുവിൻ.
ആപസ്പുത്രാസോ അഭി സം വിശധ്വമിമം ജീവം ജീവധന്യാഃ സമേത്യ । താസാം ഭജധ്വമമൃതം യമാഹുരോദനം പചതി വാം ജനിത്രീ
ജലത്തിന്റെ പുത്രന്മാരേ, ജീവനെ ചുറ്റി ഒന്നിച്ചു വരുവിൻ, നിങ്ങൾ ജീവൻ നൽകുന്നവരായിരിക്കുന്നു. ഒത്തുചേർന്ന്, നിങ്ങളുടെ അമ്മ നിങ്ങൾക്കായി പാകം ചെയ്യുന്ന അമൃതം പങ്കിടുവിൻ.