മാതാദിത്യാനാം ദുഹിതാ വസൂനാം പ്രാണഃ പ്രജാനാമമൃതസ്യ നാഭിഃ । ഹിരണ്യവര്ണാ മധുകശാ ഘൃതാചീ മഹാന് ഭര്ഗശ്ചരതി മര്ത്യേഷു
ആദിത്യന്മാരുടെ അമ്മയും വസുക്കളുടെ മകളും ജീവികളുടെ പ്രാണനും അമൃതത്തിന്റെ നാഭിയും, പൊന്നനയുള്ള മധുകശാ, നെയ്യിൽ പൊതിഞ്ഞവളായ മഹത്തായ പ്രകാശം മനുഷ്യരിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
മധോഃ കശാമജനയന്ത ദേവാസ്തസ്യാ ഗര്ഭോ അഭവദ്വിശ്വരൂപഃ । തം ജാതം തരുണം പിപര്തി മാതാ സ ജാതോ വിശ്വാ ഭുവനാ വി ചഷ്ടേ
ദേവന്മാർ മധുവിൽ നിന്ന് മധുകശയെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവളുടെ ഗർഭം എല്ലാ രൂപങ്ങളുമായിരുന്നു. അമ്മ ജനിച്ച കുഞ്ഞിനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു; ജനിച്ചവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും കാണുന്നു.
കസ്തം പ്ര വേദ ക ഉ തം ചികേത യോ അസ്യാ ഹൃദഃ കലശഃ സോമധാനോ അക്ഷിതഃ । ബ്രഹ്മാ സുമേധാഃ സോ അസ്മിന് മദേത
ആളിൽ ആരാണ് അവനെ ശരിക്കും അറിയുന്നത്, ആരാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്, ആരുടെ ഹൃദയപാത്രം സോമയാൽ നിറഞ്ഞതും തകർന്നിട്ടില്ലാത്തതുമാണ്? ജ്ഞാനമുള്ള ബ്രാഹ്മണൻ അവനിൽ സന്തോഷിക്കണം.
സ തൌ പ്ര വേദ സ ഉ തൌ ചികേത യാവസ്യാഃ സ്തനൌ സഹസ്രധാരാവക്ഷിതൌ । ഊര്ജം ദുഹാതേ അനപസ്ഫുരന്തൌ
ആളിൽ ആരാണ് അവളുടെ ഇരട്ടസ്തനങ്ങൾ ആയിരം പ്രവാഹങ്ങളോടെ തകർന്നില്ലാതെ ഉള്ളതെന്ന് അറിയുന്നത്, അവൾ ആ ഇരട്ടസ്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഊർജ്ജം ചുരണ്ടുന്നു, ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാതെ.
ഹിങ്കരിക്രതീ ബൃഹതീ വയോധാ ഉച്ചൈര്ഘോഷാഭ്യേതി യാ വ്രതമ് । ത്രീന് ഘര്മാന് അഭി വാവശാനാ മിമാതി മായും പയതേ പയോഭിഃ
ഉയർന്ന ശബ്ദത്തോടെ മുഴങ്ങിയും ശക്തിയോടെ വരികയും ബലമേകുകയും ചെയ്യുന്നവളാണ് അവൾ; വ്രതത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവളാണ്. മൂന്നു ഹോമങ്ങൾ അളന്നു, അവൾ ആയുസ്സും പാൽകൊണ്ട് പോഷണവും നൽകുന്നു.
യാമാപീനാമുപസീദന്ത്യാപഃ ശാക്വരാ വൃഷഭാ യേ സ്വരാജഃ । തേ വര്ഷന്തി തേ വര്ഷയന്തി തദ്വിദേ കാമമൂര്ജമാപഃ
പൊങ്ങുന്ന ജലങ്ങൾ അവളെ സമീപിക്കുന്നു; ശാക്വരികൾ, സ്വയം പ്രകാശമുള്ള കാളകൾ. അവർ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു, മഴ വരുത്തുന്നു; ഇതറിയുന്നവർക്കു ജലങ്ങൾ ആഗ്രഹവും ഊർജ്ജവും നൽകുന്നു.
സ്തനയിത്നുസ്തേ വാക്പ്രജാപതേ വൃഷാ ശുഷ്മം ക്ഷിപസി ഭൂമ്യാമധി । അഗ്നേര്വാതാന് മധുകശാ ഹി ജജ്ഞേ മരുതാമുഗ്രാ നപ്തിഃ
നിന്റെ ഇടിമുഴക്കം തന്നെയാണ് വാക്ക്, സകലജീവികളുടെ രക്ഷകനേ, നീ കാളപോലെ ശക്തിയെ ഭൂമിയിലേക്കും വിടരുന്നു. അഗ്നിയിലും കാറ്റിലും നിന്നാണ് മധുരഭാഷിണിയായവൻ ജനിച്ചത്, മരുതുകളുടെ ഭയങ്കര സന്താനമായവൻ.
{൧} യഥാ സോമഃ പ്രാതഃസവനേ അശ്വിനോര്ഭവതി പ്രിയഃ । ഏവാ മേ അശ്വിനാ വര്ച ആത്മനി ധ്രിയതാമ്
പ്രഭാതസമയത്ത് സോമം അശ്വിനികൾക്ക് എത്ര പ്രിയമാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ, അശ്വിനികളേ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് തേജസ്സ് എന്റെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കണമേ.
യഥാ സോമോ ദ്വിതീയേ സവന ഇന്ദ്രാഗ്ന്യോര്ഭവതി പ്രിയഃ । ഏവാ മ ഇന്ദ്രാഗ്നീ വര്ച ആത്മനി ധ്രിയതാമ്
രണ്ടാമത്തെ സവനത്തിൽ സോമം ഇന്ദ്രനും അഗ്നിക്കും എത്ര പ്രിയമാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ, ഇന്ദ്രാ, അഗ്നേ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് തേജസ്സ് എന്റെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കണമേ.
യഥാ സോമസ്തൃതീയേ സവന ഋഭൂണാം ഭവതി പ്രിയഃ । ഏവാ മ ഋഭവോ വര്ച ആത്മനി ധ്രിയതാമ്
മൂന്നാമത്തെ സവനത്തിൽ സോമം ഋഭുക്കൾക്ക് എത്ര പ്രിയമാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ, ഋഭുക്കളേ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് തേജസ്സ് എന്റെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കണമേ.
മധു ജനിഷീയ മധു വംസിഷീയ । പയസ്വാന് അഗ്ന ആഗമം തം മാ സം സൃജ വര്ചസാ
ഞാൻ മധുരനായവനായി ജനിക്കട്ടെ, മധുരനായവനായി വളരട്ടെ. പാൽപുഷ്ടനായവനായി അഗ്നിയെ സമീപിക്കട്ടെ, അവൻ എനിക്ക് തേജസ്സോടെ ഒന്നാകട്ടെ.
സം മാഗ്നേ വര്ചസാ സൃജ സം പ്രജയാ സമായുഷാ । വിദ്യുര്മേ അസ്യ ദേവാ ഇന്ദ്രോ വിദ്യാത്സഹ ഋഷിഭിഃ
അഗ്നേ, നീ എനിക്ക് തേജസ്സും സന്തതിയും ദീർഘായുസും നൽകണമേ. ദേവന്മാർ ഇതെനിക്കായി അറിഞ്ഞിരിക്കട്ടെ; ഇന്ദ്രനും ഋഷിമാരോടൊപ്പം അതറിയട്ടെ.
യഥാ മധു മധുകൃതഃ സംഭരന്തി മധാവധി । ഏവാ മേ അശ്വിനാ വര്ച ആത്മനി ധ്രിയതാമ്
തേനുണ്ടാക്കുന്നവർ എങ്ങനെ ധാരാളം തേൻ ചേർക്കുന്നുവോ, അങ്ങനെ തന്നെ, അശ്വിനികളേ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് തേജസ്സ് എന്റെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കണമേ.
യഥാ മക്ഷാഃ ഇദം മധു ന്യഞ്ജന്തി മധാവധി । ഏവാ മേ അശ്വിനാ വര്ചസ്തേജോ ബലമോജശ്ച ധ്രിയതാമ്
തേനീച്ചകൾ എങ്ങനെ ഈ തേൻ ധാരാളമായി സൂക്ഷിക്കുന്നുവോ, അങ്ങനെ തന്നെ, അശ്വിനികളേ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് തേജസ്സ്, പ്രകാശം, ശക്തി, ഉജ്ജ്വലത എന്നിവ എന്റെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കണമേ.
യദ്ഗിരിഷു പര്വതേഷു ഗോഷ്വശ്വേഷു യന് മധു । സുരായാം സിച്യമാനായാം യത്തത്ര മധു തന് മയി
പർവതങ്ങളിലും മലകളിലും, പശുക്കളിലും കുതിരകളിലും, ഒഴുകുന്ന മദ്യംപോലെയുള്ളതിലും എവിടെയൊക്കെയോ തേൻ ഉണ്ടോ, ആ എല്ലാ തേനും എനിക്ക് ഉള്ളിലാകട്ടെ.
അശ്വിനാ സാരഘേണ മാ മധുനാങ്ക്തം ശുഭസ്പതീ । യഥാ വര്ചസ്വതീം വാചമാവദാനി ജനാമനു
അശ്വിനികളേ, സൌന്ദര്യത്തിന്റെ ഉടമകളേ, നിങ്ങൾ തേന്റെ സാരം കൊണ്ട് എന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്യണമേ, ഞാൻ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ തേജസ്സുള്ള വാക്കുകൾ സംസാരിക്കട്ടെ.
സ്തനയിത്നുസ്തേ വാക്പ്രജാപതേ വൃഷാ ശുഷ്മം ക്ഷിപസി ഭൂമ്യാം ദിവി । താം പശവ ഉപ ജീവന്തി സര്വേ തേനോ സേഷമൂര്ജം പിപര്തി
നിന്റെ ഇടിമുഴക്കം തന്നെയാണ് വാക്ക്, സകലജീവികളുടെ രക്ഷകനേ, നീ കാളപോലെ ശക്തിയെ ഭൂമിയിലേക്കും ആകാശത്തിലേക്കും വിടരുന്നു. എല്ലാ മൃഗങ്ങളും അതിനാൽ ജീവിക്കുന്നു; അതിന്റെ ശേഷിച്ച ഊർജം കൊണ്ട് എന്നെ നിറയ്ക്കണമേ.
പൃഥിവീ ദണ്ഡോഽന്തരിക്ഷം ഗര്ഭോ ദ്യൌഃ കശാ വിദ്യുത്പ്രകശോ ഹിരണ്യയോ ബിന്ദുഃ
ഭൂമി ദണ്ഡമാണ്, അന്തരീക്ഷം ഗർഭമാണ്, ആകാശം ചവിട്ടാണ്, മിന്നൽ പൊന്നുപോലെയുള്ള പ്രകാശമാണ്, ഒരു തുള്ളിയാണ്.
യോ വൈ കശായാഃ സപ്ത മധൂനി വേദ മധുമാന് ഭവതി । ബ്രാഹ്മണശ്ച രാജാ ച ധേനുശ്ചാനഡ്വാംശ്ച വ്രീഹിശ്ച യവശ്ച മധു സപ്തമമ്
ആരു ഈ ചവിട്ടിന്റെ ഏഴ് തരത്തിലുള്ള തേൻ അറിയുന്നുവോ, അവൻ തേൻപോലെയുള്ളവനാകും: ബ്രാഹ്മണൻ, രാജാവ്, പശു, ആട്, അരി, യവം, ഏഴാമത്തേത് തന്നെ തേൻ.
മധുമാന് ഭവതി മധുമദസ്യാഹാര്യം ഭവതി । മധുമതോ ലോകാന് ജയതി യ ഏവം വേദ
അവൻ തേൻപോലെയുള്ളവനാകും; അവന്റെ ആഹാരം തേൻപോലെയാകും. ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവൻ തേന്റെ ലോകങ്ങൾ ജയിക്കും.
യദ്വീധ്രേ സ്തനയതി പ്രജാപതിരേവ തത്പ്രജാഭ്യഃ പ്രാദുര്ഭവതി । തസ്മാത്പ്രാചീനോപവീതസ്തിഷ്ഠേ പ്രജാപതേഽനു മാ ബുധ്യസ്വേതി । അന്വേനം പ്രജാ അനു പ്രജാപതിര്ബുധ്യതേ യ ഏവം വേദ
ഗർഭത്തിൽ ഇടിമുഴങ്ങുമ്പോൾ, സകലജീവികളുടെ രക്ഷകൻ തന്റെ സന്തതികളിൽ പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, വലതുചെവിക്ക് മുകളിൽ യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ച്, 'പൃഥിവിയുടെ രക്ഷകനോടൊപ്പം ഞാൻ ഉണരട്ടെ' എന്ന് ചിന്തിക്കണം. ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവനോടൊപ്പം സകലജീവികളുടെ രക്ഷകൻ ഉണരുന്നു.
സപത്നഹനമൃഷഭം ഘൃതേന കാമം ശിക്ഷാമി ഹവിഷാജ്യേന । നീചൈഃ സപത്നാന് മമ പാദയ ത്വമഭിഷ്ടുതോ മഹതാ വീര്യേണ
എന്റെ ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കുന്ന കാളയുടെ അനുകൂല്യം ഞാൻ നെയ്യും ഹോമദ്രവ്യവും അർപ്പിച്ച് തേടുന്നു. മഹത്തായ ശക്തിയോടെ, നീ എന്നെ വാഴ്ത്തുന്നവനേ, എന്റെ ശത്രുക്കളെ താഴെ വീഴ്ത്തണം.
യന് മേ മനസോ ന പ്രിയം ചക്ഷുഷോ യന് മേ ബഭസ്തി നാഭിനന്ദതി । തദ്ദുഷ്വപ്ന്യം പ്രതി മുഞ്ചാമി സപത്നേ കാമം സ്തുത്വോദഹം ഭിദേയമ്
എന്റെ മനസ്സിന് ഇഷ്ടമല്ലാത്തതും, കണ്ണ് ആസ്വദിക്കാത്തതും, നാവ് രുചിക്കാത്തതും എല്ലാം, ആ ദോഷസ്വപ്നം ഞാൻ വിട്ടുകളയുന്നു. എന്റെ ശത്രു, നീ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനേ, അവൻ തകർന്നുപോകട്ടെ.
ദുഷ്വപ്ന്യം കാമ ദുരിതം ച കമാപ്രജസ്താമസ്വഗതാമവര്തിമ് । ഉഗ്ര ഈശാനഃ പ്രതി മുഞ്ച തസ്മിന് യോ അസ്മഭ്യമംഹൂരണാ ചികിത്സാത്
ദോഷസ്വപ്നം, മോഹം, ദുർഭാഗ്യം, സന്താനരാഹിത്യം, ഇരുണ്ടതും തെറ്റിച്ചുള്ള വഴിയും — മഹാശക്തനായ അധിപനേ, നമ്മെ വെറുക്കുന്നവൻ നമുക്ക് ദോഷം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ.
നുദസ്വ കാമ പ്ര ണുദസ്വ കാമാവര്തിം യന്തു മമ യേ സപത്നാഃ । തേഷാം നുത്താനാമധമാ തമാംസ്യഗ്നേ വാസ്തൂനി നിര്ദഹ ത്വമ്
കാമമേ, നീ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നീക്കിക്കളയണം, വീണ്ടും നീക്കണം. എനിക്കെതിരെ നിലകൊള്ളുന്ന എനിക്കുള്ള ശത്രുക്കൾ എന്നിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകട്ടെ. അഗ്നിയേ, അവരെ താഴേക്ക് തള്ളിയിടുക, അവരുടെ ഇരുണ്ടതും താഴ്ന്നതുമായ വാസസ്ഥലങ്ങൾ നീ കത്തിച്ചൂണ്ടണം.
സാ തേ കാമ ദുഹിതാ ധേനുരുച്യതേ യാമാഹുര്വാചം കവയോ വിരാജമ് । തയാ സപത്നാന് പരി വൃങ്ഗ്ധി യേ മമ പര്യേനാന് പ്രാണഃ പശവോ ജീവനം വൃണക്തു
നിന്റെ ആഗ്രഹം, അതാണ് നിന്റെ മകൾ, അതിനെ ജ്ഞാനികൾ ദുധയായി വിളിക്കുന്നു, അതായത് പ്രകാശമുള്ള വാക്ക്. അതിന്റെ സഹായത്തോടെ എന്റെ ശത്രുക്കളെ ചുറ്റി നിൽക്കുക. അവരിൽ നിന്ന് ശ്വാസവും, മൃഗങ്ങളും, ജീവനും എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കട്ടെ.
കാമസ്യേന്ദ്രസ്യ വരുണസ്യ രാജ്ഞോ വിഷ്ണോര്ബലേന സവിതുഃ സവേന । അഗ്നേര്ഹോത്രേണ പ്ര ണുദേ സപത്നാം ഛമ്ബീവ നാവമുദകേഷു ധീരഃ
കാമന്റെ, ഇന്ദ്രന്റെ, രാജാവായ വരുണന്റെ, വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയാൽ, സവിതാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, അഗ്നിയുടെ ഹോമത്താൽ, എന്റെ ശത്രുക്കളെ നീക്കിക്കളയണം. നൂതനൻ ഒരു നാവിനെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് തള്ളിയിടുന്നതുപോലെ അവരെ നീക്കണം.
അധ്യക്ഷോ വാജീ മമ കാമ ഉഗ്രഃ കൃണോതു മഹ്യമസപത്നമേവ । വിശ്വേ ദേവാ മമ നാഥം ഭവന്തു സര്വേ ദേവാ ഹവമാ യന്തു മ ഇമമ്
കാമൻ, ശക്തനായവൻ, കാവലുകാരൻ, വേഗനായവൻ, എന്നെ ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കട്ടെ. എല്ലാ ദേവതകളും എനിക്ക് രക്ഷകരാകട്ടെ; എല്ലാവരും എന്റെ പ്രാർത്ഥനയിലേക്ക് വരിക.
ഇദമാജ്യം ഘൃതവജ്ജുഷാണാഃ കാമജ്യേഷ്ഠാ ഇഹ മാദയധ്വമ് । കൃണ്വന്തോ മഹ്യമസപത്നമേവ
ഈ നെയ്യിൽ സന്തോഷിച്ചിരിക്കുക, ആഗ്രഹത്തിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ളവരേ, അതിൽ ആനന്ദിക്കൂ. എന്നെ മാത്രം ശത്രുക്കളില്ലാതെ ആക്കൂ.
ഇന്ദ്രാഗ്നീ കാമ സരഥം ഹി ഭൂത്വാ നീചൈഃ സപത്നാന് മമ പാദയാഥഃ । തേഷാം പന്നാനാമധമാ തമാംസ്യഗ്നേ വാസ്തൂന്യനുനിര്ദഹ ത്വമ്
ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും, കാമംകൊണ്ടു ചേർന്ന് എനിക്ക് അനുഗ്രഹിക്കണം; എന്റെ ശത്രുക്കളെ താഴേക്ക് തള്ളിക്കളയണം. അഗ്നിയേ, താഴെ വീണവരുടെ ഇരുണ്ടതും താഴ്ന്നതുമായ വാസസ്ഥലങ്ങൾ നീ കത്തിച്ചൂണ്ടണം.