നമുക്ക് ഈ ദൈവികമായ അഥർവവേദ മന്ത്രങ്ങളുടെ കഥപോലെ ഒഴുകുന്ന വിവരണത്തിലേക്ക് കടക്കാം. ആധ്യാത്മികമായ ഒരു പ്രവാഹത്തിൽ, ഒരു നായ്ക്ക് സ്ഥിരതയും ദൃഢതയും ലഭിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥന ഉയർന്നു. അപ്പോൾ, ഒരു സുന്ദരമായ, എന്നാൽ സരളമായ അളവുകോൽ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ അളവുകോലിന് അതിന്റെ സ്തുതിയും മഹത്വവും പകർന്നുകൊണ്ട്, 'ആമിനോനിതി' എന്ന പദം ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ അതിന് സമൃദ്ധിയും ഐശ്വര്യവും ലഭിച്ചു. അതേ പദം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ശക്തി തകരാറിലായി. ഈ സമയത്ത്, സമ്പത്തുകളുമായി വരുൺ ദേവൻ സഞ്ചരിച്ചു. ഭാരതിയുടെ നൂറ്റാണ്ട് ശക്തികൾ അവിടെ സാന്നിദ്ധ്യമാക്കി. പുതിയ ദൃശ്യം തുറക്കുന്നു: നൂറ് പൊൻ കുതിരകളും, നൂറ് പൊൻ രഥങ്ങളും, നൂറ് പൊൻ കുരിശുകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അഹുല, കുസ, വർത്തക എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിശേഷണങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട്. അങ്ങോട്ട്, കുതിരയുടെ കുതിപ്പുപോലെ ഉണർത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ശക്തി ഉണ്ടായി. കാടുമായി ഒരു സ്ത്രീ എത്തുന്നു. കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നവർ ഒരു തോണി പിടിച്ചെടുത്തു. "ഇതാണ് എന്റെ മദകരമായ ദ്രാവകം," എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. ആ കാലവൃക്ഷങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അവിടെ പാചകയുക്തമായ ഭോജനനൈവേദ്യവും, പച്ചക്കറികളാൽ സമ്പന്നമായ നൈവേദ്യവും സമർപ്പിക്കുന്നു. അത്തിപ്പഴം, വാഗ, ധാവ എന്നിങ്ങനെയുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ അവിടെ കാണാം. അരദുപരാമ എന്നോരു വിശേഷതയും ഉണ്ട്. ഒരു വൻ അവസ്ഥയിലായി, നിലത്ത് വീണുപോയവനെന്നപോലെ ഒരാൾ കിടക്കുന്നു. ആ പുരുഷൻ മുഴുവൻ പരന്നു കിടക്കുന്നു. "ഞാൻ പാൽ കയറുന്നില്ല, പോഷകനെക്കായി," എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. അന്യരുടെ സമ്പത്തിൽ നിന്ന് അർദ്ധശ്ലോകം പോലും അതിക്രമിക്കരുത്. രണ്ട് ആനകളുടെ ദൃഢതപോലുള്ള കരുത്ത് കൈവശം. പിന്നീട്, രണ്ട് കിരണങ്ങൾ നീട്ടി, മനുഷ്യൻ അവയെ ചുരണ്ടുന്നു. "ഇത് നീ കരുതുന്നതുപോലെ അല്ല, കന്യകേ," എന്ന് ആവർത്തിക്കുന്നു. അമ്മയുടെ രണ്ട് കിരണങ്ങൾ മനുഷ്യനെ ഒഴികെ പിൻവലിച്ചു. "ഇത് നീ കരുതുന്നതുപോലെ അല്ല, കന്യകേ," വീണ്ടും ആവർത്തനം. രണ്ട് ചെവികൾ പിടിച്ചുവെച്ച്, നടുവിലുള്ളത് പുറത്തുവിടുന്നു. കിടക്കുന്നവനും നിൽക്കുന്നവനും സത്യം മറയ്ക്കപ്പെടുന്നു. മൃദുവായതിൽ, മൃദുത്വത്തിൽ, നീ മറയ്ക്കുന്നത് മൃദുവാണ്. മൃദുവല്ലാത്തതുപോലെയും, ഉള്ളിലെ രോമം വീണുപോയതുപോലെയും, അഗാധത്തിൽ; എല്ലാം നീ കരുതുന്നതുപോലെ അല്ല, കന്യകേ. ഇവിടെ, കിഴക്കോട്ടും പടിഞ്ഞാറോട്ടും വടക്കോട്ടും തെക്കോട്ടും, നീ ദണ്ഡത്തോടെ ശാസിക്കുന്നു. കാളക്കുട്ടികളും പുരുഷന്മാരും കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, വടക്ക് തലചായ്ത്ത് ഇരിക്കുന്നു. പാത്രം കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, വടക്ക് തലചായ്ത്ത് വയ്ക്കുന്നു. വിശാലമായ തളികയും, കലശവും, ദ്രവിക്കുന്ന ചമ്മതിയും അങ്ങനെയെല്ലാം കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, വടക്ക് തലചായ്ത്ത് വയ്ക്കുന്നു. ഭക്ഷ്യത്തിനായി വന്നവനും, അരിക്കും പഴത്തിനും പോയവനും, ഗായകൻ താളം ഇടുമ്പോൾ ദൈവികശക്തിയെ ആഹ്വാനിക്കുന്നു. പാത്രത്തിന്റെ പാളിയിൽ, രാത്രിയിൽ, കുരയും കാലും വയ്ക്കുന്നു; പരമോന്നത ജനനം ഉണ്ടാവട്ടെ, കുറഞ്ഞത് തന്റെ വഴി തുടരട്ടെ. ചുരുവൻ, കാട്ടുവെള്ളരി, അത്തിപ്പില, പലാശപ്പില, ഈർപ്പം നിറഞ്ഞ കൂമ്പ്, കുതിരയുടെ കുതിര, പശുവിന്റെ കുതിര—എല്ലാം ഗായകൻ ദൈവശക്തിക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു. ദേവതകൾ ഇവിടെ ചാടിവന്നു. യജമാനനായവൻ ഉത്സാഹത്തോടെ നീങ്ങട്ടെ; നീ നല്ലവനാണ്, നീ ദൃഢനാകും, ഉത്സാഹിയും. ഭാര്യയെ കാണുമ്പോഴും, അവളെക്കായി ഹോമം നടത്തുമ്പോഴും, ഗായകൻ ദൈവശക്തിയെ ആഹ്വാനിക്കുന്നു; പുരോഹിതൻ വിഷ്ടിമയിലൂടെയും, ഗായകൻ ദൈവശക്തിയെ വിളിക്കുന്നു. ആദിത്യർ, അങ്കിരസിൽ നിന്നുള്ള ദക്ഷിണ ഗായകർക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. പിന്നെ, ഗായകൻ തന്നെ അതു തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു, വീണ്ടും വീണ്ടും. അതാണ് ഗായകൻ നമ്മുടെതായി എടുത്തത്; മറ്റൊന്നിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല, മറ്റൊന്നിനെ ഞങ്ങൾ യാഗത്തിൽ നയിക്കുന്നുമില്ല. ഇങ്ങനെ, ഈ ദൈവിക മന്ത്രങ്ങൾ അർത്ഥസമ്പന്നമായ ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ ഘടകങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ, ദർശനങ്ങൾ, സമ്പത്തും സമർപ്പണവും, ദൈവാനുഗ്രഹവും ഒരുമിച്ചൊരുമിച്ച് ഒരു മഹത്തായ സംവാദം പോലെ ഒഴുകി.