ഏകാന്തമായ ഒരു യജ്ഞവേദിയിൽ, മഹാര്ഷികൾ സമാഹിതരായി അഗ്നിക്കു മുമ്പിൽ ഉപവസിച്ചു. അവർ ശ്രേഷ്ഠമായവർക്കായി ഹോമം അർപ്പിച്ചു: “പരമോന്നതനായി ഹോമം, സ്വാഹാ!” എന്നുഅവരുടെ ഉച്ചാരണം ആകാശത്തേക്കുയർന്നു. അങ്ങനെ, വടക്കോട്ട് ദിശയിലെ ദൈവങ്ങൾക്ക്, മഹർഷികൾക്കു, കിരീടം ധരിച്ചവർക്കും, വിവിധ ദേവസംഘങ്ങൾക്കും, മഹാസംഘങ്ങൾക്കും, എല്ലാ അംഗിരസ്മുനികൾക്കും, ജ്ഞാനസമ്പന്നരായ സംഘങ്ങൾക്കും അവർ ഹോമം അർപ്പിച്ചു. രണ്ടായിരം വീതം ഉള്ള ഇരുവർക്കും ഹോമം അർപ്പിച്ചു. പിന്നെ ബ്രഹ്മണേ, സകലവും ആക്കിയ ബ്രഹ്മണേ, ഹോമം അർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ മഹർഷികൾ പറഞ്ഞു: “ബ്രഹ്മണിൽ ഏകീകരിച്ച ശക്തികൾ ഏറ്റവും പ്രാചീനമാണ്. ആദ്യം ബ്രഹ്മൻ ആകാശം വ്യാപിച്ചു. സകല ജന്തുക്കളിലും ആദ്യം ജനിച്ചവൻ ബ്രഹ്മൻ തന്നെയായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള ബ്രഹ്മനോടു തുല്യനായവൻ ആരാണ്?” ഇതിനുശേഷം, അവർ അഥർവണമുനികളുടെ നാലു ഛന്ദസ്സുകൾക്കായി ഹോമം അർപ്പിച്ചു. അഞ്ചു, ആറു, എഴു, എട്ട്, ഒൻപത്, പത്തു, പതിനൊന്ന്, പന്ത്രണ്ട്, പതിമൂന്ന്, പതിനാല്, പതിനഞ്ച്, പതിനാറ്, പതിനേഴു, പതിനെട്ടു, പതിനൊന്നു, ഇരുപത് എന്നിങ്ങനെ ഓരോ ശ്ലോകസംഖ്യയുള്ള സ്തുതികൾക്കായി ഹോമങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു. മഹാവർഗ്ഗത്തിനും, മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സ്തുതികൾക്കും, ഒറ്റ ശ്ലോകമുള്ളവയ്ക്കും, ചെറുതായവയ്ക്കും, ഒരു ശ്ലോകം കുറവായവയ്ക്കും, ചുവന്നവർക്കും, രണ്ടു സൂര്യന്മാർക്കും, വ്രാത്യന്മാർക്കും, പ്രജാപതികൾക്കും, വിശാസഹ്യയ്ക്കും, മംഗളികർക്കും, വീണ്ടും ബ്രഹ്മണേ ഹോമം അർപ്പിച്ചു. പിന്നീട് അവർ വീണ്ടും പ്രഘോഷിച്ചു: “ശക്തികൾ ബ്രഹ്മണിൽ ഏകീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദിയിൽ ബ്രഹ്മൻ പരമാകാശം വ്യാപിച്ചു. സകല ജീവികളിലും ആദ്യം ജനിച്ചവൻ ബ്രഹ്മൻ. അങ്ങനെയുള്ള ബ്രഹ്മനോട് തുല്യനായവൻ ആരാണ്?” അങ്ങനെ മഹർഷികൾ ഭക്തിപൂർവം ഹോമങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു, സകല ദേവതകളെയും, ഋഷിമാരെയും, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആധാരമായ ബ്രഹ്മണെയും സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, സകലത്തിലും ബ്രഹ്മൻ ആദ്യനും, പരമോന്നതനും എന്ന സത്യത്തെ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ, ആ യജ്ഞവേദി ദിവ്യമായ ശാന്തിയിൽ നിറഞ്ഞു.