ഈ അനുച്ഛേദങ്ങളിൽ, ദിശകളുടെ ദേവതകൾക്കും, പശുവിന്റെ മഹത്വത്തിനും, അവളെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് അർപ്പിക്കുന്നതിന്റെ വിശിഷ്ടതക്കും കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിശുദ്ധമായ കഥയാണു unfold ചെയ്യുന്നത്. ആദ്യമായി, നാല് ദിശകളിലേക്കും ഉയിർക്കുന്ന ദിശയിലേക്കും സ്ഥിരമായ ദിശയിലേക്കും ദേവതകളോടും അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന രക്ഷാകർതൃശക്തികളോടും സമർപ്പണം നടത്തുന്നു. കിഴക്കോട്ടു, അഗ്നിക്കുമാണ് ഈ സമർപ്പണം—അഗ്നി, കറുത്ത രക്ഷകൻ, ആദിത്യൻ, അമ്പുധാരിയായവൻ, ഇവർക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു. അവൻ നമ്മെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ, കാത്തുകൊള്ളട്ടെ. വൃദ്ധാവസ്ഥയ്ക്ക് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നതൊന്നും നമുക്ക് ക്ഷയത്തിലും മരണത്തിലും എത്തിക്കാതിരിക്കട്ടെ; അതു അവൻ മാറ്റി വയ്ക്കട്ടെ, നാം പാക്വതയോടെ ഐക്യപ്പെടട്ടെ. തെക്കോട്ടു, ഈ സമർപ്പണം ഇന്ദ്രനു, ആ ദിശയുടെ അധിപതിക്കും, യമനും, അമ്പുധാരിയായവനും അർപ്പിക്കുന്നു. അവനുമാണ് സംരക്ഷണത്തിനും കാവലിനും പ്രാർത്ഥന. വടക്കോട്ടു, സോമനു, സ്വയംജനിച്ച രക്ഷകനു, അമ്പുധാരിയായവനു സമർപ്പിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ടു, വരുണനു, വിഭജകനു, അന്നത്തിന്റെ രക്ഷകനു, അമ്പുധാരിയായവനു സമർപ്പിക്കുന്നു. സ്ഥിരദിശയിലേക്കു, വിഷ്ണുവിനും, കറുത്ത കഴുത്തുള്ള രക്ഷകനും ഔഷധസസ്യങ്ങൾക്കും സമർപ്പിക്കുന്നു. ഉയിർക്കുന്ന ദിശയിലേക്കു, ബൃഹസ്പതിക്കും, വെള്ളയ രക്ഷകനും, മഴയുണ്ടാക്കുന്ന അമ്പുധാരിയായവനും സമർപ്പിക്കുന്നു. ഈ ദേവതകൾ ഓരോ ദിശയിലും സംരക്ഷണത്തിനും, വൃദ്ധാവസ്ഥയുടെ ദോഷങ്ങൾ നമ്മിൽ വീണു പോകരുതെന്നുമാണ് പ്രാർത്ഥന. ഇനി, പശുവിന്റെ മഹത്വം വിശദീകരിക്കുന്നു. "ഞാൻ കൊടുക്കുന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞ്, അവളെ അർപ്പിക്കണം. ചോദിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശു നൽകണം; അപ്പോൾ അവൾ സന്താനസമ്പന്നയാകും. സന്താനാർത്ഥം അവളെ വാങ്ങുകയും, പശുക്കളും നൽകുകയും വേണം. ദേവതകളുടെ പശുവിനെ ചോദിക്കുന്ന ഋഷിമാർക്ക് നൽകാത്തവൻ ദേവതകളിൽ നിന്നു വേറായിപ്പോകുന്നു. പശുവിന്റെ കൊമ്പുകൾ അടിയാൽ തകർന്നുപോകുന്നു, വാൽ ചവിട്ടൽകൊണ്ട് നശിക്കുന്നു, അവളുടെ വീടുകൾ തീകൊണ്ട് കത്തുന്നു, അവളുടെ അവകാശം കുരുടൻ നൽകുന്നു. അവളുടെ അടിസ്ഥാനം മുതൽ രക്ഷകൻ അവളെ കണ്ടെത്തുന്നു; അതുകൊണ്ടു പശുവിന്റെ യഥാർത്ഥം അറിയാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ്. അവളുടെ കാലിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് 'വിക്ലിന്ദു' എന്ന പേരാണ് കണ്ടെത്തുന്നത്. വായിൽവെച്ച് അവളെ മണമെടുക്കുന്നവർ പേരില്ലാതെ നശിക്കുന്നു. ആർക്കെങ്കിലും അവളുടെ ചെവി കുത്തിയാൽ, അവൻ ദേവതകളിൽ നിന്ന് വേറായിപ്പോകുന്നു; 'ഞാൻ അടയാളം വെക്കാം' എന്നു വിചാരിച്ചാൽ, ഇളയവൻ അവന്റെ അവകാശം അവകാശപ്പെടുന്നു. ആരെങ്കിലും രസത്തിനായി അവളുടെ കുഞ്ഞുകളെ വെട്ടുകയാണെങ്കിൽ, ആ കാളക്കുട്ടികൾ മരിക്കുകയും, പുലി അവളുടെ സന്താനത്തെ കൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്നു. ആർക്കെങ്കിലും ഉല്ലുക്കൻ അവളുടെ രക്ഷകന്റെ രോമം തിന്നുകയാണെങ്കിൽ, ആ വീട്ടിലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ മരിക്കുകയും, പേരില്ലാത്തവരെ രോഗം പിടികൂടുകയും ചെയ്യുന്നു. ദാസിമാർ അവളുടെ ചാണകം രുചിച്ചാൽ, ആ വീട്ടിൽ രൂപഭംഗിയില്ലാത്തത് ജനിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു പാപം ഒഴിവാക്കണം. പശു ദേവതകളും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ജനിക്കുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ ജനിച്ചവളാണ്. അതുകൊണ്ടു അവളെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകണം; അവർ പറയുന്നു: അവൾ സ്വന്തം സംരക്ഷകയാണ്. ആരെങ്കിലും കാട്ടിൽ നിന്ന് അവളെ കൊണ്ടുവന്നാൽ, ദേവതകൾ അവളെ ഉണ്ടാക്കുന്നു; അവളെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാക്കുന്നവൻ ബ്രഹ്മാവിനാൽ അവളെ നേടിയെടുക്കുന്നു. ദേവതകളുടെ പശുവിനെ ചോദിക്കുന്ന ഋഷിമാർക്ക് നൽകാത്തവൻ ദേവതകളിൽ നിന്നും ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്നും വേറായിപ്പോകുന്നു. അവളെ സ്വന്തമാക്കി, മറ്റൊന്നിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ചോദിക്കുന്നവനെ വഞ്ചിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നിക്ഷേപം പോലെ പശുവിനെ നൽകണം; അവളെ ആരിൽ ജനിച്ചാലും അവർ അന്വേഷിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാർ പശുവിനരികിൽ എത്തിയാൽ അവർ അവളെ തേടുന്നു; മറ്റൊരാൾ അവളെ ജയിക്കുമെന്ന പേടി അവളെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവളെ ആരും തിരിച്ചറിയാതെ മൂന്നുവർഷം അജ്ഞാതരോഗം സഹിച്ച് സഞ്ചരിക്കട്ടെ; നാരദാ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ പശുവിനെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അവൾ വരും. പശു ദേവതകളുടെ നിക്ഷേപം ആണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവനെ ഭവയും ശർവയും ചുറ്റിനിൽക്കുന്നു. അവളുടെ തേനോ താടിയോ അറിയാതെ പാൽ കുടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ, കഴിയുമെങ്കിൽ, ഇരുപത്തുംകൊണ്ടും അവളെ പാൽകുടിക്കും. അവളിൽ നിന്ന് അകന്ന്, ചോദിക്കുന്നവർക്കു കൊടുക്കാതിരിക്കുന്നവന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിവൃത്തിയാകുന്നില്ല. ദേവതകൾ പശുവിനെ ചോദിച്ചു; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അവളുടെ വായാക്കി. എല്ലാവർക്കും 'ഹെട' എന്ന വിളി അവൻ നൽകി, മനുഷ്യന് മാത്രം അതു നൽകിയില്ല. 'ഹെട' എന്ന വിളി പശുക്കൾക്ക് നൽകി, പശുവിനെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകി. ദേവതകൾക്ക് നിക്ഷേപമായി വെച്ചതിൽ മനുഷ്യൻ കൈവശം വെച്ചാൽ, അവൻ പ്രിയനല്ല. മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാർ പശുക്കളുടെ ഉടമയോട് നൂറു പശു ചോദിച്ചാൽ, ദേവതകൾ പറഞ്ഞു: അതുകൊണ്ടു പശു ജ്ഞാനികൾക്കാണ്. ജ്ഞാനികൾക്ക് നൽകാതെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പശു നൽകുന്നവനിൽ ഭൂമിയും ദേവതകളും ദുഷ്കരത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നു. ദേവതകൾ ആദ്യം അവളിൽ ജനിച്ചവളെ ചോദിച്ചു; നാരദാ അവളെ ദേവതകളോടൊപ്പം വളർത്തി. പശു സന്താനമില്ലാത്തവനെയും കുറച്ചു പശുക്കളുള്ളവനെയും ആക്കുന്നു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ ചോദിച്ചാൽ, അവൾ അവനിൽ പ്രിയയല്ല. ആഗ്രഹത്തിനായി അഗ്നിക്കും സോമനുമൊക്കെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ചോദിക്കുന്നു; അവർക്കിടയിൽ കൊടുക്കുന്നവൻ വിജയിക്കുന്നു. പശുക്കളുടെ ഉടമ ഈ ശ്ലോകം കേൾക്കാതെ പശുക്കളിൽ സഞ്ചരിക്കട്ടെ; കേട്ടശേഷം വീട്ടിൽ താമസിക്കരുത്. കേട്ടശേഷം പശുക്കളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവന്റെ ആയുസും ഐശ്വര്യവും ദേവതകൾ എടുത്തുകളയും. പശു പലവിധത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേവതകളുടെ നിക്ഷേപമാണ്; ഉടമ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ രൂപങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തണം. ഉടമ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിക്കുമ്പോൾ അവൾ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; പിന്നെ അവളുടെ മനസ്സ് ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് ചോദിക്കാൻ തിരിയുന്നു. ഉടമ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാക്കുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ആ ദേവിയെ നേടുന്നു. പിന്നെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവളെ ചോദിക്കാൻ അവളുടെ ശക്തിയിൽ എത്തുന്നു. പിതൃകർമ്മത്താൽ, ദേവതകൾക്ക് യാഗം ചെയ്ത്, ദാനം നൽകി, ക്ഷത്രിയൻ ശക്തിയിലേക്ക് എത്തുന്നു; പക്ഷേ അമ്മയുടെ കുറ്റം അവനിൽ വരില്ല. പശു ക്ഷത്രിയന്റെ അമ്മയാണ്; അതുകൊണ്ടു അവൾ ആദ്യം ജനിക്കുന്നു. അവളിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകുന്നത് ഒളിപ്പിക്കരുതെന്ന് പറയുന്നു. നെയ്യ് എടുത്ത് അഗ്നിക്കായി ഹോമപാത്രങ്ങളിൽ ഒഴിക്കുന്നതുപോലെ, അഗ്നികൾ പശുവിനെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ദിശകളുടെ ദേവതകളെയും, പശുവിന്റെ ദൈവികതയെയും, അവളെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് അർപ്പിക്കുന്നതിന്റെ മഹത്വത്തെയും, അതിന്റെ ഫലങ്ങളെയും ഈ ശ്രേഷ്ഠമായ ശ്ലോകങ്ങൾ വിശദമായി പറയുന്നു.