ಅಮುತ್ರ ಸನ್ನ್ ಇಹ ವೇತ್ಥೇತಃ ಸಂಸ್ತಾನಿ ಪಶ್ಯಸಿ । ಇತಃ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ರೋಚನಂ ದಿವಿ ಸೂರ್ಯಂ ವಿಪಶ್ಚಿತಮ್
ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತೀ; ನೀನು ಸಮೂಹಗಳನ್ನು ನೋಡುತೀಯೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ದೇವೋ ದೇವಾನ್ ಮರ್ಚಯಸ್ಯನ್ತಶ್ಚರಸ್ಯರ್ಣವೇ । ಸಮಾನಮಗ್ನಿಮಿನ್ಧತೇ ತಂ ವಿದುಃ ಕವಯಃ ಪರೇ
ದೇವತೆಗಳಾದ ನೀನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೀಯೆ, ನೀನು ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅದೇ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ; ಪಾರದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ.
{೪} ಅವಃ ಪರೇಣ ಪರ ಏನಾವರೇಣ ಪದಾ ವತ್ಸಂ ಬಿಬ್ರತೀ ಗೌರುದಸ್ಥಾತ್। ಸಾ ಕದ್ರೀಚೀ ಕಂ ಸ್ವಿದರ್ಧಂ ಪರಾಗಾತ್ಕ್ವ ಸ್ವಿತ್ಸೂತೇ ನಹಿ ಯೂಥೇ ಅಸ್ಮಿನ್
ಹಸು, ಕರುವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಪಾರವಾಗಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟು ನಿಂತಳು. ಆ ಕದ್ರಂಗುಳಿಯ ಹಸು ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು; ಅವಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದು ಈ ಹಿಂಡಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಏಕಪದೀ ದ್ವಿಪದೀ ಸಾ ಚತುಷ್ಪದ್ಯಷ್ಟಾಪದೀ ನವಪದೀ ಬಭೂವುಷೀ । ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷರಾ ಭುವನಸ್ಯ ಪಙ್ಕ್ತಿಸ್ತಸ್ಯಾಃ ಸಮುದ್ರಾ ಅಧಿ ವಿ ಕ್ಷರನ್ತಿ
ಅವಳು ಒಂಟು ಕಾಲು, ಎರಡು ಕಾಲು, ನಾಲ್ಕು ಕಾಲು, ಎಂಟು ಕಾಲು, ಒಂಬತ್ತು ಕಾಲುಗಳಾಗಿದಳು. ಸಾವಿರ ಅಕ್ಷರಗಳಿರುವ ಜಗತ್ತಿನ ಸಾಲು, ಅವಳಿಂದ ಸಮುದ್ರಗಳು ಹರಿದು ಬರುತ್ತವೆ.
ಆರೋಹನ್ ದ್ಯಾಮಮೃತಃ ಪ್ರಾವ ಮೇ ವಚಃ । ಉತ್ತ್ವಾ ಯಜ್ಞಾ ಬ್ರಹ್ಮಪೂತಾ ವಹನ್ತ್ಯಧ್ವಗತೋ ಹರಯಸ್ತ್ವಾ ವಹನ್ತಿ
ಅಮೃತಸ್ವರೂಪ, ನೀನು ಆಕಾಶವನ್ನು ಏರಿದ್ದೀಯೆ; ನನ್ನ ಮಾತು ಹೊರಟಿದೆ. ನಿನಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮಶುದ್ಧಿಯಾದ ಯಜ್ಞಗಳು ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತವೆ; ಹಾರುವ ಕುದುರೆಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತವೆ.
ವೇದ ತತ್ತೇ ಅಮರ್ತ್ಯ ಯತ್ತ ಆಕ್ರಮಣಂ ದಿವಿ । ಯತ್ತೇ ಸಧಸ್ಥಂ ಪರಮೇ ವ್ಯೋಮನ್
ಅಮರನು ನಿನ್ನ ಆಕಾಶದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು, ನಿನ್ನ ಪರಮ ಆಕಾಶದ ಆಸನವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ.
ಸೂರ್ಯೋ ದ್ಯಾಂ ಸೂರ್ಯಃ ಪೃಠಿವೀಂ ಸೂರ್ಯ ಆಪೋಽತಿ ಪಶ್ಯತಿ । ಸೂರ್ಯೋ ಭೂತಸ್ಯೈಕಂ ಚಕ್ಷುರಾ ರುರೋಹ ದಿವಂ ಮಹೀಮ್
ಸೂರ್ಯನು ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಸೂರ್ಯನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಸೂರ್ಯನು ನೀರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಸೂರ್ಯನು ಭೂತಗಳೆಲ್ಲರ ಒಂದು ಕಣ್ಣು, ಆಕಾಶಕ್ಕೂ ಭೂಮಿಗೂ ಏರಿದ್ದಾನೆ.
ಉರ್ವೀರಾಸನ್ ಪರಿಧಯೋ ವೇದಿರ್ಭೂಮಿರಕಲ್ಪತ । ತತ್ರೈತಾವಗ್ನೀ ಆಧತ್ತ ಹಿಮಂ ಘ್ರಂಸಂ ಚ ರೋಹಿತಃ
ವಿಶಾಲವಾದ ಸುತ್ತುಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು, ಯಜ್ಞ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯು ಹಿಮವನ್ನು, ಮಂಜನ್ನು, ರೋಹಿತನನ್ನು ಇಟ್ಟನು.
ಹಿಮಂ ಘ್ರಂಸಂ ಚಾಧಾಯ ಯೂಪಾನ್ ಕೃತ್ವಾ ಪರ್ವತಾನ್ । ವರ್ಷಾಜ್ಯಾವಗ್ನೀ ಈಜಾತೇ ರೋಹಿತಸ್ಯ ಸ್ವರ್ವಿದಃ
ಹಿಮವನ್ನೂ ಮಂಜನ್ನೂ ಇಟ್ಟು, ಪರ್ವತಗಳಂತೆ ಯೂಪಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ರೋಹಿತನ ಬೆಳಕನ್ನು ತಿಳಿದವರು clarified ಬೆಣ್ಣೆ ಮತ್ತು ಜೇನಿನಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿದರು.
ಸ್ವರ್ವಿದೋ ರೋಹಿತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಾಗ್ನಿಃ ಸಮಿಧ್ಯತೇ । ತಸ್ಮಾದ್ಘ್ರಂಸಸ್ತಸ್ಮಾದ್ಧಿಮಸ್ತಸ್ಮಾದ್ಯಜ್ಞೋಽಜಾಯತ
ರೋಹಿತನ ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ, ಬೆಳಕನ್ನು ತಿಳಿದ ಅಗ್ನಿಯು ಹಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಂದ ಮಂಜು ಹುಟ್ಟಿತು, ಅವನಿಂದ ಹಿಮ ಹುಟ್ಟಿತು, ಅವನಿಂದ ಯಜ್ಞ ಹುಟ್ಟಿತು.
ಬ್ರಹ್ಮಣಾಗ್ನೀ ವಾವೃಧಾನೌ ಬ್ರಹ್ಮವೃದ್ಧೌ ಬ್ರಹ್ಮಾಹುತೌ । ಬ್ರಹ್ಮೇದ್ಧಾವಗ್ನೀ ಈಜಾತೇ ರೋಹಿತಸ್ಯ ಸ್ವರ್ವಿದಃ
ಬ್ರಹ್ಮಣಿಂದ ಅಗ್ನಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ, ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಪೋಷಣೆಯಾಗಿವೆ, ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಮವಾಗಿವೆ. ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವ ರೋಹಿತನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಸತ್ಯೇ ಅನ್ಯಃ ಸಮಾಹಿತೋಽಪ್ಸ್ವನ್ಯಃ ಸಮಿಧ್ಯತೇ । ಬ್ರಹ್ಮೇದ್ಧಾವಗ್ನೀ ಈಜಾತೇ ರೋಹಿತಸ್ಯ ಸ್ವರ್ವಿದಃ
ಒಬ್ಬನು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವ ರೋಹಿತನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ.
{೫} ಯಂ ವಾತಃ ಪರಿಶುಮ್ಭತಿ ಯಂ ವೇನ್ದ್ರೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ಪತಿಃ । ಬ್ರಹ್ಮೇದ್ಧಾವಗ್ನೀ ಈಜಾತೇ ರೋಹಿತಸ್ಯ ಸ್ವರ್ವಿದಃ
ಯಾರನ್ನು ಗಾಳಿ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಯಾರನ್ನು ಇಂದ್ರನು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ಪತಿ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವ ರೋಹಿತನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ.
ವೇದಿಂ ಭೂಮಿಂ ಕಲ್ಪಯಿತ್ವಾ ದಿವಂ ಕೃತ್ವಾ ದಕ್ಷಿಣಾಮ್ । ಘ್ರಂಸಂ ತದಗ್ನಿಂ ಕೃತ್ವಾ ಚಕಾರ ವಿಶ್ವಮಾತ್ಮನ್ವದ್ವರ್ಷೇಣಾಜ್ಯೇನ ರೋಹಿತಃ
ವೇದಿಯನ್ನು ಭೂಮಿಯಂತೆ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಆಕಾಶವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿ, ವರ್ಷಧಾರೆಯ ತುಪ್ಪದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುವ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ರೋಹಿತನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.
ವರ್ಷಮಾಜ್ಯಂ ಘ್ರಂಸೋ ಅಗ್ನಿರ್ವೇದಿರ್ಭೂಮಿರಕಲ್ಪತ । ತತ್ರೈತಾನ್ ಪರ್ವತಾನ್ ಅಗ್ನಿರ್ಗೀರ್ಭಿರೂರ್ಧ್ವಾಮಕಲ್ಪಯತ್
ವರ್ಷಧಾರೆಯ ತುಪ್ಪವೇ ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ, ಅಗ್ನಿಯೇ ವೇದಿಯೂ ಭೂಮಿಯೂ ಆಯಿತು. ಅಲ್ಲೆ ಅಗ್ನಿಯು ತನ್ನ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಈ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
ಗೀರ್ಭಿರೂರ್ಧ್ವಾನ್ ಕಲ್ಪಯಿತ್ವಾ ರೋಹಿತೋ ಭೂಮಿಮಬ್ರವೀತ್। ತ್ವಯೀದಂ ಸರ್ವಂ ಜಾಯತಾಂ ಯದ್ಭೂತಂ ಯಚ್ಚ ಭಾವ್ಯಮ್
ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ರೋಹಿತನು ಭೂಮಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: "ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವು, ಈಗಿರುವುದೂ, ಮುಂದಾಗುವದೂ ಹುಟ್ಟಲಿ."
ಸ ಯಜ್ಞಃ ಪ್ರಥಮೋ ಭೂತೋ ಭವ್ಯೋ ಅಜಾಯತ । ತಸ್ಮಾದ್ಧ ಜಜ್ಞ ಇದಂ ಸರ್ವಂ ಯತ್ಕಿಂ ಚೇದಂ ವಿರೋಚತೇ ರೋಹಿತೇನ ಋಷಿಣಾಭೃತಮ್
ಆ ಯಜ್ಞವೇ ಮೊದಲಾದದ್ದು, ಆಗಿದ್ದೂ ಆಗಬೇಕಾದ್ದೂ ಅದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿತು. ಎಲ್ಲವೂ, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವದೆಲ್ಲವೂ, ಋಷಿಯಾದ ರೋಹಿತನಿಂದ ಉದಯವಾಯಿತು.
ಯಶ್ಚ ಗಾಂ ಪದಾ ಸ್ಫುರತಿ ಪ್ರತ್ಯಙ್ಸೂರ್ಯಂ ಚ ಮೇಹತಿ । ತಸ್ಯ ವೃಶ್ಚಾಮಿ ತೇ ಮೂಲಂ ನ ಛಾಯಾಂ ಕರವೋಽಪರಮ್
ಯಾರು ಪಾದದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತುಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಮೂತ್ರವಿಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮೂಲವನ್ನು ನಾನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ, ನೆರಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಯೋ ಮಾಭಿಛಾಯಮತ್ಯೇಷಿ ಮಾಂ ಚಾಗ್ನಿಂ ಚಾನ್ತರಾ । ತಸ್ಯ ವೃಶ್ಚಾಮಿ ತೇ ಮೂಲಂ ನ ಛಾಯಾಂ ಕರವೋಽಪರಮ್
ಯಾರು ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ನೆರಳಿನ ಮಧ್ಯೆ, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮೂಲವನ್ನು ನಾನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ, ನೆರಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಯೋ ಅದ್ಯ ದೇವ ಸೂರ್ಯ ತ್ವಾಂ ಚ ಮಾಂ ಚಾನ್ತರಾಯತಿ । ದುಷ್ವಪ್ನ್ಯಂ ತಸ್ಮಿಂ ಛಮಲಂ ದುರಿತಾನಿ ಚ ಮೃಜ್ಮಹೇ
ಯಾರು ಇಂದು, ದೇವತೆ ಸೂರ್ಯನೇ, ನಿನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡುವೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ದುಷ್ಪ್ನಗಳು, ಮಲಿನತೆ, ದುಃಖಗಳನ್ನು ನಾವು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತೇವೆ.
ಮಾ ಪ್ರ ಗಾಮ ಪಥೋ ವಯಂ ಮಾ ಯಜ್ಞಾದಿನ್ದ್ರ ಸೋಮಿನಃ । ಮಾನ್ತ ಸ್ಥುರ್ನೋ ಅರಾತಯಃ
ನಾವು ದಾರಿಯಿಂದ ತಪ್ಪದೆ ಇರಲಿ, ಯಜ್ಞದಿಂದ ದೂರವಾಗದೆ ಇರಲಿ, ಇಂದ್ರನೇ, ಸೋಮನೇ, ಶತ್ರುಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಉಳಿಯದಿರಲಿ.
ಯೋ ಯಜ್ಞಸ್ಯ ಪ್ರಸಾಧನಸ್ತನ್ತುರ್ದೇವೇಷ್ವಾತತಃ । ತಮಾಹುತಮಶೀಮಹಿ
ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುವವನು, ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ಹಾರುವ ತಂತಿಯಂತೆ ಇರುವವನು, ಅವನ ಹೋಮವನ್ನು ನಾವು ಸ್ವೀಕರಿಸೋಣ.
13.2 ಉದಸ್ಯ ಕೇತವೋ ದಿವಿ ಶುಕ್ರಾ ಭ್ರಾಜನ್ತ ಈರತೇ । ಆದಿತ್ಯಸ್ಯ ನೃಚಕ್ಷಸೋ ಮಹಿವ್ರತಸ್ಯ ಮೀಢುಷಃ
ಆದಿತ್ಯನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಧ್ವಜಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಏರುತ್ತವೆ; ಎಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡುವ ಮಹಾವ್ರತಿಯಾದ ದಯಾಳು ಸೂರ್ಯನವು.
ದಿಶಾಂ ಪ್ರಜ್ಞಾನಾಂ ಸ್ವರಯನ್ತಮರ್ಚಿಷಾ ಸುಪಕ್ಷಮಾಶುಂ ಪತಯನ್ತಮರ್ಣವೇ । ಸ್ತವಾಮ ಸೂರ್ಯಂ ಭುವನಸ್ಯ ಗೋಪಾಂ ಯೋ ರಶ್ಮಿಭಿರ್ದಿಶ ಆಭಾತಿ ಸರ್ವಾಃ
ನಾವು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕನಾದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇವೆ; ಅವನು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವವನು, ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುವವನು, ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರುವವನು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುವವನು.
ಯತ್ಪ್ರಾಙ್ಪ್ರತ್ಯಙ್ಸ್ವಧಯಾ ಯಾಸಿ ಶೀಭಂ ನಾನಾರೂಪೇ ಅಹನೀ ಕರ್ಷಿ ಮಾಯಯಾ । ತದಾದಿತ್ಯ ಮಹಿ ತತ್ತೇ ಮಹಿ ಶ್ರವೋ ಯದೇಕೋ ವಿಶ್ವಂ ಪರಿ ಭೂಮ ಜಾಯಸೇ
ನೀನು ಪೂರ್ವಕ್ಕೂ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೂ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಿಯಮದಿಂದ ಹೋಗುತ್ತೀಯೆ, ನಾನಾ ರೂಪದ ಹಗಲುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಳೆಯುತ್ತೀಯೆ. ಆದಿತ್ಯನೇ, ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆ ಮಹದಾಗಿದೆ, ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟುತ್ತೀಯೆ.
ವಿಪಶ್ಚಿತಂ ತರಣಿಂ ಭ್ರಾಜಮಾನಂ ವಹನ್ತಿ ಯಂ ಹರಿತಃ ಸಪ್ತ ಬಹ್ವೀಃ । ಸ್ರುತಾದ್ಯಮತ್ತ್ರಿರ್ದಿವಮುನ್ನಿನಾಯ ತಂ ತ್ವಾ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಪರಿಯಾನ್ತಮಾಜಿಮ್
ಏಳುವು ಹಸಿರುಗಳು, ಅನೇಕವು, ಜ್ಞಾನಿಯೂ ವೇಗಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನದವನನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅತ್ರಿಯು ಆ ಹರಿವವನನ್ನು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದನು; ಅವನನ್ನು ಪಥದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ಮಾ ತ್ವಾ ದಭನ್ ಪರಿಯಾನ್ತಮಾಜಿಂ ಸ್ವಸ್ತಿ ದುರ್ಗಾಮತಿ ಯಾಹಿ ಶೀಭಮ್ । ದಿವಂ ಚ ಸೂರ್ಯ ಪೃಥಿವೀಂ ಚ ದೇವೀಮಹೋರಾತ್ರೇ ವಿಮಿಮಾನೋ ಯದೇಷಿ
ನೀನು ಪಥದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸದಿರಲಿ; ಶುಭವಾಗಲಿ, ಶುಭಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗು. ಸೂರ್ಯನೇ, ನೀನು ಆಕಾಶವನ್ನೂ ದೇವೀ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ, ಹಗಲಿರುಳನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗು.
ಸ್ವಸ್ತಿ ತೇ ಸೂರ್ಯ ಚರಸೇ ರಥಾಯ ಯೇನೋಭಾವನ್ತೌ ಪರಿಯಾಸಿ ಸದ್ಯಃ । ಯಂ ತೇ ವಹನ್ತಿ ಹರಿತೋ ವಹಿಷ್ಠಾಃ ಶತಮಶ್ವಾ ಯದಿ ವಾ ಸಪ್ತ ಬಹ್ವೀಃ
ಸೂರ್ಯನೇ, ನೀನು ರಥದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ ಶುಭವಾಗಲಿ; ಅದರಿಂದ ನೀನು ವೇಗವಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತೀಯೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಸಿರು ಕುದುರೆಗಳು, ನೂರು ಕುದುರೆಗಳಾದರೂ, ಏಳು ಅನೇಕವಾದರೂ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತವೆ.
ಸುಖಂ ಸೂರ್ಯ ರಥಮಂಶುಮನ್ತಂ ಸ್ಯೋನಂ ಸುವಹ್ನಿಮಧಿ ತಿಷ್ಠ ವಾಜಿನಮ್ । ಯಂ ತೇ ವಹನ್ತಿ ಹರಿತೋ ವಹಿಷ್ಠಾಃ ಶತಮಶ್ವಾ ಯದಿ ವಾ ಸಪ್ತ ಬಹ್ವೀಃ
ಓ ಸೂರ್ಯ ದೇವ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಸುಖಕರವಾದ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಹಸಿರು ಕುದುರೆಗಳು ನೂರು ಇರಬಹುದು, ಏಳು ಇರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಅನೇಕ ಇರಬಹುದು.
ಸಪ್ತ ಸೂರ್ಯೋ ಹರಿತೋ ಯಾತವೇ ರಥೇ ಹಿರಣ್ಯತ್ವಚಸೋ ಬೃಹತೀರಯುಕ್ತ । ಅಮೋಚಿ ಶುಕ್ರೋ ರಜಸಃ ಪರಸ್ತಾದ್ವಿಧೂಯ ದೇವಸ್ತಮೋ ದಿವಮಾರುಹತ್
ಏಳು ಹಸಿರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ರಥಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ರೂಪದಿಂದ, ಮಹತ್ತಾದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರಕಾಶಮಾನನು ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ತೊಡೆದು, ದೇವತೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ಏರಿದನು.