ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ವೇದಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದ ಎರಡು ವೇಗವಾದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜನರು ಸ್ಮರಿಸಿದರು. ಅವರು ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಜನರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು: “ಓ ಕುದುರೆ, ಸುಂದರ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ನೀನು, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಜಯದ ಕಡೆಗೆ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯು.” ಈ ಶ್ವೇತ, ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಬಲಭಾಗಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿದ್ದನು; ಅವನು ದೇವರುಗಳ ಪುರಾತನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆ ಕುದುರೆಗಳು ನದಿಯನ್ನು ಈಜುತ್ತಾ ಸಾಗಿದವು. ಅವುಗಳು ಪ್ರವಾಹದ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಡಿದ ಸೋಮವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದವು. ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಕೇಶವಿತ್ತು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳಲಾಯಿತು: “ಓ ಬಂಗಾರದ ಕೇಶವ, ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು?” ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದ: “ನನಗೆ ಚಿನ್ನದಲ್ಲಿ ಧನ್ಯನಾದ ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಪುತ್ರನು ಬೇಕು.” ಆ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು. ಉತ್ತರ ಬಂದಿತು: “ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ಶಿಂಶಪಾ ಮರಗಳು ನಿಂತಿವೆ. ಅವುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಅವನು ಇರುವನು.” ಆ ಮರಗಳ ಸುತ್ತ, ದಾಟುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಾಯುವವರು ಕುಳಿತು, ಶಂಖವನ್ನು ಊದುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಈಗ ಕುದುರೆಯ ಮಹಾ ಆಗಮನ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯೊಡನೆ ಜತೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮನೆಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ, ಹಸುವಿನಲ್ಲಿ ಧನ್ಯಳಾದವಳು, ಹಸುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಆಗ ಪುರುಷನು ಕುಷ್ಟ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು. ಅಲ್ಲಿ, “ಹುಡುಗ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ” ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿಬಂದಿತು. ಹಾಗೆಯೇ, “ನಿನ್ನ ಪಾಪಗಳು ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ” ಎಂಬುದೂ ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಕೆವಿಕಾ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಳು. ಕುದುರೆಯ ಹಾದಿ ಹಸುವಿನ ತುಳಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಕೆ ಗರುಡದ ಅಧಿಪತ್ಯಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವನ ನಾಲಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿತ್ತು, ರೋಗರಹಿತವಾಗಿತ್ತು. “ಓ ಮಹಾನೀಯ, ಯಾರು ಅನೇಕ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತಲಾಯಿತು. “ಯಾರಿಗೆ ಕಪ್ಪು ಹಸುವಿನ ಹಾಲು? ಯಾರಿಗೆ ಬಿಳಿ ಹಸುವಿನ ಹಾಲು? ಯಾರಿಗೆ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ ಹಸುವಿನ ಹಾಲು?” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಲಾಯಿತು. “ಇವನ್ನು ಕೇಳು, ಎಲ್ಲಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು; ಬೇಯಿಸಿದದನ್ನು, ಹಣ್ಣಾದದನ್ನು ಕೇಳು,” ಎಂದು ಉಪದೇಶವಾಯಿತು. ಯಾವನು ಜೋಳ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಕುಭಿ ಪಾತ್ರೆಯೊಡನೆ ತಪಸ್ವಿಗಳ ನಡುವೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಚಲಿಸದವರು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಬಾವಿ ತೋಡುವವರಾಗಿದ್ದರು. ಆಮಣಕನು ಮಣತ್ಸಕನಾಗಿದ್ದನು. “ಓ ದೇವಾ, ನೀನು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಸಮಾನನಾಗಿರುವವನು,” ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಅರ್ಪಣೆ ಐದು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವನು ಬಹುಮಾನವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಮುಂದಡೆ ಓಡಿದನು. ಶಂಖದ ಧ್ವನಿ ಎದ್ದಿತು. “ನಿನ್ನ ಸಂಗಾತಿ ನಿನಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದಿರಲಿ, ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯದಿರಲಿ,” ಎಂದು ಆಶಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ಹಸುವಿನ ಮರಿ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು. ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪಾನವನ್ನು ತಿಳಿದವನಿಗೆ ಕೊಡು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಈಗ, ಚಲಿಸುತ್ತಾ, ಚಲಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಸಾಗಿದರು—ಈಗ, ಹೀಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರು.