આ ત્વા બ્રહ્મયુજા હરી વહતામિન્દ્ર કેશિના । ઉપ બ્રહ્માણિ નઃ શૃણુ
હે ઇન્દ્ર, તારી બે પીળા ઘોડાઓ પ્રાર્થનાથી જોડાઈને તને અહીં લાવે; અમારી પ્રાર્થનાઓ સાંભળ.
બ્રહ્માણસ્ત્વા વયં યુજા સોમપામિન્દ્ર સોમિનઃ । સુતાવન્તો હવામહે
પ્રાર્થનાથી અમે સોમરસ ધરાવનારા, તને બોલાવીએ છીએ, હે ઇન્દ્ર, જ્યારે સોમરસ પિછાય છે.
યુઞ્જન્તિ બ્રધ્નમરુષં ચરન્તં પરિ તસ્થુષઃ । રોચન્તે રોચના દિવિ
તેઓ ચિતરેલા, લાલ ઘોડાને, જે સ્થિર રહેનારાઓની આસપાસ ફરે છે, જોડે છે; આકાશમાં પ્રકાશ ફેલાય છે.
યુઞ્જન્ત્યસ્ય કામ્યા હરી વિપક્ષસા રથે । શોણા ધૃષ્ણૂ નૃવાહસા
તેઓ એના પ્રિય બે વાંછિત ઘોડાઓને, સુંદર પાંખવાળા, રથમાં જોડે છે; લાલ, બહાદુર, અને લોકો લાવનારા.
કેતું કૃણ્વન્ન્ અકેતવે પેશો મર્યા અપેશસે । સમુષદ્ભિરજાયથાઃ
ચિહ્ન વિનાવાળાને ચિહ્ન આપીને, આકાર વિનાવાળાને આકાર આપી, તું ઉષા સાથે જન્મ્યો હતો.
ઉદુ ત્યં જાતવેદસં દેવં વહન્તિ કેતવઃ । દૃશે વિશ્વાય સૂર્યમ્
કિરણો એ જાતવેદસ દેવને, સૌને જોવા મળે તેવા સૂર્યને, ઉપર લઈ જાય છે.
અપ ત્યે તાયવો યથા નક્ષત્રા યન્ત્યક્તુભિઃ । સૂરાય વિશ્વચક્ષસે
જેમ ચોરો દૂર જાય છે, તેમ રાત્રિ સાથે એ કિરણો સૂર્ય માટે, સર્વત્ર જોનારા માટે, વિલય પામે છે.
અદૃશ્રન્ન્ અસ્ય કેતવો વિ રશ્મયો જનામનુ । ભ્રાજન્તો અગ્નયો યથા
એના કિરણો દેખાયા, એના રશ્મિઓ લોકોમાં ફેલાયા, અગ્નિ જેવી તેજસ્વી.
તરણિર્વિશ્વદર્શતો જ્યોતિષ્કૃદસિ સૂર્ય । વિશ્વમા ભાસિ રોચન
હે સૂર્ય, તું ઝડપી ચાલનારો, સર્વત્ર જોનારો, પ્રકાશ આપનારો છે; તું આખા જગતમાં પ્રકાશ ફેલાવે છે.
પ્રત્યઙ્દેવાનાં વિશઃ પ્રત્યઙ્ઙુદેષિ માનુષીઃ । પ્રત્યઙ્વિશ્વં સ્વર્દૃશે
તું દેવોના સમૂહને પાછા વાળે છે, માનવોના સમૂહને પણ પાછા વાળે છે, અને સમગ્ર પ્રકાશમય જગતને દર્શક માટે પાછું ફેરવે છે.
યેના પાવક ચક્ષસા ભુરણ્યન્તં જનામનુ । ત્વં વરુણ પશ્યસિ
હે વરુણ, તું જે તેજસ્વી દ્રષ્ટિથી ચાલતા લોકો પર નજર રાખે છે, એ જ દ્રષ્ટિથી બધાને જોઈ રહ્યો છે.
વિ દ્યામેષિ રજસ્પૃથ્વહર્મિમાનો અક્તુભિઃ । પશ્યં જન્માનિ સૂર્ય
હે સૂર્ય, તું તારા કિરણોથી વિશાળ આકાશમાં ફરતો રહે છે અને મનુષ્યોના જન્મને નિહાળી રહ્યો છે.
સપ્ત ત્વા હરિતો રથે વહન્તિ દેવ સૂર્ય । શોચિષ્કેશં વિચક્ષણમ્
દેવ સૂર્ય, સાત ગોરા ઘોડાઓ તારો રથ ખેંચે છે; તારા તેજસ્વી વાળ અને સર્વત્ર દ્રષ્ટિ છે.
અયુક્ત સપ્ત શુન્ધ્યુવઃ સૂરો રથસ્ય નપ્ત્યઃ । તાભિર્યાતિ સ્વયુક્તિભિઃ
સૂર્ય, રથના પુત્ર, સાત ઝડપી ઘોડીઓ જોડે છે; એ સ્વયં જોડાયેલી ઘોડીઓથી તું યાત્રા કરે છે.
અભિ ત્વા વર્ચસા ગિરઃ સિઞ્ચન્ત્યા ચરણ્યુવઃ । અભિ વત્સં ન ધેનવઃ
હે તેજસ્વી, તારી પાસે સ્તુતિઓ વહે છે, દોડતા ઘોડાઓ જેવી ઝડપથી—જેમ ગાયો વાછરડાને ઘેરી લે છે.
તા અર્ષન્તિ શુભ્રિયઃ પૃઞ્ચતીર્વર્ચસા પયઃ । જાતં જનિર્યથા હૃદા
એ સ્તુતિઓ તેજથી અને દૂધથી ભરપૂર, ઝળહળતી વહે છે, જેમ માતા પોતાના હૃદયથી નવજાતને જન્મ આપે છે.
વજ્રાપવસાધ્યઃ કીર્તિર્મ્રિયમાણમાવહન્ । મહ્યમાયુર્ઘૃતં પયઃ
વજ્રની શક્તિથી, પ્રસિદ્ધિએ મરણ પામતા માણસને જીવન, ઘી અને દૂધ મારી પાસે લાવ્યું છે.
આયં ગૌઃ પૃશ્નિરક્રમીદસદન્ માતરં પુરઃ । પિતરં ચ પ્રયન્ત્સ્વઃ
આ ચિતરેલી ગાય આગળ વધીને પોતાની માતા પાસે પહોંચી છે અને પિતા પાસે પણ જાય છે.
અન્તશ્ચરતિ રોચના અસ્ય પ્રાણાદપાનતઃ । વ્યખ્યન્ મહિષઃ સ્વઃ
એ તેજસભર લોકોમાં ફરે છે, શ્વાસ અને ઉચ્છ્વાસથી; મહાન મહિષએ પ્રકાશ જાહેર કર્યો છે.
ત્રિંશદ્ધામા વિ રાજતિ વાક્પતઙ્ગો અશિશ્રિયત્। પ્રતિ વસ્તોરહર્દ્યુભિઃ
ત્રીસ નિવાસસ્થાનોમાં એ પ્રકાશે છે; વાણી રૂપ પક્ષી ઉડીને તેજસ્વી ઉષાઓના બોલાવાને પ્રતિસાદ આપે છે.
યચ્છક્રા વાચમારુહન્ન્ અન્તરિક્ષં સિષાસથઃ । સં દેવા અમદન્ વૃષા
હે મહાન, જ્યારે તું વાણી પર આરૂઢ થયો અને આકાશને જીતવા ઇચ્છ્યું, ત્યારે બધા દેવતાઓ આનંદિત થયા.
શક્રો વાચમધૃષ્ટાયોરુવાચો અધૃષ્ણુહિ । મંહિષ્ઠ આ મદર્દિવિ
હે મહાન, વાણીમાં દઢતા આપ, અવાજને વિશાળ અને અપરાજિત બનાવ; સ્વર્ગમાં તું સર્વોચ્ચ આનંદમાં રહેજે.
શક્રો વાચમધૃષ્ણુહિ ધામધર્મન્ વિ રાજતિ । વિમદન્ બર્હિરાસરન્
હે મહાન, વાણીમાં દઢતા આપ; ધર્મનું નિવાસસ્થાન પ્રકાશે છે; જેમણે યજ્ઞ માટે કુશ પાથર્યા છે, તેઓ આનંદિત થાય.
તં વો દસ્મમૃતીષહં વસોર્મન્દાનમન્ધસઃ । અભિ વત્સં ન સ્વસરેષુ ધેનવ ઇન્દ્રં ગીર્ભિર્નવામહે
અમે એ અદ્ભુત, મૃત્યુને જીતનારા, આનંદદાયક ઇન્દ્રની સ્તુતિ કરીએ છીએ, જેમ ગાયો વાછરડાને પોતાના વાડામાં ઘેરી લે છે.
દ્યુક્ષં સુદાનું તવિષીભિરાવૃતં ગિરિં ન પુરુભોજસમ્ । ક્ષુમન્તં વાજં શતિનં સહસ્રિણં મક્ષૂ ગોમન્તમીમહે
અમે તેજસ્વી, દયાળુ, શક્તિશાળી, બલથી ઘેરાયેલા, ખજાનાથી ભરપૂર પર્વત જેવા, ધન-ધાન્યથી સમૃદ્ધ અને ગાયોથી ભરેલા દેવને ઇચ્છીએ છીએ.
તત્ત્વા યામિ સુવીર્યં તદ્બ્રહ્મ પૂર્વચિત્તયે । યેના યતિભ્યો ભૃગવે ધને હિતે યેન પ્રસ્કણ્વમાવિથ
હું તારી શૂરવીરતા અને પ્રાચીન જ્ઞાન તરફ આવું છું, જેના દ્વારા તું પ્રયત્નશીલ ભૃગુઓને ધન મેળવવામાં મદદ કરી અને પ્રસ્કણ્વને રક્ષ્યો હતો.
યેના સમુદ્રમસૃજો મહીરપસ્તદિન્દ્ર વૃષ્ણિ તે શવઃ । સદ્યઃ સો અસ્ય મહિમા ન સંનશે યં ક્ષોણીરનુચક્રદે
હે મહાન ઇન્દ્ર, જેના બળથી તું મહાન નદીઓને વહાવતો અને સમુદ્રને પ્રવાહિત કરતો, એ તારી શક્તિથી; જેના પર પૃથ્વી જીત મેળવી શકી નથી, તેની મહિમા તુરંત ઘટતી નથી.
કન્ નવ્યો અતસીનાં તુરો ગૃણીત મર્ત્યઃ । નહી ન્વસ્ય મહિમાનમિન્દ્રિયં સ્વર્ગૃણન્ત આનશુઃ
માણસોમાંથી કોણ એ ઝડપી આતસીના ઘોડાઓની યોગ્ય રીતે સ્તુતિ કરી શકે? કોઈ પણ એના મહિમા અને બળની સંપૂર્ણ રીતે પ્રશંસા કરી શક્યો નથી, ભલે એના ગુણગાન કર્યા હોય.
કદુ સ્તુવન્ત ઋતયન્ત દેવત ઋષિઃ કો વિપ્ર ઓહતે । કદા હવં મઘવન્ન્ ઇન્દ્ર સુન્વતઃ કદુ સ્તુવત આ ગમઃ
ક્યારે ગાયક, સચ્ચરિત્ર અને પ્રેરિત લોકો દેવને બોલાવે છે? કયો ઋષિ, કયો વિદ્વાન તેને સ્મરે છે? હે દયાળુ ઇન્દ્ર, ક્યારે તું દબાવેલા સોમ અને સ્તુતિના ગીત પાસે આવશે?
અભિ પ્ર વઃ સુરાધસમિન્દ્રમર્ચ યથા વિદે । યો જરિતૃભ્યો મઘવા પુરૂવસુઃ સહસ્રેણેવ શિક્ષતિ
હવે ઇન્દ્રની પ્રસંસા કરો, જે ધન આપનાર છે અને તમને ઓળખાય છે. એ દયાળુ, ગાયકને હજારોની જેમ ધન આપે છે.