એક ભક્તિભર્યા હૃદયથી, એક યજમાન ઇન્દ્રના ઘર સમાન આશ્રયસ્થાનને સંબોધે છે—“હે ઇન્દ્રના ગૃહ! હું તને શરણું જઉં છું, તારી અંદર પ્રવેશું છું. તું સર્વવ્યાપી, સર્વપુરુષ, સર્વાત્મા, સર્વદેહી છે—મારા સર્વ સાથે, હું તારી સાથે એક થાઉં છું.” એ જ ભાવથી, ઇન્દ્રની રક્ષાને પણ તે શરણાગતિ અર્પે છે, પોતાનું સર્વસ્વ સમર્પિત કરે છે. પછી, ઇન્દ્રના કવચને પણ તે પોતાની અંદર સમાવિષ્ટ કરે છે—“હે ઇન્દ્રના કવચ! હું તને અર્પણ થાઉં છું, તારી અંદર પ્રવેશું છું, મારા સર્વ સાથે તારી સાથે જોડાઈ જાઉં છું.” ફરીથી, એ ઇન્દ્રની રક્ષાને શરણું જાય છે, સર્વ સાથે એમાં એકરૂપ થવાની પ્રાર્થના કરે છે. પછી, યજમાન પ્રાર્થના કરે છે—“અમને આગળ વઢાવ, દુશ્મનાવટમાં અમને પાછળ ન મૂકી દે. જમણી દિશાનો માર્ગ અમાથી દૂર ન થાય. જે સુખ અને વિજય આપે છે, તેને વંદન; અને જે દુશ્મનાવટને દૂર કરે છે તેને પણ વંદન.” પછી, દુશ્મનાવટને, યજ્ઞકર્તાને, અને માનવને બંધનારા પ્રત્યે શ્રદ્ધા અને વિનંતી વ્યક્ત કરે છે—“હે દુશ્મનાવટ! તું અમને નષ્ટ ન કર, દુઃખ ન આપ.” યજમાન દેવી-દેવતાઓને પ્રાર્થના કરે છે—“દેવતાઓએ દિવસ અને રાત્રિએ જે વિનાશ કર્યો હોય, એ અમથી દૂર રહે. અમે દુશ્મનાવટને પાર કરી જઈએ; દુશ્મનાવટના અભાવને વંદન.” પછી, સરસ્વતી, અનુમતિ અને ભાગને બોલાવે છે—“હે દેવીઓ! હું એવા મીઠા, સુખદ, પ્રિય શબ્દો બોલું કે જે દેવતાઓને પ્રિય પડે.” આજે, જે કોઈને હું વાણી અને મનથી શોધું, સરસ્વતી સાથે જોડાયેલ મનથી, વિશ્વાસ એ વ્યક્તિ સુધી પહોંચે—એવું તપે છે. એ પણ પ્રાર્થના કરે છે—“અમારું વિનાશ કે વાણી અમથી દૂર ન થાય; હે ઇન્દ્ર અને અગ્નિ, અમને ધન આપો. આજે દાન આપવા ઇચ્છુક બધા, દુશ્મનાવટ અમથી દૂર રાખે.” પછી, દુશ્મનાવટને સંબોધે છે—“હે અસફળતા! તું દૂર જા; તારો શસ્ત્ર અમે તારી પાસેથી દૂર લઈ જઈએ છીએ. હું તને ઓળખું છું—પલક મારતી, ઘા મારતી દુશ્મનાવટ.” એ કહે છે કે—even when naked, you join people in dreams; the mind of enmity, failure, and man mingle together. પછી, તે સુવર્ણવર્ણ, ગર્વીતા, સર્વ આશા તોડનારી નિૃતિને વંદન કરે છે. અને સુવર્ણકેશ, સુખી, સુવર્ણમય મહેલ ધરાવનારી, વિશાળ, દુશ્મનાવટ ધરાવનારી દેવીને પણ વંદન કરે છે. પછી, યજ્ઞ માટે વૈકણ્કત લાકડાંથી અગ્નિમાં આહુતિ આપે છે—“હે અગ્નિ, તું અહીં આનંદ લઈ, બધા મારા આહવાને આવકારો.” ઇન્દ્રને પણ બોલાવે છે—“હે ઇન્દ્ર, મારા આહવાને આવો; હું આ યજ્ઞ કરું છું—શ્રવણ કરો. જે ઇન્દ્રસમાન સહાયક છે, તેઓ મારા મનને નમાવે. હે જાતવેદસ, તેમના સાથે, અમે બળ પ્રાપ્ત કરીએ, શરીરનું રક્ષણ કરીએ.” કોઈ અધર્મી યજ્ઞ કરવા ઈચ્છે તો, એના અર્પણ અગ્નિ સુધી ન પહોંચે, દેવતાઓ એનો સ્વીકાર ન કરે—મારો યજ્ઞ માત્ર મારો જ રહે. ઇન્દ્રસમાન સહાયક પહેલા દોડે, ઇન્દ્રના આદેશે ઘા મારે, મેષને વાઘ જેવો તોડી નાખે, પણ જીવ બચી રહે—એવી પ્રાર્થના કરે છે. જેને પાપ દૂર કરવા માટે પુરોહિત બનાવ્યો હોય, એ ઇન્દ્રથી નીચે રહે—એવું યજમાન ઇચ્છે છે. પ્રાચીનકાળમાં દેવોએ જે પ્રાર્થના, કવચ, રક્ષણ બનાવી લીધું હોય, એ બધું દુશ્મન માટે નિરરસ બની જાય—એવી યજમાનની ઇચ્છા છે. પછી, ઇન્દ્રને પ્રાર્થના કરે છે—“હે વૃત્રનાશક ઇન્દ્ર! જેને તું દૂર કરી દીધા હોય અથવા કરવાના હોય, તેમને પાછા લાવ. જેમ તું વિખેરાયેલા લોકો ફરી એક કરે છે.” પછી, ઇન્દ્રની મહિમા ગાય છે—“જેમ તું ઉચ્ચ વાણી મેળવી નીચેનું સ્થાન બનાવ્યું, એ રીતે હું લોકોને ચિરસ્થાયી લોકોની નીચે રાખું છું.” પછી, યજમાન ઇન્દ્રને બોલાવે છે—“હે વૃત્રનાશક ઇન્દ્ર, અહીં દુશ્મનને ઘા કર, અહીં ઊભા રહેજે, હું તારો ભક્ત છું. અમે તને પકડી લઈએ છીએ, તારી કૃપા અમને પ્રાપ્ત થાય.” પછી, યજમાન આકાશને, પૃથ્વીને, અંતરિક્ષને ક્રમશઃ આહુતિ અર્પે છે. પછી, સૂર્યને પોતાની દૃષ્ટિ, વાયુને શ્વાસ, અંતરિક્ષને આત્મા, પૃથ્વીને શરીર માને છે—“હું અસ્તૃતા છું; આ જ હું છું. એ સ્વર્ગ અને પૃથ્વીનું રક્ષણ કરે છે.” પછી, પ્રાર્થના કરે છે—“બળ વધે, શક્તિ વધે, વિવેક અને સામર્થ્ય વધે; પ્રાણદાતા અને તેની પત્ની, પોતાના બળથી, મને રક્ષે. તમે મારા સાથે રહો, મને દુઃખ ન આપો.” પછી, યજમાન પ્રત્યેક દિશામાંથી આવનારા દુશ્મન સામે પથ્થર જેવું કવચ ઇચ્છે છે—પૂર્વ, દક્ષિણ, પશ્ચિમ, ઉત્તર, સ્થિર દિશા, ઉપરથી, મધ્ય દિશાઓથી આવનારા દુશ્મન સામે પણ એ કવચ જાળવે છે. પછી, મહાન મનથી, યજમાન પ્રાણ, માતરિશ્વાન, આત્મા, દૃષ્ટિ, શ્રવણ, શરીર—all calls upon the vital forces—અને વાણી માટે સરસ્વતીને મનથી યુક્ત કરી બોલાવે છે. અંતે, યજમાન પુછે છે—“હે મહાન દેવ! મેં અહીં અસુર સાથે કેવી રીતે વાત કરી? પિતાને, હરિને, જે ભયાનક અને મહાન બળ ધરાવે છે, તેને કેવી રીતે સંબોધ્યું? હે વરુણ, તું દક્ષિણ દિશા પૃશ્નિને આપી—પછી ફરી તું તારા મનથી આરોગ્ય આપે છે.” આ રીતે, યજમાન શ્રદ્ધા, રક્ષણ, દુશ્મનાવટના નિવારણ અને દેવતાઓની કૃપા માટે સતત પ્રાર્થના કરે છે, અને સર્વ સાથે એકરૂપ થવાની, સર્વ દિશામાંથી સુરક્ષા અને કલ્યાણની કામના કરે છે.