પવિત્ર અવસ્થામાં, પુલના રક્ષકોએ પોતાના સ્થાન પર બેસીને શંખ વગાડતો ધ્વનિ કર્યો. એ સમયે મહાન આવનારો ઘોડો આવે છે—એનું આગમન સર્વેને મહાન લાગે છે. ઘોડો પોતાના સાથી સાથે એકસાથે પ્રયત્ન કરે છે. ઘરગથ્થુ સ્ત્રી, જે ગાયોમાં સમૃદ્ધ છે અને ગાયોની સાથે જાય છે, એમ કહેવાય છે. એ સમયે, માનવ, તું કુષ્ટ ઘાસ પર આરામથી સૂઈ રહ્યો છે. યુવાન પક્ષી બંધાયેલું છે—એમ કહેવાય છે. એ જ રીતે, તારા પાપો બંધાયેલાં છે—એમ પણ કહેવાય છે. હવે, કેવિકા જાગી છે. ઘોડાનો વારો એ છે જ્યાં ગાયના ખુરના નિશાન છે. એ સ્ત્રી છે, જે ગૃધ્રની સ્વામિની છે. એ સમયે, જીભ સ્વસ્થ અને રોગમુક્ત છે. હવે પ્રશ્ન થાય છે—કોણ છે, હે મહાન, જેના પાસે અનેક બાણો છે? કોણે કાળી ગાયનું દૂધ મેળવ્યું? કોણે ધોળી ગાયનું દૂધ મેળવ્યું? કોણે શ્યામ ગાયનું દૂધ મેળવ્યું? એ પૂછો, પૂછો—ક્યાં છે એ? રાંધેલા વિષય વિશે પૂછો, પક્વ વિષય વિશે પૂછો. યવ વાવનાર, પોતાના કુભિ પાત્ર સાથે સંન્યાસીઓમાં ફરતો રહે છે. જે અડગ છે, એ જ કૂવા બનાવનાર છે. આમણક એ જ મણત્સક છે. હે દેવ, તું સૂર્ય સમાન અપ્રતિમ છે. આ હવન પાંચ ભાગોમાં તૈયાર કરવામાં આવ્યો છે. એક દોડતો જાય છે, ફળ મેળવવા ઈચ્છે છે. ફરી શંખ ઉઠી છે. તારો સાથી તને દુઃખ ન આપે, કે તને ઓળખી ન જાય. તેઓ ગાયના વાછરડા પાસે જાય છે. જે ખોરાક અને પીણું જાણે છે, તેને આપો. હવે, સતત ગતિશીલ છે—એ રીતે આગળ વધો. હવે, ફરી ગતિશીલતા છે. કુતરો અમારો માટે સ્થિર થાય—કે કૂતરો સ્થિર રહે. માપવાની કાંડી પાતળી છે—અથવા, આ પાતળી માપક છે. ‘આમિનોનિતિ’ કહેતાં એ ફલે છે. એની પુનરાવૃત્તિથી વિઘટન થાય છે. વરુણ ધન સાથે જાય છે. શત બારતી શક્તિઓ છે. શત સોનાના ઘોડા, શત સોનાના રથ, શત સોનાના કુહાડા, અને અહુલા, કુશ, વર્ત્તક. એને ખુરથી હલાવાય છે. સ્ત્રી જંગલ સાથે આવે છે. અને, નાવ જંગલમાં રહેનારાઓ દ્વારા પકડી લેવાય છે.