એક શુભ પ્રભાતે, એક યજમાન પોતાના શરીરમાં શક્તિ અને ચપળતા માટે પ્રાર્થના કરે છે—એના થાઈમાં જોર, પગમાં ઝડપી, પગલાંમાં સ્થિરતા રહે અને એના બધા અંગ અખંડ અને નિર્ભય રહે. એ ઇચ્છે છે કે એનું શરીર સંપૂર્ણપણે જોડાયેલું રહે અને એ પૂર્ણ આયુષ્ય પ્રાપ્ત કરે. યજમાન અગ્નિદેવને વિનવે છે કે, “હે શુદ્ધિકર્તા, મારા માટે આનંદથી બેસો અને સ્વર્ગલોકમાં મને પરિપૂર્ણતા આપો.” પછી એ પ્રભુને પ્રાર્થના કરે છે—દેવતાઓમાં, રાજાઓમાં, દરેક જોનારમાં, શૂદ્ર કે આર્ય, સૌના હૃદયમાં એ પ્રિય બને. યજમાન બ્રહ્મણસ્પતિને ઉદ્દબોધન કરે છે, “ઉઠો, યજ્ઞ દ્વારા દેવતાઓને જાગૃત કરો, જીવન, પ્રાણ, સંતાન, ધન, પ્રતિષ્ઠા અને ભક્તિને વધારો.” એ પછી અગ્નિદેવ માટે સમિદ્ધી લાવે છે અને જુએ છે કે મહાન જાતવેદા એના માટે શ્રદ્ધા અને બુદ્ધિ આપે. એ પ્રાર્થના કરે છે, “હે જાતવેદા, અમે તને સમિદ્ધિ અને ઇંધણથી વધારીએ છીએ, એ રીતે તું અમને સંતાન અને સંપત્તિથી વધારજે.” એ કહે છે, “હે અગ્નિ, અમે જે પણ લાકડું તને અર્પણ કરીએ, એ બધું મારા માટે શુભ બની રહે, હે યુવાન દેવ, એ સ્વીકાર કર.” યજમાન ફરીથી અગ્નિને અર્પણો અર્પે છે, “આ તારી અર્પણ છે, અગ્નિ, તું પ્રજ્વલિત થઈ જા, અમને દીર્ઘાયુ અને ગુરુને અમરત્વ આપ.” એ જુએ છે કે પીળા તેજસ્વી અગ્નિ પોતાની જ્યોત સાથે આકાશમાં ચઢે છે, અને જે કોઈ તને રોકવા ઈચ્છે છે, તેમને તું તારી શક્તિથી નીચે ફેંકી દે, હે જાતવેદા. એ જ્વલંત અગ્નિ અને તેજસ્વી સૂર્ય આકાશમાં ઊંચે ચઢે છે. પછી એ દુષ્ટ દૈત્ય અને માયાવીઓ માટે પ્રાર્થના કરે છે—જે લોહીના ફાંસાંથી ઘેરાયેલા છે, તેમને જાતવેદાની શક્તિથી બાંધે. “હે હજારો કિરણવાળા, હે વજ્રધારી, અમારા દુશ્મનોનો નાશ કર અને અમને રક્ષા કર.” યજમાન ઇચ્છે છે કે એ સો શરદો સુધી જુએ, જીવે, જાગે, વિકાસ પામે, પોષાણ પામે, સમૃદ્ધિ મેળવે, ફૂલે-ફલે અને કદાચ સો કરતા વધુ શરદો સુધી જીવે. પછી એ યજ્ઞકર્મ માટે કહે છે, “બાંધેલા અને અણબાંધેલા બંનેથી, હું જાદુ દ્વારા આ છિદ્ર ખોલું છું; બંનેથી જ્ઞાન ખેંચી, હવે આપણે વિધિ કરીએ છીએ.” પછી એ જીવન માટે પ્રાર્થના કરે છે—“જીવ, જીવંત રહો; હું પૂર્ણ આયુષ્ય જીઉં. જીવતાં રહો, હું પૂર્ણ આયુષ્ય જીઉં. સાથે જીવો, આપણે સાથે જીવીએ; હું પૂર્ણ આયુષ્ય જીઉં. લાંબા સમય સુધી જીવો, જીવંત રહો; હું પૂર્ણ આયુષ્ય જીઉં.” પછી એ ઈન્દ્ર, સૂર્ય અને દેવતાઓ માટે પણ ઈચ્છે છે—“ઈન્દ્ર જીવે, સૂર્ય જીવે, દેવતાઓ જીવે, હું પણ જીઉં; હું સંપૂર્ણ આયુષ્ય જીઉં.” એ પછી યજમાન વેદમાતાને પ્રશંસા સાથે પ્રાર્થના કરે છે—“હે કલ્યાણદાયિ, વેદમાતા, તું દ્વિજોમાં શુદ્ધ થયેલાઓને પ્રેરણા આપ. મને આયુષ્ય, પ્રાણ, સંતાન, ધન, પ્રતિષ્ઠા અને જ્ઞાનીનું તેજ આપ, અને આ બધું આપીને તું બ્રહ્મલોકમાં જઈશ.” જ્યાંથી વેદ ઊપજાવ્યો હતો, એ જ પાત્રમાં એ પાછો મૂકી દે છે અને પ્રાર્થના કરે છે—“યજ્ઞ જ્ઞાનીની શક્તિથી પૂર્ણ થયો છે; દેવતાઓ, અમારી આ તપસ્યાથી દુઃખી ન થાઓ.” પછી એ ઈન્દ્રને બોલાવે છે—“હે ઈન્દ્ર, અમે તને, મહાબળવાન, સોમ પીસતી વેળાએ બોલાવીએ છીએ; હે પ્રભુ, અમને સોમરસની મધુરતા સાથે રક્ષા કર.” જેના ઘરમાં મારુતગણ, આકાશના મહાન વીર, વસે છે—એ વ્યક્તિ સૌથી સુરક્ષિત છે. પછી અગ્નિ માટે પ્રાર્થના થાય છે—જે ગૌમાંસ કે ઋષભમાંસ ભક્ષે છે, અને જે સોમથી ચિહ્નિત વિદ્વાન છે, તેમને માટે પણ અગ્નિને સ્તુતિ કરે છે. મારુતોને આમંત્રિત કરે છે કે તેઓ યોગ્ય ઋતુમાં, તેજસ્વી રીતે સોમપાન કરે. અગ્નિને પણ આમંત્રિત કરે છે કે એ પણ યોગ્ય ઋતુમાં, તેજસ્વી રીતે સોમપાન કરે. ઈન્દ્ર, જે પુજારી છે, એ પણ બ્રાહ્મણના પાત્રમાંથી, યોગ્ય ઋતુ અને તેજથી સોમપાન કરે. દેવ દ્રવિણોદ પણ પાત્રપાલકના પાત્રમાંથી, યોગ્ય ઋતુ અને તેજથી સોમપાન કરે. યજમાન ઈન્દ્રને ફરી બોલાવે છે—“હે ઈન્દ્ર, ઉત્સુક મનથી આવો, આ સોમ પીઓ; તારા માટે કુશાસન તૈયાર છે.” એ ઈન્દ્રના બે પીળા ઘોડા, પ્રાર્થનાથી જોડાયેલા, તેને અહીં લાવે છે. “હે ઈન્દ્ર, અમારા સ્તોત્રો સાંભળો. અમે તને, સોમપાનાર ઈન્દ્રને, સ્તુતિઓથી બોલાવીએ છીએ, જ્યારે સોમ પીસાય છે.” પછી એ સોમપાનાર ઈન્દ્રને આમંત્રિત કરે છે—“હે સુંદર વાળાવાળા, અમારા પ્રશંસિત હવનમાં આવો, મધુર સોમ પીઓ.” એ સોમ ઈન્દ્રના શરીરમાં પ્રવાહિત થાય, એના અંગોમાં ફેલાય, અને એના જીભે મધની જેમ સ્વાદ આવે. “આ મધુર, સારી રીતે ગાળેલો, મધમય સોમ તારા શરીરને આનંદ આપે; સોમ તારા હૃદયમાં શાંતિ લાવે.” છેલ્લે, એ ઈન્દ્રને કહે છે—“હે વિદ્વાન, આ સોમ તારા માટે પીસાયો છે, જેમ માતા પોતાના બાળકોથી ઘેરાય છે, એ રીતે એ તને મળે, હે ઈન્દ્ર.” આ રીતે યજમાનના યજ્ઞ, પ્રાર્થના અને સ્તુતિઓ શ્રદ્ધા, આરાધના અને કલ્યાણની ભાવનાથી પૂર્ણ થાય છે.