પ્રાચીન ઋષિઓની વાણીમાં, દુર્ભાગ્ય અને દુશ્ચિંતાનો વાસ દૂર કરવા માટે પ્રાર્થના થાય છે. તેઓ ઈચ્છે છે કે દોષ અને દુર્ભાગ્યના સતત અનુયાયી, દુર્વચનથી દ્રવ્યમાન થનારા, દોષી શક્તિઓ – જેમ કે કુંભિકાઓ, દુષિકાઓ અને પિયકાઓ – એ વ્યક્તિથી દૂર લઈ જવામાં આવે. જાગ્રત અવસ્થામાં કે સ્વપ્નમાં આવતા દુષ્પ્રભાવ પણ દૂર થાય, અને કપટના બંધન, અવિદ્વાનની દુરાશા, તથા ગરીબની ઈચ્છાઓ ફરી પાછા ન આવે. ઋષિઓ અગ્નિદેવને પ્રાર્થના કરે છે કે દેવતાઓ એ બધું દુઃખ, જેમ વાંદરો લૂલાને ઉઠાવી જાય તેમ, દૂર લઈ જાય. પછી તેઓ સંકલ્પ કરે છે – “આ શક્તિથી હું તેને દુર્ભાગ્ય, વિનાશ, વિનાશ, પરાજય, કેદ અને અંધકારથી આઘાત આપું છું.” તેઓ ભયાનક દેવદૂતોના સહારે તેને પ્રસ્થાન કરાવે છે અને વૈશ્વાનરનાં જડબાં વચ્ચે મૂકે છે, જેથી એ શક્તિઓ તેને સંપૂર્ણપણે ભક્ષી લે. ત્યાં પછી, ઋષિઓ કહે છે, “જે અમને દ્વેષે છે, તેનો પોતાનો આત્મા જ તેને દ્વેષે; જેને અમે દ્વેષીએ છીએ, તેનો આત્મા જ તેને દ્વેષે.” આ રીતે, તેઓ આકાશ, પૃથ્વી અને અંતરિક્ષમાંથી શત્રુતા રહિત શક્તિઓ વહેંચે છે અને પ્રાર્થના કરે છે કે તેઓ યોગ્ય માર્ગદર્શન અને દૃઢ દૃષ્ટિ પ્રાપ્ત કરે. પછી તેઓ પુનઃ પુનઃ દુષ્પ્ન અને દુઃખદ પ્રસંગોને દૂર કરે છે – જે પણ નુકસાન થયું હોય, સાંજે કે ગત રાત્રે, જાગ્રત કે નિદ્રાવસ્થામાં, દિવસે કે રાત્રે, જે કંઈ દુઃખદ ઘટનાઓ નજીક આવી હોય, તેમાંથી રક્ષણ અને દયા મળે તેવી પ્રાર્થના કરે છે. તેઓ દુશ્મન પર આઘાત કરવાની, આનંદ માણવાની અને તેની પીઠ સુધી પણ ધ્યાન રાખવાની વાત કરે છે; દુશ્મન જીવતો ન રહે અને તેનું શ્વાસ છૂટી જાય એવી ઇચ્છા વ્યક્ત કરે છે. પછી વિજય, વિકાસ, મૃત્યુ, તેજ, વિદ્યા, સ્વર્ગ, યજ્ઞ, પશુ, સંતાન અને વીર – આ બધું પોતાનું છે એમ ઋષિઓ ઘોષણા કરે છે. તેઓ કહે છે, “આથી, અમે એ વ્યક્તિને, તેના વંશજને, તેના પુત્રને અલગ રાખીએ છીએ. એ વિનાશના બંધનમાંથી મુક્ત ન થાય.” તેઓ આ પ્રાર્થના વિવિધ પ્રકારના બંધનો માટે પુનરાવર્તન કરે છે – દુર્ભાગ્ય, અપવૃદ્ધિ, પરાજય, દેવસંતતિ, બૃહસ્પતિના બંધન, પ્રજાપતિના બંધન, ઋષિ અને તેમના વંશજોના બંધન, અંગિરસ અને તેમના વંશજોના, અથર્વણ અને તેમના વંશજોના, અરણ્યપતિઓ અને અરણ્યજીવોના, ઋતુઓ અને ઋતુપ્રવાહના, માસ અને પક્વાસના, દિવસ-રાત્રિના અને સંયુક્ત દિવસના બંધન – એમાંથી મુક્તિ ન મળે એવી પ્રાર્થના તેઓ કરે છે. અંતે, તેઓ પુનઃ પુનઃ ઘોષણા કરે છે: વિજય અમારો છે, વિકાસ અમારો છે, સંપત્તિ, તેજ, વિદ્યા, સ્વર્ગ, યજ્ઞ, પશુ, સંતાન અને વીર – આ બધું અમારું છે. તેથી, અમે એ વ્યક્તિને, એ વંશજને, એ પુત્રને, જે કોઈ હોય, અલગ રાખીએ છીએ, જેથી એ ઉપરોક્ત તમામ બંધનોથી કદી મુક્ત ન થાય.