એક દિવસ, સનાતન ધર્મના પવિત્ર સમયમાં, યજ્ઞનો અર્પણ એ જ અમરત્વ છે—યજ્ઞના અર્પણમાં જ અમરત્વ নিহિત છે. આ અમરત્વના સ્વરૂપ, વ્રાત્યના વિશિષ્ટ વર્ણન થાય છે: વ્રાત્યના જમણા આંખે સૂર્ય છે, ડાબી આંખે ચંદ્ર છે. તેના જમણા કાન અગ્નિ છે, અને ડાબા કાન પવમાના છે. દિવસ અને રાત તેની નાસિકાઓ છે; દિતિ અને અદિતિ તેની ખોપરીના ભાગ છે; વર્ષ તેનું માથું છે. દિવસે વ્રાત્ય પશ્ચિમ તરફ મુખ કરે છે, અને રાતે પૂર્વ તરફ. વ્રાત્યને વંદન છે. પછી, એક નવી કથા શરૂ થાય છે: જળોના વૃષભને મુક્ત કરવામાં આવે છે; દૈવી અગ્નિઓ પણ મુક્ત થાય છે. તેઓ તોડે છે, ઘેરી લે છે, દબાવે છે અને સંપૂર્ણપણે નાશ કરે છે. નાશક, મન ચોરનાર, ખોદનાર, દહકનાર, સ્વ-ભ્રષ્ટ અને દેહ-ભ્રષ્ટ—આ બધાં શક્તિઓ છે. હું આ અંધકાર મોકલી રહ્યો છું; તે મને આવરી ન લે. આ અંધકાર અમે તેને મોકલીએ છીએ, જે અમને ઘણે છે, અને જેને અમે ઘણીયે છીએ. હું જળના કિનારે છું; હું તેને સમુદ્રમાં મોકલું છું. જે જળમાં અગ્નિ છે, તેના વિરુદ્ધ હું નાશક, ખોદનાર, દેહ-ભ્રષ્ટ મોકલું છું. જે અગ્નિ જળમાં પ્રવેશ્યો છે, એ એ જ છે; તમે જે ભયાનક જુઓ, એ એ જ છે. તેને ઇન્દ્રની શક્તિથી છાંટો. જળો, અમને દુશ્મનથી દૂર કરો. તેઓ અમારો પાપ અને દુ:સ્વપ્ન દૂર કરે. જળો, સદાય દયાળુ દ્રષ્ટિથી મને જુઓ; દયાળુ શરીરે મારી ત્વચાને સ્પર્શો. અમે જળમાં વસતા દયાળુ અગ્નિઓને બોલાવીએ છીએ; દેવીઓ અમને બળ અને તેજ આપે. પછી, વાણી વિશે પ્રાર્થના થાય છે: વાણી હાનિથી મુક્ત, શક્તિ અને મીઠાશથી ભરપૂર રહે. વાણી મીઠી રહે, હું મીઠી વાણી બોલું. રક્ષક અને રક્ષક બોલાવવામાં આવે છે. મારા કાન શુભ સાંભળે, શુભ શબ્દો સાંભળે, શુભ મંત્રો સાંભળે. શુભ સાંભળવું અને ધ્યાનપૂર્વક સાંભળવું મને છોડે નહીં; ગૃધ્રની ચમકતી આંખ સદાય રહે. તમે ઋષિઓનું યજ્ઞસ્થાન છો; દૈવી યજ્ઞસ્થાનને વંદન. હવે સંપત્તિ અને સમાનતાની વાત થાય છે: હું ધનની અગ્રણી, સમાન લોકોમાં અગ્રણી બનું. મને કોઈ નુકસાન ન થાય, મારા માથા અને ધર્મને નુકસાન ન થાય. વિશાળ અને ચમચી મને ગુમ ન થાય; આધાર અને આધારક ગુમ ન થાય. મુક્તિ અને ભેજી પથ્થર ગુમ ન થાય; ભેજી દાતા અને માતરીશ્વાન ગુમ ન થાય. બૃહસ્પતિ મારું આત્મા છે, લોકોમાં પ્રસિદ્ધ, હૃદયને આનંદ આપનાર. મારું હૃદય દુ:ખથી મુક્ત છે; હું વિશાળ છું, ગાયોની ચરાગાહ, સમુદ્ર, ધર્મમાં સ્થિર. આમ, હું ધનની નાભિ, સમાન લોકોમાં નાભિ બનું. તમે આસન છો, પાત્ર છો, મરતાંમાં અમર છો. મારું શ્વાસ ગુમ ન થાય; બહાર જતો શ્વાસ મને છોડે નહીં. સૂર્ય દિવસને રક્ષે, અગ્નિ પૃથ્વીને, વાયુ વાયુમંડળને, યમ મનુષ્યોમાં, સરસ્વતી પૃથ્વી પર રહેલા જીવોમાં રક્ષે. મારો શ્વાસ અને બહાર જતો શ્વાસ ગુમ ન થાય; લોકોમાં મને દૂર ન કરો. સર્વ શુભ ઉષા, સાંજ, જળો, સભાઓ આનંદદાયક રહે. તમે શક્વરી છો, ગાય છો; મીત્ર અને વરુણ મને છોડે નહીં; મારું શ્વાસ અને બહાર જતો શ્વાસ, અગ્નિ મને કુશળતા આપે. પછી, નિદ્રા વિશે જ્ઞાન આવે છે: નિદ્રા, અમે તારો મૂળ જાણીએ છીએ; તમે યમના પુત્ર છો, કાર્યકર્તા છો, અંત લાવનાર છો, મૃત્યુ છો. અમે તને જાણીએ છીએ, નિદ્રા; દુ:સ્વપ્નથી રક્ષણ કરો. અમે તારો મૂળ જાણીએ છીએ, નિદ્રા; તમે નિૃતિના પુત્ર છો, યમના કાર્યકર્તા છો, અંત લાવનાર છો, મૃત્યુ છો. અમે તને જાણીએ છીએ, નિદ્રા; દુ:સ્વપ્નથી રક્ષણ કરો. આ રીતે, પવિત્ર મંત્રો અને પ્રાર્થનાઓમાં, યજ્ઞ, જળ, અગ્નિ, વાણી, શ્વાસ, સંપત્તિ, અને નિદ્રા—all જીવનના અંશો—સંયુક્ત થાય છે, અને મનુષ્યને અમરત્વ, સુરક્ષા, અને કલ્યાણની પ્રાપ્તિ માટે માર્ગદર્શિત કરે છે.