એક સમયે, દેવતાઓના મહાન ધ્વજધારી એક દેવ approaches થયા. તેમણે અંધકારને દૂર કર્યો અને પ્રકાશને જોયો. આ આકાશમાં ઉડતો દૈવી પક્ષી, અદિતિનો પુત્ર, એ વીર, બધા લોકોએ પ્રકાશ આપ્યો. જ્યારે તે ઉગ્યો, ત્યારે પોતાની કિરણો વિસ્તારી, અને સર્વ રૂપોને પોષણ આપતો રહ્યો. તેની ઇચ્છાથી એ બંને મહાસાગરો પર તેજથી પ્રકાશિત થયો અને સર્વ લોકોએ પોતાના તેજથી ઘેરી લીધા. આ બે દૈવી સંતાનો, પોતાના માયા વડે, મહાસાગર આસપાસ રમ્યા કરે છે—એક બધા લોકોએ જુએ છે, બીજાને સુવર્ણ ઘોડાઓ ખેંચે છે. આ રીતે, તું, હે સૂર્ય, આકાશમાં ત્રણ વખત સ્થિર થાઈને, માસ બનાવે છે; તું સુંદર રીતે, ઉજ્જવળતાથી, સર્વ પ્રાણીઓમાં પ્રકાશ વ્યાપે છે. તું બંનેને સહન કરે છે, જેમ વાછરડો પોતાની માતાઓને. આ પવિત્ર જ્ઞાન દેવતાઓએ પહેલેથી જ જાણ્યું હતું. મહાસાગર પછી જે સ્થિર છે, તેને સૂર્ય જાણવાનો પ્રયત્ન કરે છે; તેનો માર્ગ વિશાળ છે, પહેલા અને પછી બંને તરફ વ્યાપેલો છે. તે પોતાના પુરુષાર્થથી એ સ્થાન પ્રાપ્ત કરે છે, જ્યાંથી પાછા ફરવું શક્ય નથી; અને એથી, તે દેવતાઓને અમરત્વનું અન્ન રોકતો નથી. જાતવેદા, એ દેવ, સૂર્ય, તેની કિરણોથી ઉપર લઈ જવાય છે, સૌને દેખાય છે. જેમ પંખીઓ ઉડી જાય છે, તેમ એ કિરણો રાત્રિઓ સાથે આગળ વધે છે, સર્વજ્ઞ સૂર્ય માટે. તેની કિરણો લોકોમાં દેખાઈ, તેના પ્રકાશીલા કિરણો અગ્નિ જેવી તેજવંત છે. હે સૂર્ય, તું ઝડપથી ચાલનારો, સર્વજ્ઞ, પ્રકાશનો સર્જક છે; તું સર્વ લોકોએ પ્રકાશિત કરે છે. તું દેવસભા તરફ, માનવસભા તરફ, અને સર્વ તેજસ્વી લોકોએ દર્શન માટે વળે છે. તેજસ્વી નેત્રથી, હે દીપ્તિમાન, તું સર્વ પ્રાણીઓનું અવલોકન કરે છે; હે વરુણ, તું જુએ છે. તું વિશાળ વાયુમંડળમાં, દિવસો સાથે, પોતાનો પ્રકાશ લઈ, સર્વ જન્મોને જુએ છે. સાત લીલા ઘોડાઓ, અગ્નિમય વાળ ધરાવતાં, તને, દૈવી સૂર્યને, રથ પર ખેંચે છે, સર્વજ્ઞ. સૂર્યના રથની સાત ઝડપી ઘોડીઓ જોડાયેલી છે; એથી, તે પોતે જ સવાર થઈને મુસાફરી કરે છે. લાલ રંગનો, તપથી તપસ્વી, સ્વર્ગે ચઢી ગયો; તે ગરભમાં પ્રવેશે છે, ફરી જન્મે છે; તે દેવતાઓનો સ્વામી બની ગયો. જે સર્વ લોકોને ભેગા કરે છે, સર્વ દિશાઓમાં નજર કરે છે, સર્વત્ર હાથ ધરાવે છે, સર્વત્ર વિસ્તરે છે—એ બંને હાથ અને પાંખ વડે, એક દેવ સ્વર્ગ અને પૃથ્વીનું સર્જન કરે છે. એક પગથી, એ બે પગવાળાથી વધુ આગળ વધે છે; બે પગવાળાથી, એ ત્રણ પગવાળાને પાછળથી નજીક જાય છે; બે પગવાળાથી, એ છ પગવાળાથી વધુ આગળ વધે છે; એક પગવાળાઓ પોતાનું શરીર રચે છે. અવિરત, આગળ વધતો, જ્યારે પીળો રંગનો પોતાનું સ્થાન લે છે, તેજથી પ્રકાશિત થાય છે, ત્યારે બે રૂપો બનાવે છે; ધ્વજથી શોભાયમાન, ઉગતો, અંતરિક્ષને સહન કરતો, હે તેજસ્વી, તું સૂર્યના બધા માર્ગોને પ્રકાશિત કરે છે. હે સૂર્ય, હે મહાન આદિત્ય, તું મહાન છે; તારી મહાનતા ખરેખર મહાન છે. તું સ્વર્ગમાં, અંતરિક્ષમાં, પૃથ્વી પર અને જળમાં પ્રકાશિત કરે છે; બંને મહાસાગરોમાં તું તેજથી વ્યાપક છે; તું દેવ, પ્રકાશનો મહાન વૃષભ, પ્રકાશનો સ્વામી છે. દૂરથી નજીક આવતા, માર્ગ પર આગળ વધતા, ઝડપી, જ્ઞાની, ઉડતાં પક્ષી; વિષ્ણુ, અનેક દ્રષ્ટિવાળો, શક્તિથી ઊભો રહી, ધ્વજ સાથે સર્વ ગતિશીલ વસ્તુઓને સહન કરે છે. પ્રભાસ્વરૂપ, જ્ઞાની, શક્તિશાળી, સુંદર પાંખવાળો, સ્વર્ગ, પૃથ્વી અને અંતરિક્ષને પ્રકાશિત કરે છે; દિવસ-રાતથી સૂર્યને આવરી લે છે અને પોતાના શૌર્યકર્મોથી દિશાઓમાં પ્રસરી જાય છે. તીક્ષ્ન, તેજસ્વી, પોતાનું રૂપ ધારણ કરતો, અપ્રાપ્ય, ધારાઓ વહાવે છે; તેજસ્વી પાંખવાળો, શક્તિશાળી, પક્ષીઓનો આગવો, તે સર્વ દિશાઓમાં વ્યાપી, તેમને ગોઠવે છે. દેવતાઓનો ધ્વજ અદ્દભુત છે, તેમનું મુખ, તેજસ્વી સૂર્ય, દિશાઓમાં ઉગે છે; દિવસનો સર્જક, તેજમાં શ્રેષ્ઠ, પ્રકાશથી અંધકાર અને દુ:ખ દૂર કરે છે. દેવોમાં અદ્ભુત રીતે મુખ ઉગ્યું, મિત્ર, વરુણ અને અગ્નિનું નેત્ર; હે સૂર્ય, તું સ્વર્ગ, પૃથ્વી અને અંતરિક્ષને પૂર્યું છે; તું સ્થાવર-જંગમ સર્વનો આત્મા છે. અમે તને, હે સવિતા, ઊંચે ઊડતાં, લાલ, તેજસ્વી પાંખવાળા, સ્વર્ગના મધ્યમાં પ્રકાશિત થતા, નિરંતર પ્રકાશ કહેવાતા, જેને ત્રણ જણાએ શોધ્યો, તેને નિહાળી રહ્યા છીએ. સ્વર્ગની ચોટી પર દોડતો, તેજસ્વી પાંખવાળો, અદિતિનો પુત્ર, હું ભયગ્રસ્ત થઈને આશ્રય માગું છું; હે સૂર્ય, અમને દીર્ઘ આયુષ્ય માટે પાર ઉતાર, અમે નાશ પામીએ નહીં, તારી કૃપામાં રહીએ. હજારો દિવસોની પાંખો ધરાવતો ઝડપી હંસ, સ્વર્ગ તરફ ઉડે છે; તે સર્વને જોઈને, સર્વ લોકોએ નજીક આવે છે, સર્વ દેવતાઓને પોતાના હ્રદયમાં સ્થાન આપે છે. લાલ એ સમય બની ગયો, લાલ પહેલો પ્રજાપતિ હતો; લાલ યજ્ઞોનું મુખ છે, લાલ ગીતોનું વહન કરે છે. લાલ દુનિયા બની ગયો, લાલે સ્વર્ગને પણ વટાવી દીધું; લાલ પોતાની કિરણોથી પૃથ્વી અને મહાસાગર પર સંચાર કરે છે. લાલ, સ્વર્ગનો સ્વામી, સર્વ દિશાઓમાં સંચાર કરે છે; તે સ્વર્ગ, મહાસાગર, પૃથ્વી અને સર્વ પ્રાણીઓની રક્ષા કરે છે. ઉગતો, તેજસ્વી, મહાન, અવિરત, પ્રકાશથી બે રૂપો બનાવે છે; અદ્ભુત, જ્ઞાની, શક્તિશાળી, વાયુવાહક, જેટલા લોક છે, તેટલાંમાં તેજથી પ્રકાશિત થાય છે. તે સર્વ તરફથી ઘેરાયેલો, ઘેરાઈ ગયો છે; મહિષ, દિવસ-રાત્રિથી માપેલો. અમે, પાછળ ન રહીને, સૂર્યને પુકારીયે છીએ, જે પ્રદેશમાં વસે છે, જે માર્ગો જાણે છે. મહિષ, પૃથ્વીનો પુત્ર, ક્યારેય પાછળ પડતો નથી; તેની દૃષ્ટિ, ભ્રમરહિત, સર્વને આવરી ગઈ છે. સર્વને જોનાર, શ્રેષ્ઠ માર્ગદર્શન ધરાવનાર, યજ્ઞયોગ્ય—એ સાંભળે જે હું કહું છું. તેની મહાનતા પૃથ્વી અને મહાસાગરને ઘેરી રહી છે, તેજથી પ્રકાશિત થઈ, આકાશ અને અંતરિક્ષને આવરી રહી છે. સર્વને જોનાર, શ્રેષ્ઠ માર્ગદર્શન ધરાવનાર, યજ્ઞયોગ્ય—એ સાંભળે જે હું કહું છું. અગ્નિ લોકોમાં જાગૃત થયો છે, પ્રકાશથી, ઉષાને ગાય જેવી ખેંચી લાવ્યો. ઝડપી લોકો ઉઠી, આગળ વધ્યા; કિરણો સ્વર્ગની ચોટી તરફ વહેવા લાગ્યા. જે દેવે આ સ્વર્ગ અને પૃથ્વીનું સર્જન કર્યું, જે વિસ્તૃત જગતને ઘેરી રહ્યો છે, જેમાં છ દિશાઓ અને ઉડતો સૂર્ય વસે છે—એ દેવ જો ક્રોધિત થાય, તો એનું અપકર્મ એ છે: જે કોઈ આવા જ્ઞાની બ્રાહ્મણને જીતે છે.