એક સમયે એક સાધક પોતાના જીવનમાં શુભતા, સફળતા અને સુરક્ષા માટે દેવતાઓને પ્રાર્થના કરે છે. તે ભગ, શાંશપેન, ઇન્દ્ર અને પૃથ્વી સાથે પોતાને ભાગ્યશાળી બનાવવા માંગે છે અને દુઃખો અને વિપત્તિઓ દૂર રહે એવી કામના કરે છે. એ કહે છે—"જે શક્તિથી તમે વૃક્ષોને જીત્યા છો, એ ભગ અને તેજ સાથે મને પણ શુભતા આપો, દુઃખો મારા નજીક ના આવવા દો." પછી તે અંધ અને ફરીથી પાછી આવતી લક્ષ્મીને, જે વૃક્ષોમાં વસે છે, વિનવે છે—"હે લક્ષ્મી, તારી કૃપાથી મને ભાગ્યશાળી બનાવ અને મારા દુશ્મનોને થાકાવી દે." આ પછી સાધક પોતાના મનની વાસનાઓ વિશે પ્રાર્થના કરે છે. રથચાલકોની અને અપ્સરાઓની જે તીવ્ર ઈચ્છા છે, એ ઈચ્છા દૂર થાય એવી તે દેવતાઓને વિનંતી કરે છે—"એ ઈચ્છા મને દુઃખ ન આપે." તે પોતાના પ્રિયજનને યાદ કરે છે, પણ કહે છે, "જેમ એ મને યાદ કરે છે, તેમ હું એને યાદ ન કરું—હે દેવતાઓ, એ ઈચ્છા મને દુઃખ ન આપે." પછી તે મારુતો, અંતરિક્ષ અને અગ્નિ પાસે આનંદની પ્રાર્થના કરે છે—"મને આનંદ આપો અને એ ઈચ્છા મને દુઃખ ન આપે." પછી એ પોતાની અંદર રહેલી ઈચ્છાને શરીર, ધન અને મસ્તકમાંથી દૂર કરવા માંગે છે—"હે દેવતાઓ, એ ઈચ્છા દૂર કરો, મને દુઃખ ન મળે." અનુમતિ દેવીને પ્રસન્ન કરવા માટે, શ્રદ્ધા અને યજ્ઞને નમન કરી છે. આશ્વિનીકુમારોની દ્રુત ગતિનું વર્ણન કરીને કહે છે—"તમે ત્રણ, પાંચ યોજન દોડો, પછી પાછા આવો; તમે અમારા પુત્રોના પિતા છો." પછી સાધક કહે છે—"જેને દેવતાઓએ વાસનાથી ભીંજવી દીધો છે, જે પાણીમાં દુઃખ સાથે દહાય છે, એને હું, વરુણના નિયમથી, તારી خاطر દહન કરું છું." એ જ વાત જુદા જુદા દેવતાઓ—ઇન્દ્રાણી, ઇન્દ્ર-અગ્નિ, મિત્ર-વરુણ—વિશે પણ કહે છે. પછી સાધક કમરપટ્ટા (કોષ્ટી)ની મહિમા વર્ણવે છે—"જે દેવતાએ આ કમરપટ્ટા બાંધ્યો છે, એ અમને મુક્તિ આપે." એ કમરપટ્ટાને ઋષિઓએ પહેરી છે, એ જ્ઞાન, બુદ્ધિ, તપ અને બળ આપે એવી પ્રાર્થના કરે છે. "હું મૃત્યુથી બ્રહ્મચારી છું, યમ માટે જીવ માંગું છું, બ્રહ્મ, તપ અને પ્રયત્નથી એને લાવું છું—આ કમરપટ્ટાથી એને બાંધું છું." પછી કમરપટ્ટાને કહે છે—"તું શ્રદ્ધામાંથી જન્મેલી, તપસ્વીનો સહોદરી, ભૂતો દ્વારા રચાયેલી છે—મને દીર્ઘાયુ આપ." પછી સાધક વીજળી (વજ્ર)ની શક્તિની આરાધના કરે છે—"આ વજ્ર દુશ્મનને નાશ કરે, તેનું રાજ્ય અને જીવન લઈ જાય, તેની ગરદન અને હાડકાં તોડી નાખે, જેમ ઇન્દ્રે વૃત્રને માર્યો હતો." દુશ્મન જમીનમાં છુપાઈ જાય, વીજળીથી પડખે પડે, અને જીતનારને શોધી મારી નાખે એવી કામના છે. પછી સાધક કહે છે—"જ્યારે હું ખાઉં છું, ત્યારે શક્તિ મેળવું છું; હું વજ્ર ઉપાડી દુશ્મનના ખભા તોડી નાખું છું." પીવાનું બધું પી જાઉં છું, જેમ સમુદ્ર બધું પી જાય છે; દુશ્મનનું પ્રાણ ખેંચી લઈએ. બોલવાનું બધું બોલી જાઉં છું, જેમ સમુદ્ર બોલે છે; દુશ્મનનું પ્રાણ બોલી કાઢીએ. પછી સાધક એક દિવ્ય ઔષધી માટે ભૂમિમાં ખોદે છે—"હે દેવમૂળ વનસ્પતિ, હું તને મજબૂતી માટે ઊંચકું છું." એ વનસ્પતિ જુના અને નવા લોકોને મજબૂત બનાવે એવી પ્રાર્થના કરે છે. જે વાળ ઊડી જાય છે, જડથી ઉખડી જાય છે, એ માટે ઔષધીય પાણી છાંટે છે. પછી એ Jamadagni દ્વારા પોતાની દીકરી માટે ઉગાડેલી વનસ્પતિનું સ્મરણ કરે છે, જે Vītahavya એ Asitaના ઘરેથી લાવી હતી. એ વાળ માટે વનસ્પતિઓ જોડાય, માપાય, અને કાળાં વાળ કાંસાની જેમ માથા પર ફરીથી ઉગે એવી પ્રાર્થના કરે છે. પછી એક ઔષધીને કહે છે—"તું વનસ્પતિઓમાં શ્રેષ્ઠ અને પ્રસિદ્ધ છે; આજે આ પુરુષને નિઃપુન્સક અને બળહીન બનાવ." એણે ઈન્દ્રને વિનંતી કરી કે એના વાંકડાં પથ્થરો વડે દુશ્મનના વંશને નાશ કરે. પછી એ દુશ્મનના પુરુષત્વના અંગોને તોડી નાખે છે, જેમ સ્ત્રીઓ વણકારા માટે કાંસું પથ્થરથી તોડે છે. પછી Nyastikā વનસ્પતિને કહે છે—"તું વધ, મને શુભતા આપ, તારા સો શાખા અને ત્રીસ મૂળ છે; તારી હજાર પાંદડીઓથી દુશ્મનનું હૃદય સુકાવી દઉં." દુશ્મનનું હૃદય અને મોં સુકાઈ જાય, એની ઈચ્છા સુકાઈ જાય અને એ તરસી ને દૂર થઈ જાય એવી કામના કરે છે. અંતે, એક ઔષધીને—"હે જોડનાર, સુંદર, શુભે, અમને એક કરો; એ અને હું એક થઈએ, અમારા હૃદય એક થઈ જાય"—એવી પ્રાર્થના સાથે સાધકની યાત્રા પૂર્ણ થાય છે.