એક સમયે, મનુષ્યોએ દેવો અને પિતૃઓના વિશ્વોમાં નિર્વિઘ્ન અને નિર્દોષ જીવન જીવવાની અભિલાષા રાખી હતી. તેઓ પ્રાર્થના કરે છે કે, “અહીં, પરલોકમાં અને ત્રીજા લોકમાં પણ અમે ઋણમુક્ત રહીએ. દેવો અને પિતૃઓના તમામ માર્ગોમાં અમે ઋણમુક્ત રહીને વસીએ.” પછી તેઓ પોતાના હાથોથી, ખાસ કરીને જૂવામાં, જે પાપો થયા છે, તેની સ્વીકારોક્તિ કરે છે અને વિનંતી કરે છે કે, “હે ભયંકર અપ્સરાઓ અને ઉગ્રજિતા, આજે અમને ઋણમાંથી મુક્ત કરો.” તેઓ આગળ કહે છે, “જૂવામાં કે અન્ય પાપોમાં જે ઋણ થયું છે, તેને આપ અમારે પરથી દૂર કરો. યમના લોકમાં ન તો ઋણ રહે અને ન તો ઋણદાર.” ત્યાંથી, જેની પાસેથી ઋણ લીધું, જેના ઘરમાં ગયા, કે જેને વિનંતી કરી, તેમના માટે દેવતાઓને અનુકૂળ થવાની પ્રાર્થના કરે છે અને અપ્સરાઓને પણ પ્રસન્ન થવા કહે છે. આગે, તેઓ સ્વીકાર કરે છે કે, “જૂવામાં કે ભોજનમાં જે ઋણ થયું છે, હે અગ્નિ, હું તેને સ્વીકારું છું. વૈશ્વાનર, અમારા પ્રભુ, અમને ધર્મના લોક સુધી લઈ જાઓ.” તેઓ વૈશ્વાનરને સંબોધે છે અને કહે છે, “જો દેવોમાં કોઈ ઋણ બાકી હશે, તો તે તેને જાણે છે; હવે અમને પક્વ હવનના ફળ સાથે એક કરો.” વૈશ્વાનર, શુદ્ધિકર્તા, અમને પવિત્ર કરો—અજાણતાં જે પાપ થયા, તેને પણ ક્ષમા કરો. પછી તેઓ પ્રાર્થના કરે છે, “મધ્યલોક, પૃથ્વી, આકાશ, માતા-પિતા—જેને પણ કોઈ દુઃખ પહોંચાડ્યું હોય, હે ગારહપત્ય અગ્નિ, અમને ધર્મલોક તરફ દોરી જાઓ.” તેઓ ધરતીને માતા, અદિતીને જન્મદાત્રી, મધ્યલોકને ભાઈ અને સ્વર્ગને પિતા માને છે અને કામના કરે છે કે પિતૃભાગ શુભ રહે, મૃત્યુને જીત્યા બાદ લોકમાંથી કદી ન પડીએ. જ્યાં શુભમન અને સદાચારવાળા મિત્રો રોગમુક્ત રહી આનંદ કરે છે, ત્યાં સ્વર્ગમાં માતા-પિતા અને સંતાનોને જોઈ શકીએ. પછી તેઓ વરુણના બંધન છુટે તેવી પ્રાર્થના કરે છે: “ઉપરના અને નીચેના બંધન છૂટે, દુષ્ સ્વપ્નો અને દુર્ભાગ્ય દૂર થાય અને અમે ધર્મલોક સુધી પહોંચી જઈએ.” જે પણ લાકડું, દોરો, પૃથ્વી કે શબ્દથી બંધાયેલા છીએ, તે બધાથી ગારહપત્ય અગ્નિ અમને મુક્ત કરે. “આશીર્વાદથી મુક્તિ આપો, અમરતા આપનાર અમને બંધનમાંથી છોડી દે.” તેઓ પ્રાર્થના કરે છે કે, “માર્ગ ખોલો, બંધન તોડો, બંધાયેલાને મુક્ત કરો—જેમ ભ્રૂણ ગર્ભમાંથી બહાર આવે, તેમ અમે બધાં માર્ગ પાર કરીએ.” પછી તેઓ વિશ્વકર્માને અર્પણ કરે છે: “હે વિદ્વાન વિશ્વકર્મા, સત્યના પ્રથમજ, આ ભાગ્ય તને અર્પણ છે; જે આપ્યું છે, તે વૃદ્ધાવસ્થા પાર કરી અમને અખંડ સુખ તરફ લઈ જાય.” પિતૃઓને અર્પણ કરનાર અને દાતા સ્વર્ગ પામે, અને જે અર્પિત છે તેની રક્ષા માટે દંપતી સાથે refuges લે. તપસ્યા અને એકાગ્ર મનથી મહાયજ્ઞમાં ભાગ લઈ, અગ્નિ દ્વારા તૃતીય સ્વર્ગમાં આનંદ માણે. પવિત્ર અને પવિત્ર થયેલી સ્ત્રીઓને, પુરોહિતોના હાથમાં વિશિષ્ટ સ્થાન આપે છે અને ઈચ્છા પુરી કરવા ઈન્દ્ર અને મારુતોને પ્રાર્થના કરે છે. પછી તેઓ સભામાં બેઠેલા સૌને કહે છે: “આ આસન હું આપું છું, જે જાતવેદાએ ખજાનાની જેમ લાવ્યું છે; યજમાન સુખી રહી, સર્વોચ્ચ સ્વર્ગમાં તેને ઓળખો.” દેવતાઓ પિતૃ છે અને પિતૃ દેવતા છે—“હું જે છું, એ જ છું. હું રસોઈ કરું છું, દાન આપું છું, યજ્ઞ કરું છું—મને અસ્વીકાર ન કરો. હે રાજા, સ્વર્ગમાં સ્થિર રહો, અમારું સુખ જાણો અને દયાળુ રહો.” પછી એક નાનકડું જળકણ આકાશ અને મધ્યલોકમાંથી જમીન પર પડે છે. તે જળકણ શરીર કે વસ્ત્રને સ્પર્શે તો તે દુર્ભાગ્ય દૂર કરે છે. તેઓ પ્રાર્થના કરે છે કે સુગંધ, સમૃદ્ધિ, સોનુ, તેજ અને યોગ્ય સંતાન પ્રાપ્ત થાય, અને દુઃખ કે દુશ્મનાવટ પાસે ન આવે. પછી વૃક્ષને સંબોધે છે: “હે વૃક્ષ, તું મજબૂત, મિત્ર અને વિજયી થા; ગાયો સાથે બંધાઈને તું સ્થીર રહેજે.” વૃક્ષ અને જડીબુટ્ટીઓની શક્તિથી ઈન્દ્રના વજ્ર અને રથને અર્પણ કરે છે. ઈન્દ્ર, મારુતો, મિત્ર અને વરુણની શક્તિ સ્વીકાર કરે છે અને યજ્ઞ ફળ આપે. પછી ઢોલને સંબોધે છે: “પૃથ્વી અને આકાશ શ્વાસ લે, તારી શક્તિ સર્વત્ર છે; ઈન્દ્ર અને દેવો સાથે દુશ્મનોને દૂર કરો.” ઢોલના ધ્વનિથી શક્તિ આવે, દુર્ભાગ્ય દૂર થાય અને વિજય પ્રાપ્ત થાય. ઢોલના ધ્વનિ સાથે રથ અને ઘોડાવાળાઓ યુદ્ધ માટે આગળ વધે અને ઈન્દ્રની કૃપાથી વિજય મેળવે. પછી લાલ, લોહિયાળ વૃક્ષ અને ફેલાતા ઔષધિના ગુણો વર્ણવે છે: “બલાસાના ગાંઠો માટે મને ઉપાય ખબર છે—સીપુદ્રુ નામની સર્વજ્ઞ ઔષધિથી તે દુર થાય.” શરીર, કાન, આંખમાં જે દુઃખ છે, તેને પણ દૂર કરે છે અને અજાણ્યા રોગો પણ દૂર થાય છે. પછી તારાઓએ શકધૂમાને રાજા બનાવ્યો છે. તેઓ સમૃદ્ધિ માટે પ્રાર્થના કરે છે: “મધ્યાહ્ન, સાંજ, સવાર અને રાત્રે અમને સમૃદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય.” દિવસ-રાત, તારા, સૂર્ય-ચંદ્રથી સમૃદ્ધિ મળે એવી ઈચ્છા છે. અને શકધૂમાને, જે દિવસ-રાત અમને સમૃદ્ધિ આપે છે, સતત વંદન કરે છે. આ રીતે, મનુષ્યોએ દેવો, પિતૃઓ, પ્રકૃતિ અને સર્વશક્તિમાન અગ્નિ, ઈન્દ્ર, વૈશ્વાનર અને વિશ્વકર્માની કૃપાથી, પોતાના પાપો, ઋણ, દુઃખ અને બંધનમાંથી મુક્તિ, આરોગ્ય, સમૃદ્ધિ અને સ્વર્ગલોકમાં સુખી જીવન માટે હૃદયપૂર્વક પ્રાર્થના કરી.