એક પ્રસંગમાં, એક ઉપાસક પોતાના શરીરમાં, આંખોમાં, પગના તળવાઓમાં અને એડીમાં જે કંઈ અજ્ઞાત તેજ પ્રગટે છે, તે બધું જલદેવીઓ દૂર કરે એવી વિનંતી કરે છે—હે ઉત્તમ ચિકિત્સક જળો, તમે શ્રેષ્ઠ ઉપચારથી એ બધું દૂર કરો. પછી તે નદીઓના સ્વામિનીઓને, વહેતી ધારાઓની રાણીઓને, અને સર્વ નદીઓને પ્રાર્થના કરે છે કે, "તમારી પાસેથી અમને એ ઔષધિ આપો, જેથી અમે તમારો આનંદથી ઉપયોગ કરી શકીએ." પછી તે પોતાના મન પર એકઠાં થયેલા પચાવન દુઃખો માટે પ્રાર્થના કરે છે—કે એ બધા દુઃખો અહીંથી એવી રીતે દૂર થાય જેમ કે અવગણના પામેલી વાણી અદૃશ્ય થાય છે. પછી ગળા પર એકઠાં થયેલા સત્તર દુઃખો માટે પણ એ જ પ્રાર્થના કરે છે. પછી ખભા પર એકઠાં થયેલા નવ્વદ દુઃખો માટે પણ એ દુઃખો દૂર થાય એવી અભ્યર્થના કરે છે. તે પછી, ઉપાસક ભગવાનને પ્રાર્થના કરે છે—"હે સ્વામી, મને દુર્ગતિમાંથી મુક્ત કરો, અમ પર કૃપા કરો. એ દુર્ગતિને આનંદના લોકમાં, દૂર લઈ જાવ." અને કહે છે, "જો કોઈ અમારું દુઃખ દૂર ન કરે, તો અમે તેને દૂર કરીશું; દુઃખ બીજે જ જાય, બીજાને જ પળે." તે પ્રાર્થના કરે છે કે, "હજારો આંખો ધરાવતા અમર દેવ એ દુઃખને અમથી દૂર ફેંકે; એ દુઃખ એના પર જ જાય જેને અમે દુઃખાવીએ છીએ, અથવા જે અમને દુઃખ આપે છે, અને તેને નષ્ટ કરે." પછી, જો દેવતાઓ કે ઇચ્છાથી પ્રેરિત પતંગિયું (કબૂતર) નિરૃતિનો દૂત બની આવી ગયું હોય, તો તે પ્રાયશ્ચિત અને પૂજન કરીને સર્વ પ્રાણીઓ માટે કલ્યાણની પ્રાર્થના કરે છે. તે કહે છે, "દેવતાઓ દ્વારા મોકલાયેલું કબૂતર અમારે માટે શુભ રહે, ઘરમાં દુર્ભાગ્ય ન લાવે; અગ્નિ, હવનના પુરોહિત, અમારી આહુતિ સ્વીકારો; પાંખવાળું શસ્ત્ર અમથી દૂર રહે." તે પ્રાર્થના કરે છે કે, "પાંખવાળું શસ્ત્ર અમને નુકસાન ન પહોંચાડે; પતંગિયું અગ્નિ-વેદિકામાં પોતાનું સ્થાન કરે; અમારા પશુઓ અને જનસમુદાય માટે કલ્યાણ રહે; દેવતાઓ કે કબૂતર અમને આઘાત ન આપે." પછી, ઉપાસક સ્તુતિથી કબૂતરને દૂર કરે છે, અને ખુશીથી ગાયને ફરાવી લાવે છે. તે દુર્ભાગ્યના પગલાંને પાછળ છોડીને, પોષણ અને શક્તિના માર્ગે આગળ વધે છે. તે અગ્નિ પાસેથી માફી માંગે છે, અને ગાય પાછી મળે એવી કામના કરે છે. દેવોમાં તે ગાયે પ્રસિદ્ધિ મેળવી છે—કોણ તેને પરાજિત કરી શકે? પછી, જે પ્રથમ ઉતરાણે પહોંચ્યો, અનેક માર્ગ શોધી, અને બે પગવાળા તથા ચાર પગવાળાનો શાસક છે—એ યમ, મૃત્યુને વંદન કરે છે. પછી, ઉપાસક પ્રાર્થના કરે છે કે, પાંખવાળું શસ્ત્ર બીજે જ પડે; ઘુવડ બોલે તો એ વ્યર્થ જાય; અથવા કબૂતર અગ્નિમાં પોતાની છાપ મૂકે તો એ નિષ્ફળ રહે. નિરૃતિના દૂત, મોકલાયેલા કે ન મોકલાયેલા, અમારા ઘરમાં આવ્યા હોય તો પણ, કબૂતર કે ઘુવડનો કોઈ નિશાન ન રહે. એ દુઃખ અહીં દુશ્મનાવટ વિના પડે, અને અહીં શૂરવીરતા માટે સ્થિર થાય; તે પાંખવાળું શસ્ત્ર વિદાય લે, અને યમના ઘરમાં જેમ જીવતો કોઈ દેખાતો નથી, તેમ અહીં અમને ન જુએ. પછી, દેવતાઓએ સરસ્વતીના પથ્થર પર મધ સાથે જવાર તૈયાર કર્યું; ઈન્દ્ર, હલ ચલાવનારો મહાન, હાજર હતો; મારુતો એ હલવાળા હતા. પછી, ઉપાસક કહે છે—"તમારી જે ઉન્મત્તતા છે, હે શમી વૃક્ષ, જે માણસને હસાવે છે, તે બીજાં જંગલો દુર રહે; હે શમી, તમે શતશાખી બની ફલો." પછી, શમીના વિશાળ પાંદડાવાળા વૃક્ષને, જે વરસાદથી મજબૂત થયું છે, સત્યનું રક્ષણ કરે છે, તેને વિનંતી કરે છે કે, "મારા વાળ પર માતા જેમ કૃપા કરે તેમ કૃપા કરો." પછી, એક ચિતરાયેલી ગાય આગળ વધે છે, પોતાની માતા સામે બેસે છે અને પિતાને શોધવા જાય છે. એક મહાબળવાન વૃષભ તેજ પ્રગટ કરે છે, અને તે પ્રકાશને ત્રિસંખ્ય સ્થાનોમાં પ્રકાશિત કરે છે; વાણીના પક્ષીએ ઉષાનોના સંદેશે સ્થાન લીધું છે. પછી, ઉપાસક ઘીથી આંતરિક અગ્નિમાં યાતુધાન (દુષ્ટ આત્માઓ)ના વિનાશ માટે આહુતિ આપે છે; "અગ્નિ, દુષ્ટો દૂર દહાવી દો, અમારા ઘરો નજીક ન આવો, અમને રક્ષો." પછી, "રુદ્ર તમારા ગળા રક્ષા કરે, દુષ્ટ આત્માઓ તમારી પીઠ રક્ષા કરે; યાતુધાનો સાંભળે; હે ઔષધિઓ, તમે યમ સાથે એકત્ર થાઓ." પછી, મિત્ર અને વરુણ અહીં અમને સુરક્ષા આપે, દુશ્મનાવટવાળા અગ્નિ દૂર કરે, જાણનારો કે આધાર અમને શોધી ન શકે; અવરોધો મૃત્યુ પાસે જ જાય. પછી, ધૂળ જે જોડાય છે અને લોકો જેની પ્રશંસા કરે છે, એ ઈન્દ્રનું મહાન ગૌરવ છે. તેનો પરાક્રમ કોઈ ટક્કર આપી શકતો નથી; ઇન્દ્રની પ્રાચીન કીર્તિ અજેય રહી છે. ઈન્દ્ર, સર્વમાં સૌથી શક્તિશાળી, અમને વિશાળ, તેજસ્વી ધન આપે. પછી, ઉપાસક અગ્નિને સંબોધે છે—"હે લોકમાં વૃષભ, અમને શત્રુઓમાંથી પાર પાડો." અગ્નિ, તીવ્ર જ્વાળાથી દુષ્ટો દૂર કરે છે; એ અમને શત્રુઓમાંથી પાર પાડે. જે દુર સુધી પ્રકાશે છે, રણ પાર પણ જાય છે—એ અમને શત્રુઓમાંથી પાર પાડે. જે સર્વેને દ્રષ્ટિથી જુએ છે, એ અમને શત્રુઓમાંથી પાર પાડે. જે તેજસ્વી અગ્નિ, દુર પાર જન્મ્યો છે—એ અમને શત્રુઓમાંથી પાર પાડે. પછી, વૈશ્વાનરનાં આશીર્વાદ દૂરથી અમને મળે, અગ્નિ અમારી સ્તુતિ તરફ વળે. વૈશ્વાનર, યજ્ઞમાં, સંગે આવે; અગ્નિ આપણા સ્તુતિ અને હવનમાં હાજર રહે. વૈશ્વાનરે અંગિરસોના સ્તુતિ સ્વીકારી; તેમા અમને કીર્તિ અને રાજસત્તા આપે. પછી, ઉપાસક વૈશ્વાનરને શોધે છે—જે ઋતનો ધારક છે, સત્યના પ્રકાશનો સ્વામી છે, અવિચલ તાપ છે. એ સર્વ ઋતુઓ પૂર્ણ કરે છે, અને આપણે યજ્ઞના સંતાન છીએ, ઊભા થઈએ છીએ. અગ્નિ, દુર દેશોમાં, ભૂતકાળ અને ભવિષ્યની ઈચ્છા છે; એ એકમાત્ર રજાધિરાજ તેજસ્વી પ્રકાશે છે. આ રીતે, ઉપાસકના હૃદયમાંથી ઉપજતી પ્રાર્થનાઓ, સ્તુતિઓ અને વિનંતીઓ શ્રદ્ધા અને ભક્તિપૂર્વક એક પછી એક પ્રવાહિત થાય છે, જ્યાં દેવતાઓ, પ્રકૃતિ, પશુઓ, વૃક્ષો અને સર્વ પ્રાણીઓનું કલ્યાણ અને સુરક્ષા માટે અનુરોધ થાય છે—અને અંતે, પરમ તેજસ્વી અગ્નિ અને દેવો તરફથી આશીર્વાદની આશા રાખી, જીવનમાં પ્રકાશ, આરોગ્ય અને સમૃદ્ધિ માટે પ્રાર્થના થાય છે.