એક દીર્ઘ અને દિવ્ય પ્રાર્થના જેવી આ વાર્તા શરૂ થાય છે એક મનુષ્યની ભાવનાથી, જે પોતાના મનને બીજા પર પ્રભાવી બનાવવાનો ઈરાદો રાખે છે. એ કહે છે: “જેમ ગૃધ્ર પાંખ ફફડાવતો પૃથ્વી પર આઘાત કરે છે, તેમ હું તારો મન આઘાતી રહ્યો છું; જેમ સ્ત્રીઓ મને ઇચ્છે છે અને મારું મન ક્યારેય મને છોડતું નથી, તેમ તારો મન પણ મારી તરફ આકર્ષાય.” પછી એ કહે છે: “જેમ આ આકાશ અને પૃથ્વી, અને સૂર્ય ઝડપથી બધું આવરી લે છે, તેમ હું તારો મન આવરી રહ્યો છું; જેમ સ્ત્રીઓ મને ઇચ્છે છે અને મારું મન ક્યારેય મને છોડતું નથી, તેમ તારો મન પણ મારી તરફ જોડાય.” આ પવિત્ર ઇચ્છામાં એ પ્રાર્થના કરે છે: “એના શરીરે મારી ઇચ્છા જાગે, એના પગ, આંખો અને જાંઘો મને ઇચ્છે. એ ઉન્મત્ત સ્ત્રીના વાળ મારી ઇચ્છા માટે સુકાઈ જાય.” એ વધુ આગળ કહે છે: “સાંજના સમયે હું તને મારા વિચારોમાં વસાવું છું, રાત્રે તને મારા હૃદયમાં રાખું છું; જેથી હે ઇચ્છાવાન, તું મારી ઈચ્છા અને મન સુધી આવી શકે.” પછી એ પ્રાર્થના કરે છે: “જેઓનું નાભિ ઉત્પત્તિનું સ્થાન છે, જેઓનું હૃદય મિલનનું સ્થાન છે—એ ગાયો, ઘૃતની માતાઓ, એ બધું મને એક સાથે લાવી આપે.” પછી, એ પૃથ્વી, વનસ્પતિ, અગ્નિ અને ભગવાનને સ્વાહા કહે છે. એ શ્વાસ, અંતરિક્ષ, યુગો, વાયુ અને ભગવાનને પણ સ્વાહા અર્પે છે. પછી એ આકાશ, તારાઓ, સૂર્ય અને ભગવાનને પણ સ્વાહા અર્પે છે. પછી એ વર્ણવે છે કે શમી અને અશ્વત્થ વૃક્ષો પર પુમ્સવન વિધિ સ્થાપિત છે; આ જ પુત્રજ્ઞાન છે, જે સ્ત્રીઓમાં સ્થાપિત થાય છે. એ કહે છે: પુરુષમાં બીજ ઉત્પન્ન થાય છે અને પછી સ્ત્રીમાં પદાર્પિત થાય છે—આ જ પુત્રજ્ઞાન છે, એમ પ્રજાપતિએ જણાવ્યું. પ્રજાપતિ, અનુમતિ અને સીનીવાલીએ આ વ્યવસ્થા ગોઠવી; સ્ત્રીત્વ બીજા સ્થળે અને પુરૂષત્વ અહીં સ્થાપિત કર્યું. પછી એ કહે છે: “જેમ સૂર્ય આકાશને ઘેરી લે છે, તેમ હું સાપોના જન્મ સુધી પહોંચી ગયો છું; રાત્રે અને દિવસે જે કંઈ નષ્ટ થાય છે, એ બધાથી હું તને વિષથી બચાવું છું.” એ આગળ કહે છે: “જે બ્રાહ્મણો, ઋષિઓ અને દેવોએ પ્રાચીન સમયમાં જાણ્યું હતું, જે હતું, જે હશે, અને જે છે—એ બધાથી હું તને વિષથી બચાવું છું.” એ પછી મીઠાશથી નદીઓ, પર્વતો અને ટેકરીઓને ભરી દે છે; પરુષણી અને શીપાલા માટે પણ મીઠાશ, અને સૌ માટે શાંતિ અને હૃદયમાં શાંતિની પ્રાર્થના કરે છે. પછી એ મૃત્યુને નમન કરે છે—દેવહંતાઓને, રાજાહંતાઓને, લોકહંતાઓને, મૃત્યુ તને નમન. એ મૃત્યુને, વાણીના સ્વામી અને દૂરસ્થ વાણીના સ્વામી, શુભ અને અશુભ મનના સ્વામી તરીકે પણ નમન કરે છે. યાતુધાનાઓને, ઔષધીઓને, મૃત્યુને મૂળમાં અને બ્રાહ્મણોને પણ નમન કરે છે. પછી એ દુઃખ અને રોગ દૂર કરવા માટે પ્રાર્થના કરે છે: “હાડકાં અને માંસ નષ્ટ કરનાર, હૃદયના રોગ અને બધા બલાસા, એ બધું અંગો અને સાંધામાંથી નષ્ટ થઈ જાય.” એ બલાસાને મૂળથી દૂર કરે છે અને એના બંધન કાપે છે, અને ઇચ્છે છે કે એ બલાસા અહીંથી પંખી જેવું ઉડી જાય. પછી એ ઔષધિઓના સર્વોચ્ચ આધાર માટે પ્રાર્થના કરે છે—“તમારા વૃક્ષો અને ઔષધિઓનો આધાર અમારો બને, જે પણ અમને આક્રમણ કરે એ સામે.” પછી એ ઇચ્છે છે: “કુટુંબ સાથે હોય કે વિના, જે પણ અમને આક્રમણ કરે, એમાં હું વૃક્ષો જેવો સર્વોચ્ચ બનું.” અને જેમ સોમા ઔષધિઓમાં સર્વોચ્ચ છે, તેમ હું પણ વૃક્ષોમાં સર્વોચ્ચ અને શ્રેષ્ઠ બની જાઉં. પછી એ વિવિધ રસો—હાનિકારક અને અનહાનિકારક, શક્તિશાળી રસો—તેના દ્રાવણમાં ભેગા કરે છે. એ ઔષધિને એની માતા મદવતી અને પિતા વિહહ્લા કહે છે, અને એ પોતે પોતાનો દુશ્મન છે, એવું કહે છે. એ તૌવિલિકા, વેલયા, આયમૈલાબા, ઐલયિત, બભ્રુ અને બભ્રુકર્ણને દૂર થવા કહે છે. એ પૂર્વમાં અલસલા, ઉત્તરમાં શિલંજરા અને નીલગલસલા તરીકે ઓળખાય છે. પછી એ પૃથ્વીની જેમ, જે સર્વજીવોના ભ્રૂણને ધારણ કરે છે, એ રીતે સ્ત્રીના ભ્રૂણ મજબૂત રહે અને યોગ્ય સમયે જન્મે—એવી પ્રાર્થના કરે છે. જેમ પૃથ્વીએ વૃક્ષોને, પર્વતોને, ટેકરીઓને અને વસેલા વિશ્વને આધાર આપ્યો છે, તેમ એ ભ્રૂણ પણ મજબૂત રહે અને યોગ્ય સમયે જન્મે. પછી એ ઈર્ષ્યા વિશે કહે છે: “ઈર્ષ્યાની પ્રથમ અને મુખ્ય બંધ, અને પછીની, હૃદયના દુઃખની અગ્નિ—એ બધું હું બુઝાવી દઉં.” જેમ પૃથ્વી મૃત્યુ પામેલાને ઢાંકે છે, તેમ મારું મન પણ ઈર્ષ્યા માટે મૃત્યુ પામે અને એ ભાવનાને ઢાંકે. જે તારા હૃદયમાં વસેલું છે, એ ચંચળ મનમાંથી હું તને ઈર્ષ્યાથી મુક્ત કરું, જેમ ગરમી કોઈ દહનથી મુક્ત થાય છે. પછી એ દેવો, માનવો, સર્વ પ્રાણીઓ અને શુદ્ધિકર્તા દ્વારા પોતાનું શુદ્ધિકરણ થાય એવી પ્રાર્થના કરે છે. એ શુદ્ધિકર્તા દ્વારા નિશ્ચય, કુશળતા, આયુષ્ય અને સુખ માટે શુદ્ધ થવા માંગે છે. સવિતાર દેવ, શુદ્ધિકર્તા અને દબાણ દ્વારા સ્પષ્ટ દૃષ્ટિ માટે શુદ્ધ થવા માંગે છે. પછી એ વર્ણવે છે: “એ અગ્નિ જેવો દહન કરે છે, શક્તિશાળી છે, અને પિયેલા જેવો રડતો જાય છે; એ દુરાચારીએ બીજાને શોધે, અને જે પહેલો નુકસાન પહોંચાડે, એને નમન.” એ રુદ્ર, પહેલો નુકસાન પહોંચાડનાર, રાજા વર્ણ, તેજસ્વી, આકાશ, પૃથ્વી અને વનસ્પતિઓને નમન કરે છે. અને છેલ્લે, એ જે દહન કરે છે, જે સર્વ રૂપોને લીલાવત કરે છે, એ લાલચટ્ટા, શ્યામ અને જંગલી સ્વરૂપને, પ્રથમ નુકસાન કરનારને, નમન કરે છે. આ રીતે, આ પવિત્ર વાતામાં મનુષ્યની ઇચ્છા, પ્રકૃતિના તત્વો, દેવતાઓ, રોગ, ઈર્ષ્યા, શુદ્ધિ અને સર્વોચ્ચત્વ—all એક ઓજસ્વી અને ભક્તિભર્યા પ્રવાહમાં એકબીજાથી ગૂંથાઈ જાય છે, જે અંતે શાંતિ, મૈત્રી અને શ્રેષ્ઠતા તરફ દોરી જાય છે.